VOICES

Αυτό που δεν θέλει να καταλάβει η αντιπολίτευση

του Γιάννη Αλμπάνη - Δημοσίευση 13 Μαρτίου 2019, 09:00 / Ανανεώθηκε 13 Μαρτίου 2019, 09:02
Facebook Twitter Whatsapp

Από τον τρόπο που (αντι)πολιτεύονται ΝΔ και ΚΙΝΑΛ φαίνεται ότι δεν έχουν κατανοήσει ή αρνούνται να αποδεχτούν τρεις μείζονες αλλαγές που ζήσαμε τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα.

Σύμφωνα με το γνωστό ρητό, η εμπειρία μάς κάνει σοφότερους. Δεν νομίζω όμως ότι ισχύει έτσι ακριβώς ούτε στη ζωή ούτε στην πολιτική. Γιατί για να σε κάνει σοφότερο η εμπειρία, πρέπει να στοχαστείς πάνω σε αυτή και να βγάλεις τα αναγκαία συμπεράσματα. Από μόνη της η εμπειρία δεν μπορεί να σε βοηθήσει. Έχω την εντύπωση ότι αυτή είναι η περίπτωση της αντιπολίτευσης σήμερα στην Ελλάδα.

Τρεις αλλαγές

Από τον τρόπο που (αντι)πολιτεύονται ΝΔ και ΚΙΝΑΛ φαίνεται ότι δεν έχουν κατανοήσει ή αρνούνται να αποδεχτούν τρεις μείζονες αλλαγές που ζήσαμε τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα.

Πρώτον, δεν ήταν η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία του 2015 που προκάλεσε τη χρεοκοπία αλλά το ακριβώς το αντίστροφο. Πέρα από τη διεθνή οικονομική συγκυρία, την αντικειμενική πολιτική ευθύνη για την έκταση της χρεοκοπίας και το Μνημόνιο έχουν τα δύο κόμματα εξουσίας, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ.

Γι’ αυτό άλλωστε καταψηφίστηκαν το 2015. Αυτά που ήδη έχουν γίνει δεν αναιρούνται. Όταν δεν αποστασιοποιείσαι πολιτικά από το (όχι αξιοθαύμαστο) κυβερνητικό παρελθόν σου, δημιουργείς την αίσθηση ότι η ενδεχόμενη εκλογική νίκη σου θα σημάνει την παλινόρθωση του παλιού που έχει απορριφθεί, και όχι άνοιγμα ενός νέου κεφαλαίου.

Η αλλαγή Τσίπρα

Το δεύτερο που δεν φαίνεται να έχει αντιληφθεί η αντιπολίτευση είναι ότι ο Τσίπρας του 2019 είναι πολύ διαφορετικός από αυτόν της αντιμνημονιακής περιόδου. Τον Ιούλιο του 2015 έγινε μια πραγματική τομή που δεν γίνεται να κάνει κανείς ότι δεν την βλέπει. Η κυβέρνηση ολοκλήρωσε το μνηνονιακό πρόγραμμα που είχαν ξεκινήσει οι προκάτοχοι της, εφαρμόζει μια πολύ αυστηρή δημοσιονομική πολιτική και έχει προωθήσει μέτρα που πολύ δύσκολα θα τα έλεγες εχθρικά προς την αγορά.

Επιπλέον, στο επίπεδο της εξωτερικής πολιτική έχει βαθύνει τη συμμαχία με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Επομένως, όλη αυτή η συνεχής παραφιλολογία περί του Βενεζουέλας ή περί προνομιακών σχέσεων του ΣΥΡΙΖΑ με τον Ρουβίκωνα μοιάζει με ανορθολογική επιμονή σε μια πολιτική γραμμή που αντιφάσκει καταφανώς με την πραγματικότητα. Τον Τσίπρα πρέπει να τον κρίνεις για αυτό που κάνει τώρα όχι για αυτό που ίσως ήθελε να κάνει στο παρελθόν ή εσύ νόμιζες ότι ήθελε να κάνει.

Μια άλλη χώρα

Τρίτον, και ίσως κυριότερο, η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ ανανέωσε ριζικά την πολιτική ελίτ. Μπορεί ο Κώστας Σημίτης να μιλάει απαξιωτικά για «περιστασιακούς ενοίκους της εκτελεστικής εξουσίας», αλλά ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθαν για να μείνουν. Ακόμα και στις χειρότερες για’ αυτόν δημοσκοπήσεις ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο δεύτερος πυλώνας του πολιτικού συστήματος. Όταν λοιπόν κάποιος αποκτάει πολιτικές ρίζες, δεν μπορείς να τον αντιμετωπίζεις ως περιστασιακό πρόβλημα που προκάλεσε κάποιο «ατύχημα» της Ιστορίας. Ανάλογο σφάλμα είχε κάνει η ΝΔ στις αρχές της δεκαετίας του ’80 με το ΠΑΣΟΚ και το πλήρωσε ακριβά.

Η Ελλάδα του 2019 είναι μια διαφορετική χώρα από αυτήν του 2015. Εν τέλει αυτό δεν καταλαβαίνει ή δεν θέλει να καταλάβει η αντιπολίτευση, πράγμα που δεν πρέπει να δυσαρεστεί τον κ. Τσίπρα. Γνώμη μου πάντα.