Αλλά να γίνει ο μοναδικός που θα μπορεί μια μέρα, στο μακρινό μέλλον, να κάθεται σε έναν καφενέ στην Ζάκυνθο, να κοιτάζει στα μάτια τους φίλους του και να τους λέει ότι “δεν ήμουν σαν τους άλλους. 

Διαβάστε το άρθρο του Γιώργου Κοσμά στο sdna.gr