VOICES

Ο Βίας ο Πριηνεύς, ο Δημοσθένης και η Τασία Χριστοδουλοπούλου

του Γιάννη Τριάντη - Δημοσίευση 7 Ιουνίου 2019, 18:00 / Ανανεώθηκε 7 Ιουνίου 2019, 18:49
Facebook Twitter Whatsapp

«Προς γαρ το τελευταίον εκβάν, έκαστον των πρίν υπαρξάντων κρίνεται»…

Εκείνος ο πρόγονος από την Πριήνη της Ιωνίας, ο Βίας ο Πριηνεύς, είχε πεί ότι η εξουσία αποκαλύπτει τον χαρακτήρα («Αρχή άνδρα δείκνυσι»). Η Τασία Χριστοδουλοπούλου ενδέχεται να μην αισθάνεται απόγονος του Βίαντα, γιατί κάτι τέτοια τα λένε οι …εθνικιστές που πιστεύουν στη Συνέχεια του Ελληνισμού.

Όμως θα συμφωνήσει ότι ισχύει απολύτως το γνωμικό. Το απέδειξε ηχηρά και μελαγχολικά η περίπτωσή της: ενας σοβαρός και έντιμος άνθρωπος, όπως αυτή, δικηγόρος με ανεπίληπτο παρελθόν-και με δράση στον τομέα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων- υπέπεσε στο κλασικό αμάρτημα των ανθρώπων που ασκούν εξουσία: αξιοποίησε τις γνωριμίες και τις διασυνδέσεις προς όφελος της κόρης της.

Μαυλιστική η εξουσία. Και φθοροποιός. Δεν λογαριάζει τι ήσουνα. Μετράει το ύψος σου από το πώς την χειρίζεσαι. Και εγείρει υψηλές απαιτήσεις όταν έχει μπροστά της ανθρώπους που κραδαίνουν το «ηθικό πλεονέκτημα» του βίου, της πολιτείας και του πολιτικού τους χώρου. Όπως η κυρία Χριστοδουλοπούλου, ας πούμε.

«Σιγά το αμάρτημα», θα πούν όσοι επιστρατεύουν τις υπαρκτές αμαρτίες του καταδικασμένου παρελθόντος (ΝΔ/ΠΑΣΟΚ) για να υποβαθμίσουν π.χ. την επιλήψιμη συμπεριφορά της βουλευτίνας του ΣΥΡΙΖΑ. Και δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει αυτή η ασθμαίνουσα και αμήχανη σχετικοποίηση. Ότι επιβαρύνει πια κυρίως τον ΣΥΡΙΖΑ…

Αφες αυτοίς, επομένως. Κι ας δούμε άλλα δύο αμαρτήματα/φάλτσα της κυρίας Χριστοδουλοπούλου, συνοδευτικά του βασικού.

Το πρώτο: μιλώντας δημόσια για το γεγονός, παραδέχτηκε το ηθικώς επιλήψιμον για «γνωριμίες και διασυνδέσεις» .
Αλήθεια τι σημαίνει η παραδοχή αυτή; Αν πρόκειται για κρίση ειλικρινείας, τότε παναπεί ότι συναισθάνεσαι τις επιπτώσεις της πράξης σου. Και συνοδεύεις την παραδοχή με παραίτηση και συγγνώμη.

Όμως δεν πρόκειται περί αυτού. Η κυρία Χριστοδουλοπούλου θεώρησε δεδομένο ότι αρκεί το φωτοστέφανο της μέχρι τότε ανεπίληπτης ζωής της όχι μόνο για να της συγχωρήσει ο κόσμος το αμάρτημα, αλλά να εξάρει την ειλικρίνειά της και να της απονείμει τα εύσημα!

Το δεύτερο συνοδευτικό αμάρτημα/φάλτσο είναι το γεγονός ότι αγνόησε παντελώς την κοινωνία και την βέβαιη κατακραυγή, ζητώντας συγγνώμη μονάχα από την κυβέρνηση, τους συντρόφους και τους φίλους της! Μια συγγνώμη μετά τον σάλο και την οργισμένη παρέμβαση του πρωθυπουργού.

Δεν είναι τυχαία τα φάλτσα ούτε λάθη της στιγμής. Αποκαλύπτουν την άποψη που έχουν οι πολιτικά εστέτ για την σχέση τους με την κοινωνία. Σχέση πεφωτισμένου προς το πόπολο! Εκείνου του καταγωγικώς δικαιωμένου πολιτικά που θεωρεί ότι ο λαός υπολείπεται. Ότι δεν καταλαβαίνει υψιπετείς θέσεις και λεπτές επεξεργασίες.

Και γι αυτό πρέπει ν΄ακούει τους πρωτοπόρους, τους φωτισμένους. Να διδάσκεται από τις απόψεις τους για να κατανοήσει κάποτε ότι η όλη διαδικασία διδάσκοντος-«μαθητή» είναι για το καλό της κοινωνίας. Πρόκειται για την ψύχωση του δίκιου που κουβαλούν πολλοί. Και μεταξύ αυτών αρκετοί αριστεροί.

Μια ψύχωση που έχει δομικό στοιχείο «το απόλυτον» και δεν επιτρέπει ούτε ανέχεται ρωγμές και ενάντιες γνώμες. Όμως αυτή η έλλειψη ευρυχωρίας οδηγεί μοιραία στην κορύφωση του δογματισμού. Δηλαδή, στη ναρκισσιστική περιχαράκωση και εν τέλει στην περιφρόνηση της κοινωνίας για την οποία κήδονται και πασχίζουν οι φορείς της συγκεκριμένης νοοτροπίας.

Θα μπορούσαμε να πούμε πολλά για τις ιδεοληψίες της κυρίας Χριστοδουλοπούλου (π.χ. για το Μακεδονικό, το Μεταναστευτικό κ.α.), αλλά δεν είναι της παρούσης.

Όμως, μιας και αναφερθήκαμε εισαγωγικώς στον Βίαντα τον Πριηνέα, ας κλείσουμε με ένα απόφθεγμα ενός άλλου προγόνου, του Δημοσθένη, από τον Ολυνθιακό Α': «Προς γαρ το τελευταίον εκβάν, έκαστον των πρίν υπαρξάντων κρίνεται»…