ΑΜΥΝΑ

Tο σχέδιο άμυνας μιας πλατφόρμας αντλήσεως υδρογονανθράκων

του Λεωνίδα Σ. Μπλαβέρη - Δημοσίευση 10 Δεκεμβρίου 2018, 02:25 / Ανανεώθηκε 10 Δεκεμβρίου 2018, 05:38
Tο σχέδιο άμυνας μιας πλατφόρμας αντλήσεως υδρογονανθράκων
Facebook Twitter Whatsapp

Οι τρεις πυρήνες άμυνας στις πλατφόρμες εξορύξεως

Σε τρεις διαφορετικούς, ομόκεντρους, «κύκλους ασφαλείας» θα βασίζεται η ασφάλεια των πλατφορμών εξορύξεως αερίου, που σε λίγο καιρό θα αρχίσουν να «ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια αρχικώς στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της Κυπριακής Δημοκρατίας, που προηγείται χρονικώς και ακολούθως και της Ελλάδος, συμφώνως με τον Υπουργό Εθνικής Αμύνης Πάνο Καμμένο, όπως το αποκάλυψε μιλώντας με τον υπογράφοντα, παρουσία και του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ Ναυάρχου Ευάγγελου Αποστολάκη ΠΝ.

Η επιβεβαίωση αυτή έχει τη δική της ξεχωριστή αξία, τόσο χρονικώς όσο και τοπικώς, γιατί έγινε στις 29 Νοεμβρίου 2018, πάνω στη δεξιά γέφυρα της φρεγάτας «ΕΛΛΗ», στη διάρκεια της τελικής φάσεως της πολυεθνικής, διακλαδικής ασκήσεως «Μέδουσα 7 – Αλεξανδρούπολη ‘18» που διεξήχθη στη θαλάσσια περιοχή στα Βορειοδυτικά της Κρήτης μεταξύ Ελλάδος – Κύπρου – Αιγύπτου, παρουσία των υπουργών Αμύνης και των Αρχηγών ΓΕΕΘΑ (και ομολόγων του) των τριών προαναφερθεισών χωρών. Μάλιστα δε ένα από τα σενάρια που «έπαιξαν» στη διάρκεια της ασκήσεως αυτής, και ανακοινώθηκε δημοσίως προς τους παριστάμενους στρατιωτικούς συντάκτες κατά την παρουσίαση της ασκήσεως, ήταν αυτό τόσο της φυλάξεως αρχικώς μιας πλατφόρμας αντλήσεως υδρογονανθράκων, όσο και την εν συνεχεία ανακαταλήψεώς της από άνδρες των δυνάμεων Ειδικών Επιχειρήσεων, με την υποστήριξη των απαραίτητων για τον σκοπό αυτό αεροπορικών, χερσαίων και ναυτικών δυνάμεων από τις συμμετέχουσες χώρες. 

Συμφώνως λοιπόν με τον Έλληνα ΥΕΘΑ, το θέμα φυλάξεως και τυχόν ανακαταλήψεως – αν απαιτηθεί – μιας πλατφόρμας αντλήσεως υδρογονανθράκων έχει μελετηθεί και απασχολήσει όχι μόνο την ελληνική πλευρά, αλλά και την κυπριακή, την αιγυπτιακή, «και άλλες χώρες της περιοχής», όπως σημείωσε χαρακτηριστικώς εδώ και αρκετό καιρό και ήδη βρισκόμαστε σε πολύ προχωρημένο στάδιο και υλοποιούνται ήδη πολύ προχωρημένα σενάρια. 

Ο πρώτος και βασικός πυρήνας της άμυνας είναι πάνω στην ίδια την πλατφόρμα ή το ερευνητικό πλοίο. Αυτά σε μας είναι ιδιωτικά πλοία, ιδιωτικών εταιρειών και αυτές (οι εταιρείες) είναι υπεύθυνες για την ασφάλειά τους με φρουρούς ασφαλείας. «Όπως είχαν τα πλοία των εφοπλιστών στον Ινδικό ωκεανό εναντίον των πειρατών» σημειώνει χαρακτηριστικώς ο ΥΕΘΑ.

Ο δεύτερος κύκλος ασφαλείας συνίσταται από την προστασία που παρέχουν γύρο από την πλατφόρμα αντλήσεως υδρογονανθράκων το Λιμενικό Σώμα – Ελληνική Ακτοφυλακή (ή η αντίστοιχη υπηρεσία στην Κύπρο) σε μία συγκεκριμένη απόσταση 10-12 ναυτικών μίλιων ή άλλη που θα οριστεί για το σκοπό αυτό. Οι πλατφόρμες από τη στιγμή που θα ακινητοποιηθούν για να ξεκινήσει η διαδικασία αντλήσεως του αερίου, από τεχνικής πλευράς, θεωρούνται ως «τεχνητά νησιά» στη μέση της θάλασσας, με ότι αυτό συνεπάγεται από πλευράς ασφαλείας της θαλάσσιας ναυσιπλοΐας στην περιοχή του. Το ΛΣ-ΕΛΑΚΤ είναι για τους λεγόμενους “soft targets” (=Μαλακούς στόχους) που μπορούν να διεισδύσουν στην περιοχή όπως ψαράδες κατά λάθος, διαδηλωτές, περιβαλλοντιστές και οικολόγους κλπ. Σε αυτές τις περιπτώσεις επεμβαίνει το ΛΣ-ΕΛΑΚΤ. 

Ο τρίτος και πιο ισχυρός κύκλος της άμυνας μιας πλατφόρμας είναι το Πολεμικό Ναυτικό ή οι ναυτικές δυνάμεις φίλων και συμμάχων χωρών της περιοχής. Το ΠΝ είναι ο τρίτος κύκλος άμυνας μιας πλατφόρμας, αλλά αντίθετα θα είναι το πρώτο που θα αντιμετωπίσει αν απαιτηθεί “hard targets” (Σκληρούς στόχους), όπως είναι ναυτικές δυνάμεις από την Τουρκία ή άλλες χώρες που θα θελήσουν να δημιουργήσουν προβλήματα
σε πολύ μικρή απόσταση από την πλατφόρμα.

Αυτό είναι, ασφαλώς σε πολύ γενικές γραμμές, το σχέδιο αμύνης και προστασίας μιας εγκαταστάσεως αντλήσεως υδρογονανθράκων από τη θάλασσα ενός της ελληνικής ΑΟΖ, όποτε αυτή βεβαίως ανακηρυχθεί επισήμως, αλλά οι αρμόδιες υπηρεσίες όπως οι Ένοπλες Δυνάμεις, οι Ακτοφυλακές κλπ, της Ελλάδος, της Κύπρου, της Αιγύπτου «και άλλων χωρών» κατά τον υπουργό (βλέπε δηλαδή Ισραήλ, ΗΠΑ, Γαλλία κλπ) έχουν ήδη αρχίσει να σχεδιάζουν και να ασκούνται από κοινού, μαθαίνοντας την τεχνογνωσία και τις τεχνικές ο ένας του άλλου, ώστε αν απαιτηθεί «να γνωρίζονται μεταξύ τους», να έχουν ξαναεπιχειρήσει μεταξύ τους από τις ασκήσεις, να έχουν – σε τελική ανάλυση – μία «κοινή γλώσσα επικοινωνίας».