VOICES

300 ευρώ: Ούτε άνεργος, αλλά ούτε και ακριβώς εργαζόμενος

του Γιάννη Αλμπάνη - Δημοσίευση 6 Μαρτίου 2019, 19:00 / Ανανεώθηκε 6 Μαρτίου 2019, 19:11
Facebook Twitter Whatsapp

Πάνω από το 50% των θέσεων εργασίας που δημιουργούνται είναι μερικής απασχόλησης, κάτι σαν τις δουλειές των 300 ευρώ που κουβεντιάζουμε. Δηλαδή στο πλάι των ανέργων, δημιουργείται μια δεύτερη στρατιά στη ζώνη της μερικής απασχόλησης, η στρατιά των ανθρώπων που δεν είναι ούτε άνεργοι αλλά ούτε και ακριβώς εργαζόμενοι.

300 ευρώ είναι καλύτερα από τα 0 ευρώ και γι’ αυτό πρέπει να χαμογελάτε, είπε στους εργαζόμενους η περιφερειακή διευθύντρια του My Market. Ξεσηκώθηκε σάλος στο διαδίκτυο και η εταιρία σε ανακοίνωσή της έκανε λόγο για «μεμονωμένο περιστατικό»

Όμως ξέρουμε καλά ότι στη (μετα)μνημονιακή αγορά εργασίας το «300 είναι καλύτερο από το 0» μόνο εξαίρεση δεν αποτελεί. Είναι κυρίαρχη η λογική «δέξου τα (πολύ) λίγα γιατί είναι καλύτερα από το καθόλου». Υπό το φόβο της ανεργίας πρέπει να δεχτείς από χαμηλές έως απαράδεκτες αποδοχές. Όποιος-α έχει περάσει έστω και λίγο από την έρημο της ανεργίας, καταλαβαίνει γιατί ο εκβιασμός πιάνει.

Αυτός άλλωστε ήταν κι ένας από τους βασικούς στόχους ου Μνημονίου, διακηρυγμένος ήδη από το 2010. Από τη στιγμή που λόγω ευρώ δεν μπορούσε να γίνει υποτίμηση του νομίσματος, η άνοδος της ανταγωνιστικότητας έπρεπε να έρθει μέσα από τη λεγόμενη εσωτερική υποτίμηση, δηλαδή την πτώση του εργασιακού κόστους. Η μαζική ανεργία συνιστά διαχρονικά τον πιο ασφαλή μοχλό για τη μείωση των μισθών.

Εργαζόμενος;

Με τα 300 ευρώ δεν είσαι πια άνεργος και δεν δικαιούσαι το επίδομα τα 400 ευρώ του επιδόματος ανεργίας. Ωστόσο, με αυτό τον μισθό ούτε παύεις να είσαι κοινωνικά περιθωριοποιημένος ούτε έχεις πλήρη πρόσβαση στα βασικά αγαθά επιβίωσης. Επιπλέον, δύσκολα απαλλάσσεσαι από το αίσθημα της προσωπικής απαξιώσης που συνοδεύει την ανεργία στις σύγχρονες κοινωνίες. Με 300 ευρώ δεν είσαι άνεργος, αλλά δεν είσαι και ακριβώς εργαζόμενος.

Η πτώση της ανεργίας

Πριν λίγες μέρες η υπουργός Εργασίας Έφη Αχτσιόγλου δήλωσε ότι τον Φεβρουάριο οι προσλήψεις ήταν κατά 27.840 περισσότερες από τις απολύσεις, επίδοση που αποτελεί ρεκόρ δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας για τον Φεβρουάριο από το 2001. Η ανεργία είναι στο 18,5%, εννιά μονάδες κάτω από το 27,5% του 2013. Όμως 18,5% σημαίνει 875.000 άνθρωποι, μια πραγματική στρατιά ανέργων.

Επιπλέον, πάνω από τo 50% των θέσεων εργασίας που δημιουργούνται είναι μερικής απασχόλησης, κάτι σαν τις δουλειές των 300 ευρώ που κουβεντιάζουμε. Δηλαδή στο πλάι των ανέργων, δημιουργείται μια δεύτερη στρατιά στη ζώνη της μερικής απασχόλησης, η στρατιά των ανθρώπων που δεν είναι ούτε άνεργοι αλλά ούτε και ακριβώς εργαζόμενοι. Παρ’ όλο που καταλαμβάνουν θέσεις εργασίας και δεν λογίζονται ως άνεργοι, δεν μπορούν να ζήσουν από τους μισθούς τους. Η επιβίωση τους εξαρτάται είτε από τα κοινωνικά επιδόματα είτε από τη στήριξη των οικείων τους.

Όπως ακριβώς συμβαίνει με τους ανέργους, για τους εργαζόμενους των 300 ευρών ούτε το Μνημόνιο έχει λήξει ούτε έχουμε επιστρέψει στην κανονικότητα. Γι’ αυτό και δεν μπορούν να χαμογελάσουν. Γνώμη μου πάντα.