VOICES

Η Μακεδονία που αγαπήσαμε πραγματικά

του Χρήστου Ξανθάκη - Δημοσίευση 3 Απριλίου 2019, 12:00 / Ανανεώθηκε 3 Απριλίου 2019, 12:50
Facebook Twitter Whatsapp

Αυτό το είχα παρατηρήσει στο πρώτο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης, τον Γενάρη του ’18. Με είχε στείλει τότε αποστολή το Newpost να καλύψω την κινητοποίηση, πήγα εγώ, ρεπόρτερ Ξανθάκης, με τις κεραίες υψωμένες. Και είδα βεβαίως ένα σωρό κανίβαλους, και πολυάριθμες καλόγριες και αλογατάδες τάκα τάκα τα πεταλάκια και κάτι μυστήριους με στολές παραλλαγής και παιδάκια με ξυρισμένα κεφάλια, όλο αυτόν τον μάλλον δυσάρεστο εσμό που χαντάκωσε τις διαμαρτυρίες. Αλλά είδα κι άλλου είδους κόσμο.

Είδα και ζευγάρια, είδα και οικογένειες με τα παιδάκια τους, είδα και κυρίους με το κοστουμάκι τους, είδα ανθρώπους που δεν είχαν πάει για βρισίδι και για τσαμπουκά. Είδα Σαλονικιούς και Σαλονικιές που πραγματικά είχαν αγχωθεί με την προοπτική μιας νέας πραγματικότητας και ψάχνονταν περισσότερο για απαντήσεις και λιγότερο για καυγά. Ανθρώπους προβληματισμένους και μπερδεμένους, αλλά όχι έξαλλους και αγριεμένους. Κάτι που το καταλαβαίνεις δηλαδή, κάτι που δεν είναι παράλογο ή σιχαμένο. Μια στάσις που νιώθεται, όπως θα έλεγε και ο ποιητής…

Υπάρχει αυτός ο κόσμος και είναι η πλειοψηφία στη Μακεδονία. Αυτοί είναι οι πολλοί, δεν είναι όσοι σηκώνουν τις σημαίες αντάμα με τα ρόπαλα. Είναι όσοι αναρωτιούνται «τι στο διάολο θα γίνει τώρα;», δεν είναι οι άλλοι που καταγγέλλουν το σύμπαν για υπηρετικό προσωπικό του Τζωρτζ Σόρος. Αυτά τα τυπάκια τα παρφαί, που την πέσανε τις προάλλες ακόμη και στον Μητσοτάκη. Τους τάπωσε φυσικά ο Κυριάκος, χαλαρά και λάιτ, πλην όμως κάπως θα αγχώθηκε και αυτός από το καφριλίκι των παραμύθι πατριωτών. Που χρησιμοποιούν τη Μακεδονία για να πουλήσουν έθνος και τιμή.

Κι εδώ είναι το πραγματικό πρόβλημα, δεν είναι στη μεγάλη μάζα του κόσμου που στενοχωριέται και δακρύζει. Το πρόβλημα είναι ότι βρήκαν αφορμή κάποια φιδάκια να βγούνε από το αυγό και να σουλατσάρουν ξανά στις αυλές και στους δρόμους. Μπας και καταφέρουν να σώσουν τα τομάρια τους τώρα που τελειώνουν κάποιες δίκες και θα πέσει βαρύς ο πέλεκυς της δικαιοσύνης. Μπας και μπορέσουν να διασώσουν κάτι για την επόμενη μέρα, κάποια κομμάτια και θρύψαλα από την πάλαι ποτέ κραταιή παράταξή τους…

Και είναι κρίμα για την Μακεδονία να την υπερασπίζονται κάτι τέτοιοι γάιδαροι. Είναι κρίμα γι’ αυτόν τόπο τον ευλογημένο να πέφτει η υπόληψή του στα χέρια κάποιων πλασμάτων που το μόνο που τους καίει είναι η προσωπική τους επιβίωση και κονόμα. Είναι κρίμα τη σημαία ψηλά να τη σηκώνουν όχι όσοι και όσες πονάνε για την πατρίδα αλλά εκείνοι κι εκείνες που πρωτίστως την εμπορεύονται. Όχι, δεν της αξίζει της Μακεδονίας τέτοια μοίρα.

Ούτε τα fake news της πατάτας της αξίζουν, σαν την υποτιθέμενη διαμαρτυρία του Γεροβασιλείου στον Τσίπρα. Όπου βγήκε κατόπιν ο οινοπαραγωγός και το τακτοποίησε το θέμα, δηλώνοντας ότι δεν πήγε να σκούξει, πήγε να επισημάνει ένα-δυο πράγματα. Γιατί έχει καταλάβει κι αυτός και όλοι οι σκεπτόμενοι πολίτες στη Βόρεια Ελλάδα, ότι, όπως δεν πεθαίνει η Μακεδονία, έτσι δεν πεθαίνει και η ιστορία. Ότι η ιστορία είναι κάτι το ρευστό που όλο το κυνηγάς και όλο σου ξεφεύγει. Κι άμα νομίζεις ότι θα κάτσεις πάνω της και θα ξεμπερδεύεις με την πάρτη της μια και καλή, τότε θα βρεθείς λίαν συντόμως με κατεβασμένο το βρακί…

Υ.Γ.: Η καταγωγή του παππού μου του Χρήστου, ήταν από το Τσούρχλι των Γρεβενών. Κάπως καλύτερα καταλαβαίνω τη «βαθιά» Μακεδονία, από καϊνάρια τύπου Κικίλια!