VOICES

Δημοσιογράφοι στην πολιτική; Γιατί όχι; Υπο όρους και προϋποθέσεις, βέβαια…

του Γιάννη Τριάντη - Δημοσίευση 24 Ιουνίου 2019, 18:00 / Ανανεώθηκε 1 Ιουλίου 2019, 16:08
Facebook Twitter Whatsapp

Αν τηρηθούν τα αυτονόητα γιατί ένας δημοσιογράφος να μην είναι υποψήφιος με κάποιο κόμμα;

Δεν υπάρχει τίποτε αφετηριακώς επιλήψιμο για την εμπλοκή δημοσιογράφων με την πολιτική, αν τηρούνται τα αυτονόητα. Δηλαδή, συγκεκριμένοι όροι και προϋποθέσεις.

1) Όταν συμφωνείς με το πολιτικό πλαίσιο ενός κόμματος, δεν σημαίνει ότι απαραιτήτως πρέπει να γίνεσαι φορέας των απόψεων και των θέσεών του, χωρίς να ασκείς κριτική. Όμως, πόσοι από τους συναδέλφους που μετέχουν στα ψηφοδέλτια των κομμάτων μπορούν να ισχυριστούν ότι ενεργούσαν κυρίως ως δημοσιογράφοι, με ανεπτυγμένο το κριτήριο της κριτικής προς όλους, και δεν λειτουργούσαν ως όργανα απόκρυψης ειδήσεων, προπαγάνδας κλπ;
Και βέβαια: Τα κόμματα θα δέχονταν στα ψηφοδέλτιά τους δημοσιογράφους που είναι μεν φίλα προσκείμενοι σε αυτά, αλλά διατηρούν πάντοτε το δικαίωμα της κριτικής και το έχουν αποδείξει;

2) Εμπειρικώς έχει διαπιστωθεί ότι τα κόμματα εξουσίας, όταν κυβερνούν, βολεύουν σε διάφορες θέσεις του κρατικού μηχανισμού διάφορους υποψηφίους που απέτυχαν να εκλεγούν. Αυτό λέγεται «δούναι και λαβείν», που συμφωνείται εκ των προτέρων.
Θα αποτελέσουν εξαίρεση οι συνάδελφοι που δεν θα εκλεγούν ή θα ακολουθήσουν την βολική πεπατημένη;

3) Παρατηρείται το φαινόμενο να είναι υποψήφιοι κάποιοι δημοσιογράφοι που όχι μόνο ασκούσαν κρημνιστική κριτική στο κόμμα με το οποίο τελικά συμπορεύονται ,αλλά απαξίωναν urbi et orbi τον αρχηγό του. Και το χειρότερο: Μόλις είδαν ότι υπάρχει πιθανότητα να εκλεγούν βουλευτές, έβαλαν λυτούς και δεμένους για να είναι υποψήφιοι! Μιλώ μετά λόγου γνώσεως.

4) Επειδή οι δημοσιογράφοι, ιδία της τηλοψίας και των ραδιοφώνων, έχουν αναγνωρισιμότητα-επομένως διαθέτουν ένα σημαντικό πλεονέκτημα έναντι των συνυποψηφίων τους- θα έπρεπε να είχαν σταματήσει να εργάζονται στα ΜΜΕ πολύ πριν ανακοινωθεί η υποψηφιότητά τους. Το επιτάσσει η στοιχειώδης ηθική.

...Και κάτι προσωπικό: Επειδή περισσεύει η γενικευμένη καχυποψία και δεν λείπει η θεμιτή δυσπιστία, ας μου επιτραπεί να πω ότι και τώρα και παλιότερα έχω απορρίψει προτάσεις κομμάτων να είμαι υποψήφιος, αλλά και να αναλάβω θέσεις στον κρατικό μηχανισμό…

Υ.Γ. Η μόνη ουσιαστική διαφορά στις θλιβερές υποθέσεις Λοίζου-Μοροπούλου είναι η δυσανάλογη προβολή από ορισμένα ΜΜΕ. Στην περίπτωση της Λοίζου είχαμε καταιγισμό δημοσιευμάτων και σχολίων, ενώ το θέμα της Μοροπούλου ούτε ως είδηση δεν πέρασε σε κεντρικά δελτία ειδήσεων και σε ραδιο/τηλεοπτικές εκπομπές…