Ο Παναθηναϊκός σήκωσε το κύπελλο Ελλάδας την Κυριακή το βράδυ, έγραψε το όνομά του στο βιβλίο της μπασκετικής ιστορίας, αλλά η κατάκτησή του και ο αγώνας που έδωσαν οι παίκτες του, αδικούνται.
Ναι, αδικούνται. Και για να προλάβουμε τους… Παναθηναϊκούς, το ίδιο ακριβώς θα λέγαμε αν από την κούπα νέκταρ έπινε ο Ολυμπιακός. Ο λόγος ή μάλλον ένας από τους λόγους; Τη Δευτέρα το μεσημέρι τέθηκε σε διαθεσιμότητα από την ελληνική αστυνομία ο ταξίαρχος που είχε την ευθύνη για την ομαλή διεξαγωγή του ματς.

Ο ταξίαρχος που… έβλεπε τα καλόπαιδα να στήνουν το δικό τους πανηγύρι και απλώς κοιτούσε χωρίς να δώσει εντολή στις αστυνομικές δυνάμεις να δράσουν. Το κακό απόγευμα, βέβαια, είχε φανεί από την αρχή, όταν εκτοξεύτηκε, μέσα στο γήπεδο παρακαλώ, φωτοβολίδα από τη μία πλευρά των οπαδών, φωτοβολίδα που βρήκε στο κεφάλι τον Καρλ Χάινς. Από αυτό το γεγονός, αλλά και από το μαχαίρι που «τράβηξε» κάποια στιγμή οπαδός, γίνεται αντιληπτό χωρίς περιστροφές και συλλογικές παρωπίδες, η αποτελεσματικότητα της αστυνομίας στο Ελληνικό.

Τα παραπάνω τα αναφέρω ως παρένθεση στα όσα μπορούν να ειπωθούν αρκετές ώρες μετά την απονομή και αφού το… αίμα έχει κρυώσει. Εκεί που θέλω να σταθώ είναι στις δηλώσεις –και τις πρακτικές- των διοικήσεων των «αιωνίων».

Ακούσαμε για «αλήτες», είδαμε να γίνεται επίθεση στους διαιτητές, διαβάσαμε ειρωνείες για «πελάτες», θυμηθήκαμε τον Φιλόπουλο και τα πούλμαν στη Συγγρού, παρακολουθήσαμε τους παίκτες της μιας ομάδας να μην παρευρίσκονται στην απονομή κατόπιν εντολής και γενικά δεν θα είχαμε κανένα παράπονο αν όλο αυτό το σκηνικό τρόμου και ντροπής ήταν στις προτεραιότητες και προτιμήσεις μας.

Το δια ταύτα της υπόθεσης, λοιπόν, αλλά και της κατάστασης που βιώνουμε κάθε φορά είτε από την τηλεόραση, είτε από την εξέδρα, είναι κατά πόσο μπορεί να επηρεαστεί από την παρουσία και τη στάση της διοίκησης ένα κομμάτι «φιλάθλων».

Γνώμη μας; Πολύ, πάρα πολύ έως και καταλυτικά. Διότι όταν επιχειρηματίες του βεληνεκούς των Αγγελόπουλων και του Γιαννακόπουλου, με χιλιάδες εργαζόμενους από πίσω και με ονόματα βαριά σαν ιστορία, κατεβαίνουν σκαλοπάτι και δεν κρατούν τα προσχήματα, έστω για τα μάτια του κόσμου, τότε τι να περιμένουμε από τα «παλικάρια» που περιμένουν την πρώτη ευκαιρία να δώσουν ραντεβού θανάτου; Είναι πραγματικά απορίας άξιο: καμιά από τις δύο πλευρές δεν αντιλαμβάνεται ότι –θέλοντας και μη- λειτουργεί σα… φάρος για ορισμένες κοινωνικές ομάδες;

ΥΓ. Ευθύνη για τη «μονομερή» απονομή φέρουν και οι ίδιοι οι αθλητές του Ολυμπιακού. Πρωταθλητές Ευρώπης έχουν στεφθεί και ούτως ή άλλως έχουν κερδίσει το σεβασμό όλων. Τουλάχιστον μικροπρεπής η στάση τους να υπακούσουν σαν άβουλα παιδάκια.

Christiano