VOICES

ΠΑΜΕ σαν άλλοτε, αυθαίρετα, αυταρχικά και αναποτελεσματικά

του Γιάννη Τριάντη - Δημοσίευση 15 Μαρτίου 2019, 15:42 / Ανανεώθηκε 15 Μαρτίου 2019, 16:51
Facebook Twitter Whatsapp

Εξ αντιδιαστολής έπεται ότι το ΠΑΜΕ υπηρετεί γνησίως τα συμφέροντα των εργαζομένων και επομένως έχει κάθε δικαίωμα να μάχεται εναντίον του «εργοδοτικού συνδικαλισμού» και να αντιστρατεύεται τις επιλογές της ΓΣΕΕ.

Ας πούμε ότι έχει δίκιο το ΠΑΜΕ. Ότι η ΓΣΣΕ υπηρετεί τον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό και ότι στο Συνέδριο της Καλαμάτας μετέχουν «νόθα σωματεία και μαϊμούδες αντιπρόσωποι».

Εξ αντιδιαστολής έπεται ότι το ΠΑΜΕ υπηρετεί γνησίως τα συμφέροντα των εργαζομένων και επομένως έχει κάθε δικαίωμα να μάχεται εναντίον του «εργοδοτικού συνδικαλισμού» και να αντιστρατεύεται τις επιλογές της ΓΣΕΕ.

Ναι, αλλά πώς; Πώς υπηρετείται η αδιάλλακτη αυτή αντίθεση και πως εξασφαλίζεται η βασική επιδίωξη, ώστε να μην χάνει κανείς το δίκιο του;
Το ΠΑΜΕ επέλεξε την εισβολή στο Συνέδριο, την πρόσκαιρη διακοπή των εργασιών και την αναπόφευκτη ένταση (προπηλακισμοί κλπ). Στην σχετική ανακοίνωσή του μιλάει για «μαχητική απάντηση» χιλιάδων εργαζομένων που διαδήλωσαν εναντίον του εργοδοτικού συνδικαλισμού κλπ.
Δυστυχώς για το ίδιο, αλλά και για την σημασία των εργατικών διεκδικήσεων, ο τρόπος που επέλεξε να αντιπαρατεθεί δεν είναι απλώς ατυχής. Είναι απαράδεκτος και αναποτελεσματικός.

Όχι επειδή δεν συνάδει με καλούς τρόπους , αλλά διότι εμπεριέχει ως στοιχεία αγώνα και ρήξης την αυθαιρεσία, τον αυταρχισμό και τον αλαζονικών διαστάσεων ναρκισσιστικό υποκειμενισμό του δίκιου.

Θα μπορούσε το ΠΑΜΕ να διαδηλώσει ειρηνικά έξω από την αίθουσα, να καταγγείλει αυστηρά την ΓΣΕΕ και να ενημερώσει την κοινωνία για μεθοδεύσεις και συναλλαγές. Θα ήταν μια απτή επιβεβαίωση γόνιμης μαχητικότητας και συνεπούς φιλεργατικής στάσης και συμπεριφοράς.

Φαίνεται όμως ότι αυτά είναι ψιλά γράμματα για το ΠΑΜΕ. Όπως και κάποια άλλα βέβαια. Όπως το κατ΄έθος κλείσιμο των δρόμων, ακόμη κι όταν είναι λιγοστοί οι διαδηλωτές, η επαναστατική γυμναστική των αλλεπάλληλων κινητοποιήσεων, η εμμονή στην περήφανη απομόνωση (καμμιά συνεργασία με άλλους συνδικαλιστικούς φορείς) κλπ.

Ισχυρή δύναμη το ΠΑΜΕ, χρόνια τώρα, αλλά δεν ηγεμονεύει. Όπως άλλωστε και το ΚΚΕ. Πρόκειται για αδιαμφίσβητητη πραγματικότητα την οποία οφείλουν να λάβουν υπόψιν οι ηγεσίες της οργάνωσης και του Κόμματος.

Να προβληματιστούν, δηλαδή, να επανεξετάσουν μεθόδους και τρόπους και να προσανατολιστούν αναλόγως. Εκτός κι αν θεωρούν ότι η κοινωνία τείνει ευήκοον ούς στις θέσεις, τη νοοτροπία και την συμπεριφορά τους.

Και ότι όπου να ναι, επίκειται η έφοδος στα Χειμερινά Ανάκτορα…