VOICES

Περί «στρατηγικής ήττας» και άλλων δαιμονίων…

του Γιάννη Τριάντη - Δημοσίευση 29 Μαΐου 2019, 18:00 / Ανανεώθηκε 3 Ιουνίου 2019, 15:36
Facebook Twitter Whatsapp

Χαώδης η διαφορά μεταξύ τους και αδυναμία του ΚΙΝΑΛ να πετύχει τον διακηρυγμένο στόχο για διψήφιο ποσοστό.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος εισήγαγε πρώτος στην πολιτική καθομιλουμένη την έννοια της «στρατηγικής ήττας του ΣΥΡΙΖΑ»: Δραστική συρρίκνωση του κυβερνώντος κόμματος με επιστροφή (βαθμηδόν) στο παλιό ποσοστό του 3-4% και αποφασιστική ενίσχυση του ΚΙΝΑΛ, με παλιννόστηση των ψηφοφόρων που είχαν μετοικήσει στον ΣΥΡΙΖΑ.

Τίποτε από αυτά δεν συνέβη: Χαώδης η διαφορά μεταξύ τους και αδυναμία του ΚΙΝΑΛ να πετύχει τον διακηρυγμένο στόχο για διψήφιο ποσοστό. Επομένως, μόνο ως σαρκαστικό παράδοξο μπορεί να χαρακτηριστούν οι πανηγυρισμοί για την επίδοση του κόμματος στις ευρωεκλογές. Άλλωστε η μοναδική επιτυχία του, η τρίτη θέση, δεν οφείλεται στην δική του επίδοση αλλά στην κάθετη πτώση της Χρυσής Αυγής.

Ας σημειωθεί παρεμπιπτόντως ότι δεν μειώθηκε το ποσοστό της Ακροδεξιάς στη χώρα μας. Διότι η νεοπαγής «Ελληνική Λύση», η Χ.Α. κ.α. συγκεντρώνουν μαζί ποσοστό κοντά στο 10%.

Αναγκαία, όμως , η επισήμανση: Κανένας από τους ακροδεξιούς σχηματισμούς δεν φέρει το ναζιστικό/μιλιταριστικό πρόσημο της Χρυσής Αυγής.

Επιστροφή στα του ΚΙΝΑΛ: Αν διατηρηθεί και στις επικείμενες εθνικές εκλογές η σημερινή διαφορά του με τον ΣΥΡΙΖΑ, τότε πολύ δύσκολα θα επιτευχθεί αυτό που προβάλλει ως στόχο και ονειρεύεται ο Βενιζέλος. Διότι αν το κυβερνών κόμμα διατηρήσει-πολλώ μάλλον αν αυξήσει- το ποσοστό του, θα εδραιωθεί στο δίπολο του δικομματισμού.

Ενώ το ΚΙΝΑΛ, ειδικά αν καθηλωθεί πάλι σε μονοψήφιο ποσοστό, θα αντιμετωπίσει υπαρξιακής φύσεως ζήτημα λόγω (και) διαφορετικού προσανατολισμού κορυφαίων στελεχών του (π.χ. Βενιζέλος- Γ.Παπανδρέου). Κατά τούτο, ουδόλως αποκλείεται ακόμη και η διάσπαση, όταν τεθεί θέμα συνεργασίας με τη ΝΔ ή προοπτική συγκλίσεως με τον ΣΥΡΙΖΑ στο μέλλον.

Σχετικά με την πέραν του ΣΥΡΙΖΑ Αριστερά, «μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά»: Το ΚΚΕ παραμένει απελπιστικά στάσιμο, ΛΑΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ υπέστησαν βαριά ήττα, η Ζωή Κωνσταντοπούλου πήγε κάπως καλύτερα αλλά δεν αφήνει περιθώριο αισιοδοξίας το γλίσχρο ποσοστό της, ενώ ο μόνος που εμφανίστηκε δυναμικά στο προσκήνιο είναι ο Βαρουφάκης.

Εντυπωσιακή η προεκλογική παρουσία του: αυστηρή κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά χωρίς ύβρεις, χαρακτηρισμούς, κενόηχα συνθήματα και καταγγελτικές ευκολίες. Προτίμησε να παρουσιάσει συγκεκριμένες προτάσεις για Ελλάδα, Ευρώπη και έξοδο από την κρίση. Παρά την αναμενόμενη πόλωση, δεν αποκλείεται το ΜέΡΑ 25 να είναι παρόν στην επόμενη Βουλή.
Κατά τα λοιπά, δεν είναι τυχαίες οι απελπιστικές επιδόσεις του Καμμένου και του Λεβέντη. Πρώτον, διότι οι αντιφάσεις και ο υψίσυχνος βερμπαλισμός κάποτε δείχνουν το όριο τους. Δεύτερον, διότι το Μακεδονικό στο οποίο επένδυσαν, απέφερε εκλογικά κέρδη στη ΝΔ, ως κόμμα εξουσίας, και στην «Ελληνική Λύση».

Ο Βελόπουλος συνδύασε την αντίθεση στην Συμφωνία των Πρεσπών με ακραία ρητορική για το Μεταναστευτικό και την καθημερινότητα (π.χ. ποινή θανάτου στους εμπόρους ναρκωτικών), καθώς και με νύξεις σωτηριολογικού περιεχομένου για προνομιακές σχέσεις με την Ρωσία.
Τέλος, το Ποτάμι υπέκυψε στη μοίρα των ανθέων της κερασιάς: εντυπωσιάζουν, αλλά πέφτουν γρήγορα. Περί αυτού, προσεχώς.