VOICES

Ο Αρκάς, το χιούμορ, η σπασμένη Τρίαινα και η δυσανεξία

του Γιάννη Τριάντη - Δημοσίευση 11 Φεβρουαρίου 2019, 17:56 / Ανανεώθηκε 11 Φεβρουαρίου 2019, 17:56
Facebook Twitter Whatsapp

Και σκίτσο είναι –κατά την ταπεινή μου γνώμη-η έλλειψη φόβου του σκιτσογράφου απέναντι στην κρίση των άλλων για τα γεγονότα.

Ποτέ δεν με ενθουσίαζε ο Αρκάς. Τα σκίτσα του είχαν κάτι από την συνοφρυωμένη υπεροψία του ευφυούς. Κι αυτό μ΄ενοχλούσε.

Το κυριότερο: σχεδόν ποτέ δεν γελούσα «με την καρδιά μου», όπως συνέβαινε- και συμβαίνει- με άλλους σκιτσογράφους.

Ενιωθα τα σκίτσα του σαν ξινά μήλα, ακόμη κι όταν ήταν εύστοχα. Μπορεί να τον αδικώ. Κι αυτό ενδεχομένως να οφείλεται στο ότι δεν διαθέτω περίσσεια χιούμορ (…ίσως να αποκτήσω όταν μεγαλώσω).

Όμως με ενοχλούν και με εξοργίζουν οι καταιγιστικές επιθέσεις που δέχεται εσχάτως ο Αρκάς. Τσιράκι της ΝΔ, σεξιστικά σκίτσα, πουλημένος, ακροδεξιός-τέτοια. Θλιβερά και ανόητα.

Αδιαφορώ πλήρως αν ο σημερινός Αρκάς βλέπει μονοσήμαντα τα κακώς κείμενα που θίγει με το πενάκι του (εννιά στα δέκα σκίτσα είναι βιτριολικά για την κυβέρνηση και τον Τσίπρα).

Και είναι δικό του θέμα αν ξεχνά ότι ειδικώς τα σκίτσα, ναι μεν δεν αφήνουν τίποτε όρθιο–και καλά κάνουν-, αλλά καταλήγουν σπασμένη Τρίαινα όταν δεν είναι…erga omnes.

Εντάξει. Η δυσανεξία ορισμένων για τον Αρκάς, επειδή πυροβολεί τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι εξηγήσιμη. Και απολύτως θεμιτή η διαφωνία τους, η απογοήτευση και η εναντίωση. Αλλά προς τι η χλεύη, οι λοιδορίες και οι συκοφαντίες;

Το ίδιο ισχύει και αντιστρόφως: κάποιοι που αδιαφορούσαν για τον Αρκά και τα σκίτσα του- ίσως γιατί τον θεωρούσαν αριστερό και αντιεξουσιαστή- σήμερα τον αποθεώνουν, επειδή πυροβολεί καθημερινά τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ. Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος…

Καυστικά σκίτσα εναντίον πρωθυπουργών και κυβερνήσεων έχουν δημοσιευτεί πάρα πολλά κατά καιρούς. Από τον αείμνηστο Γιάννη Καλαϊτζή, τον Στάθη, τον Ιωάννου κ.α. Ειδικά εναντίον του Ανδρέα Παπανδρέου, του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και του Κώστα Καραμανλή.

Ε, λοιπόν, ποτέ κανένας από αυτούς δεν ζήτησε την κεφαλήν των συγκεκριμένων σκιτσογράφων επι πίνακι. Τουλάχιστον, απ΄όσο γνωρίζω. Ούτε περιπολούσαν διμοιρίες τυφεκιοφόρων στην μιντιακή αγορά, έτοιμες να πυροβολήσουν τους δήθεν υβριστές.

Επι προσωπικού: Σε μια προσωπική συζήτηση με τον Ανδρέα Παπανδρέου ήρθε η κουβέντα στα μήντια, στα καυστικά σκίτσα κλπ. Και ειδικά στον Στάθη και στον Ιωάννου που ήταν φωτιά και λαύρα εναντίον του. Γέλασε ο αείμνηστος και είπε : «Με έχουν στόχο μονίμως. Αλλά είναι ταλαντούχοι»..

Ας μου επιτραπεί να πω και κάτι ακόμη: Κάποτε, ένα σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη για την ονομασία της FYROM («Να τη λέμε Νίτσα»- από το Μακεδονίτσα) με είχε εξοργίσει. Θεωρούσα ότι πλέει στα ρηχά ενός πολύ σοβαρού θέματος.

Όμως-για να πω την αμαρτία μου-είχα γελάσει. Και, φυσικά, ποτέ δεν διανοήθηκα να μην αναδημοσιεύω σκίτσα του Πετρουλάκη (από την στήλη που είχα στην «Ελευθεροτυπία»), επειδή διαφωνούσα.

Το ίδιο με σκίτσα του Κώστα και του Βασίλη Μητρόπουλου, του Στάθη, όταν ήταν στα «Νέα», του Ιωάννου, του Χαντζόπουλου, του Μακρή, του Δερμεντζόγλου κ.α.

…Χιούμορ είναι η τρυφερότητα του φόβου, έχει πει ο σπουδαίος Μορντίγιο, Αργεντίνος κομίστας και σκιτσογράφος.

Και σκίτσο είναι –κατά την ταπεινή μου γνώμη-η έλλειψη φόβου του σκιτσογράφου απέναντι στην κρίση των άλλων για τα γεγονότα. Διανθισμένο από την τρυφερότητα έναντι των εχθρών ,αλλά και έναντι των προσωπικών φόβων του καθενός…