ΑΜΥΝΑ

Η επέτειος του βομβαρδισμού του Πειραιά της 11 Ιανουαρίου 1944

του Λεωνίδα Σ. Μπλαβέρη - Δημοσίευση 11 Ιανουαρίου 2019, 20:02 / Ανανεώθηκε 11 Ιανουαρίου 2019, 20:02
Η επέτειος του βομβαρδισμού του Πειραιά της 11 Ιανουαρίου 1944
Facebook Twitter Whatsapp

«Ημέρα Πένθους και Μνήμης για τους Πειραιώτες.

Επιμνημόσυνη δέηση για τη Μνήμη των θυμάτων του φοβερού βομβαρδισμού της πόλεως του Πειραιώς από τους Συμμάχους, στις 11 Ιανουαρίου 1944, στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, τέλεσε σήμερα, όπως κάθε χρόνο άλλωστε, ο Δήμος Πειραιά στο Δημοτικό Νεκροταφείο «Ανάσταση».

Μιλώντας στη διάρκεια της τελετής Μνήμης ο Δήμαρχος Πειραιώς Γιάννης Μώραλης, μεταξύ άλλων, τόνισε τα εξής: «Πρόκειται για ένα γεγονός, το οποίο σημάδεψε βαθιά την πόλη μας. Αποτελεί το μεγαλύτερο πλήγμα στη σύγχρονη ιστορία της. Άφησε πίσω του νεκρούς, κάθε ηλικίας, αλλά και ανυπολόγιστες καταστροφές στο κέντρο και τις συνοικίες, στο λιμάνι και δημόσια κτήρια.

Έπρεπε να περάσουν δεκαετίες, ώστε να μπορέσει η πόλη να ανοικοδομηθεί και να αναδιοργανωθεί, να μπορέσουν να φτιαχτούν και πάλι το λιμάνι και οι υπόλοιπες υποδομές, αλλά και να βελτιωθεί η ψυχολογία των ανθρώπων μετά τον πόλεμο.

Παρ’ όλα αυτά, παρ’ όλες τις ανθρώπινες απώλειες και την καταστροφή που υπέστη ο Πειραιάς σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο, κατάφερε να ορθοποδήσει, χάρη στη θέση του και το λιμάνι του και φυσικά, χάρη στους ανθρώπους του. Με πολλή δουλειά, αλλά και δύναμη ψυχής οι Πειραιώτες, άφησαν πίσω τους την καταστροφή και συνέβαλαν στο να δημιουργηθεί εκ νέου ο σύγχρονος Πειραιάς.

Όμως, δεν πρέπει να ξεχνάμε την ιστορία μας. Είναι χρέος μας απέναντι στους δημότες και ειδικά στους νεότερους, να διατηρούμε στη μνήμη μας αυτά τα γεγονότα που έχουν καθορίσει και σημαδέψει τη ζωή μας, αλλά και τη ζωή της πόλης. Ορθώς ο Δήμος Πειραιά τελεί κάθε χρόνο αυτό το μνημόσυνο, όπως και θα συνεχίζει και τα επόμενα χρόνια να το πράττει. Η υπενθύμιση αυτού του τραγικού για την πόλη γεγονότος, μπορεί να αποτελέσει για όλους εμάς σήμερα ένα μήνυμα, ότι ακόμα και μετά από εξαιρετικά δύσκολες  περιόδους, μπορούμε να ξεπερνάμε τα προβλήματα με ομοψυχία και να προχωράμε μπροστά με σκληρή δουλειά».

Στην επιμνημόσυνη δέηση παρευρέθηκαν επίσης ο Πρόεδρος της Ενώσεως Κεντρώων Βασίλης Λεβέντης, οι Βουλευτές Πειραιώς Ελένη Σταματάκη και Κώστας  Κατσαφάδος, ο Σπύρος Σπυρίδων μέλος της Επιτροπής Περιφερειών της ΕΕ, ο πρώην Δήμαρχος Πειραιά και Εντεταλμένος Δημοτικός Σύμβουλος Χρήστος Αγραπίδης, οι Αντιδήμαρχοι Κυριάκος Σιγαλάκος και Σταύρος Βοϊδονικόλας, Πρόεδρος της Ε΄ Δημοτικής Κοινότητας Γιάννης Βοϊδονικόλας, οι Π.Κουβάτσος, Γ.Αλιφραγκής, εκπρόσωποι του Λιμενικού Σώματος και συγγενείς των θυμάτων του βομβαρδισμού. 

Ένα σύντομο, αναφορικώς με το μέγεθος της καταστροφής, ιστορικό του φοβερού αυτού βομβαρδισμού του Πειραιώς μας δίνει ο γνωστός δικηγόρος του Πειραιώς Γρηγόρης Μπλαβέρης.

«Ημέρα Πένθους και Μνήμης για τους Πειραιώτες.

Η Ελληνική πόλη η οποία κατά τη διάρκεια του Β' Π.Π. υπέφερε τα περισσότερα από κάθε άλλη ήταν χωρίς αμφιβολία ο Πειραιάς!

Ως το μεγαλύτερο λιμάνι της Χώρας και πόλη βιομηχανική, από την πρώτη ημέρα της ιταλικής επίθεσης μέχρι την τελευταία ημέρα παρουσίας των Γερμανών στην Αττική υπέστη τα πάνδεινα.

