VOICES

Μαδούρο όπως Μιλόσεβιτς; Η αρχή του τέλους

της Χριστίνας Κοραή - Δημοσίευση 4 Μαΐου 2019, 12:00 / Ανανεώθηκε 16 Μαΐου 2019, 17:30
Facebook Twitter Whatsapp

Ο στρατός παίζει κομβικό ρόλο στην ανατροπή ενός στυγνού καθεστώτος. Σ´ αυτόν στηρίζεται. Όταν τον εγκαταλείπει αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση.

Τον Οκτώβριο του 2000 είχα καλύψει ως απεσταλμένη της «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ» την ηχηρή πτώση του Μιλόσεβιτς. Είχαν προηγηθεί οι αεροπορικές επιδρομές του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία που διήρκεσαν από τις 24 Μαρτίου έως τις 10 Ιουνίου του 1999. Το Βελιγράδι ζούσε τις πλέον μαζικές διαδηλώσεις. Ο Κοστούνιτσα είχε επικρατήσει στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, στις 24 Σεπτεμβρίου του 2000, αλλά ο Μιλόσεβιτς δεν αποδεχόταν την ήττα του. Έγιναν συγκρούσεις. Ο απολογισμός ήταν δυο νεκροί και δεκάδες τραυματίες. Ο κόσμος συνέχιζε να βγαίνει στους δρόμους.

Ο Μιλόσεβιτς έδωσε εντολή στο στρατό να διαλύσει τις διαδηλώσεις. Η ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων που τον στήριζε μέχρι εκείνη τη στιγμή αρνήθηκε. Οι στρατιώτες κατέβαιναν από τα τανκς και γίνονταν ένα με τους πολίτες.

Ήταν η αρχή του τέλους. Ο στρατός παίζει κομβικό ρόλο στην ανατροπή ενός στυγνού καθεστώτος. Σ´ αυτόν στηρίζεται. Όταν τον εγκαταλείπει αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση.

Τα γεγονότα όμως έτρεχαν σε διάφορα επίπεδα. Τυχαία πριν λίγο καιρό βρήκα μία μεγάλη κάρτα του ξενοδοχείου όπου έμενα στο Βελιγράδι στην οποία είχα γραμμένα τα ονόματα και τα τηλέφωνα με τις πηγές μου. Ανάμεσα τους ήταν ο Ζόραν Τζίντζιτς, πρόεδρος ενός μικρού κόμματος, σκληρός πολέμιος του Μιλόσεβιτς, με στενές σχέσεις με τον αμερικανικό παράγοντα. (Το 2001 έγινε πρωθυπουργός και το 2003 δολοφονήθηκε).

Ο Τζίντζιτς πρωτοστάτησε στις διαδηλώσεις και έπαιξε κρίσιμο ρόλο στις παράλληλες κινήσεις που γίνονταν για την ανατροπή του δικτάτορα. Αυτές ήταν καταλήψεις στην σερβική τηλεόραση, στο αεροδρόμιο και σε άλλα κομβικά σημεία του κρατικού μηχανισμού με την αμέριστη βοήθεια των Αμερικανών που έπαιξαν έντονο παρασκηνιακό ρόλο.

Ο Μιλόσεβιτς αναγνώρισε την ήττα του, στη συνέχεια οδηγήθηκε στο Δικαστήριο της Χάγης όπου και αυτοκτόνησε τον Νοέμβριο του 2017 ενώ ήταν σε εξέλιξη η δίκη του.

Θυμήθηκα τον Μιλόσεβιτς γιατί θέλω να τονίσω ότι η ιστορική εμπειρία έχει δείξει σε όλες τις περιπτώσεις, από τον Σαντάμ Χουσείν μέχρι την αραβική «άνοιξη» κλπ, ένα καθεστώς όσο στυγνό και αν είναι, δυστυχώς δεν πέφτει μόνο από τις λαϊκές αντιδράσεις που και αυτές είναι υποκινούμενες μέχρι σε ένα βαθμό. Χρειάζεται σχέδιο το οποίο συνήθως είναι αμερικανόφερτο, με την στήριξη της ΕΕ και κάποιες φορές και με συμμετοχή χωρών της ΕΕ στις στρατιωτικές επεμβάσεις.

Ας έρθουμε και στη Βενεζουέλα.

Ο αυτοανακηρυχθεις πρόεδρος Χουάν Γκουαιδό έχει μια μεγάλη λαϊκή στήριξη, όχι όμως καθολική. Εμφανίστηκε με έναν μικρό αριθμό στρατιωτών στο πλευρό του αλλά η συντριπτική πλειοψηφία παραμένει στο πλευρό του Μαδούρο. Εχει τη στήριξη της διεθνούς κοινότητας και κυρίως των ΗΠΑ. Ο Πομπέο δεν απέκλεισε «χρήση και άλλων μέσων». Είχαν προηγηθεί απειλές που δεν πραγματοποιήθηκαν μέχρι στιγμής, για 5000 Αμερικανούς στρατιώτες στα σύνορα με την Βενεζουέλα.

Η απόπειρα ανατροπής του καθεστώτος από τις δυνάμεις του Γκουαιδό πριν από λίγες ημέρες απέτυχε. Έχει πολύ δρόμο ακόμη μπροστά του, αλλά μην έχετε καμία αμφιβολία, το σκηνικό της ανατροπής του Μαδούρο έχει στηθεί!

Το ηθικό δίλημμα που μπαίνει, από τη μία είναι μέχρι πότε ο αμερικανικός δάχτυλος με την ΕΕ να συμπαρατάσσεται πίσω του, θα ορίζει τις τύχες των λαών και από την άλλη μέχρι πότε ηγέτες όπως είναι και ο Μαδούρο ενώ ηγείται μιας χώρας με τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο ( 300 δισ. βαρέλια το χρόνο) έχει μια οικονομία που απέτυχε και έναν λαό που βυθίζεται όλο και περισσότερο στην φτώχεια και την εξαθλίωση.

Η κυρίαρχη εικόνα όμως είναι μία. Τα λεφτά είναι πολλά και ο ενεργειακός πόλεμος με τις σφαίρες επιρροής είναι αυτός που τελικά ορίζει τις τύχες λαών και ηγετών.