Όμως στις 11 Ιανουαρίου 1944 υπέστη την μεγαλύτερη καταστροφή της Ιστορίας του και μάλιστα από όπλα συμμαχικά! Ο τριπλός βομβαρδισμός του από την Συμμαχική Αεροπορία, το μεσημέρι που ο κόσμος αμέριμνος ήταν στις δουλειές του από την Αμερικανική και από νωρίς το βράδυ -σε δύο κύματα- έως τις 23:15' όταν ο πληθυσμός αλλόφρων είχε βγει στους δρόμους και στα ερείπια αναζητώντας νεκρούς και ζωντανούς από την Βρετανική, τη ΡΑΦ!

Επί πέντε συνολικά ώρες βομβαρδιζόταν ανηλεώς!

Στο τέλος η πόλη, κυρίως το λιμάνι και το πυκνοκατοικημένο κέντρο της, και τα περίχωρά (Δραπετσώνα, Ευγένεια, Χαραυγή, Κερατσίνι) είχαν γίνει "στάχτη"!

Την επομένη ο Πειραιάς ήταν μία "άλλη" πόλη, μία πόλη ΝΕΚΡΗ!

Ο ακριβής αριθμός των θυμάτων δεν θα γίνει ποτέ γνωστός.

Οι πιο αξιόπιστες πηγές τον ανεβάζουν στους 700 νεκρούς και μερικές χιλιάδες τραυματίες. Άλλες πηγές μιλούν για περισσότερα θύματα, ως 5.500 νεκρούς! Η πόλη -κτίρια και υποδομές - υφίσταται ανυπολόγιστες ζημιές, ερημώνει από τους κατοίκους της που είναι αδύνατον να ζήσουν σε μία πόλη φάντασμα χωρίς φως, νερό, τρόφιμα, συγκοινωνίες ενώ για πάντα αλλοιώνεται η φυσιογνωμία αυτής από την ολοκληρωτική καταστροφή εκατοντάδων κτιρίων της.

Σχετικά με τους νεκρούς, αξίζει να λεχθεί ότι δεν υπάρχει ο ακριβής αριθμός γιατί: Πρώτο, νεκρούς εύρισκαν στα ερείπια μέχρι τον Ιούνιο 1944 και δεύτερο, γιατί πολλοί συγγενείς δεν τους έθαβαν επίσημα επειδή θα έπρεπε να παραδώσουν τις ταυτότητες και να στερηθούν έτσι το (πολύτιμο) δελτίο συσσιτίου που δικαιούντο οι νεκροί. Όμως πάνω από 85 μαθήτριες και καθηγήτριες σκοτώθηκαν στο Οικοτροφείο της Επαγγελματικής Δημοτικής Σχολής (στη νυν Ηρώων Πολυτεχνείου), άλλοι 70 σε εστιατόριο στη διασταύρωση Ηρώων Πολυτεχνείου και Σωτήρος, 43 στο νεκροταφείο της Ανάστασης, δεκάδες στον ναό της Αγίας Τριάδος στο λιμάνι όπου είχαν καταφύγει για να γλυτώνουν και εκεί τους βρήκαν οι βόμβες κλπ.

Το σημαντικότερο είναι ότι ουδέποτε έγινε γνωστός ο λόγος και ο στόχος του συγκεκριμένου βομβαρδισμού και που οφείλετο η τόση εκτεταμένη "αστοχία" με δεδομένο ότι ελάχιστοι στρατιωτικοί στόχοι επλήγησαν -οι σημαντικότεροι Ναύσταθμος, Πέραμα, αεροδρόμιο δεν υπέστησαν καμία ζημία- ενώ οι ανθρώπινες απώλειες των Γερμανών ήταν μόλις οκτώ νεκροί! Αντιθέτως επλήγησαν ιδιαιτέρως αστικές -χωρίς στρατιωτικούς στόχους- περιοχές μιας υπό Κατοχήν πόλεως που κατοικούντο από μη εχθρικό προς τους επιτιθέμενους πληθυσμό.

Ο Πειραιάς έχει ένα μοναδικό θλιβερό "προνόμιο".

Στην διάρκεια του Β' Π.Π. ήταν η μοναδική ίσως πόλη παγκοσμίως που υπέστη φονικούς βομβαρδισμούς από αεροπορίες τεσσάρων διαφορετικών κρατών, Ιταλική, Γερμανική, Αμερικανική και Βρετανική!

Τόσον μετά τις φονικές επιδρομές, όσο και μετά το τέλος του Πολέμου ΟΥΔΕΠΟΤΕ και ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑΝ Σύμμαχο, δόθηκαν εξηγήσεις, πολλώ δε μάλλον, ζητήθηκε συγγνώμη, ούτε υπήρξε κάποια ηθική ή υλική ανταμοιβή προς τα θύματα ή την πόλη του Πειραιά (κάποιοι μίλησαν για "ατυχή θάνατο ορισμένων κατοίκων που ήταν αναγκαίο επακόλουθο της επιδρομής").

Κάθε χρόνο τέτοια ημέρα - έχοντας αναμνήσεις από τις διηγήσεις της μητέρας μου και των συγγενών μου- που έζησαν τον όλεθρο, μνήμη ΕΦΙΑΛΤΙΚΗ ριγεί την καρδιά μου.

Ας είναι αναπαυμένες οι ψυχές των αθώων θυμάτων αυτών των βομβαρδισμών και ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ο Δήμος Πειραιώς ας κατασκευάσει ένα (κεντρικό) Μνημείο που να θυμίζει στις επόμενες γενιές την αποφράδα εκείνη ημέρα αλλά και τα δεινά που υπέστησαν οι κάτοικοί του κατά τη διάρκεια του Β' Π.Π.».