VOICES

Στον αστερισμό των παρεξηγήσεων

του Γιάννη Τριάντη - Δημοσίευση 10 Ιουλίου 2019, 18:00 / Ανανεώθηκε 10 Ιουλίου 2019, 18:18
Facebook Twitter Whatsapp

Ας τα δούμε υπο το φως των νέων δεδομένων και της κυβερνητικής αλλαγής.

Ορισμένα φαινόμενα, γεγονότα και μύθοι θάλλουν χρόνια τώρα, και έχουν ιδρύσει καθεστώς. Ας τα δούμε υπο το φως των νέων δεδομένων και της κυβερνητικής αλλαγής:

1) Μικρό και ευέλικτο σχήμα: Υπόσχεση που βρίσκονταν στα χείλη κάθε αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης και επίδοξου πρωθυπουργού. Υπόσχεση που σχεδόν ποτέ δεν είχε τηρηθεί, με αποτέλεσμα τα θηριώδη πρωτοσέλιδα της κάθε εποχής να εξαπολύουν τις πρώτες αντικυβερνητικές βολές.

Ε, λοιπόν, δεν είναι απλώς μύθος η αξία ενός μικρού και ευέλικτου κυβερνητικού σχήματος, αλλά επιλογή βλαπτική που φρενάρει η δυσκολεύει το έργο της εκάστοτε κυβέρνησης. Απλή η εξήγηση: το ελληνικό κράτος υπήρξε ανέκαθεν προβληματικό. Γραφειοκρατία, δυσκαμψία, δυσκολίες και καθυστερήσεις τη λήψη αποφάσεων, επικάλυψη αρμοδιοτήτων και άλλα αρνητικά συναφή.
Αντίδοτο της ιογενούς αυτής καταστάσεως είναι το μεγάλο κυβερνητικό σχήμα! Πρώτον, διότι αποφεύγεται ο συγκεντρωτισμός (πολλοί τομείς στα χέρια ενός υπουργού) και δεύτερον, διότι ο κατακερματισμός δίνει την ευκαιρία στους επικεφαλής (υφυπουργούς) των τομέων να ασχοληθούν αυτόνομα –και απερίσπαστοι -με το συγκεκριμένο έργο τους.

Εννοείται, ότι για να είναι λειτουργικό ένα τέτοιο σχήμα, απαιτείται να έχει προηγηθεί σχεδιασμός για το έργο κάθε τομέα. Και βέβαια να υπάρχει αυστηρός έλεγχος κινήσεων και πεπραγμένων όχι μόνο από τους υπουργούς αλλά και από κάποιο κεντρικό/πρωθυπουργικό τμήμα.

2) Λαϊκές κινητοποιήσεις: Κάρφος στους οφθαλμούς των κυβερνήσεων, κυρίως των συντηρητικών, οι αγωνιστικές κινητοποιήσεις των εργαζομένων. Μιλάμε για πάνδημες ή τέλος πάντων μαζικές διαδηλώσεις/απεργίες κλπ κι όχι για την συνήθη «επαναστατική γυμναστική» ολιγομελών κομματικών ομάδων ή επαγγελματιών του συνδικαλισμού.

Ανέκαθεν συκοφαντημένο «το πεζοδρόμιο», αλλά συχνά υπερεκτιμημένο. Σπανίως συνέβαλε σε δραστικές ανατροπές, αλλά χωρίς αυτό, δηλαδή χωρίς μαχητικές διεκδικήσεις, οι κοινωνίες και οι εργαζόμενοι θα παρέμεναν δέσμιοι δυναστικών επιλογών και αυθαιρεσίας.
Χρειάζεται τάχα να υπομνησθεί ότι το οκτάωρο κατακτήθηκε με αγώνες και αίμα από τους εργαζόμενους, με αφετηρία την εξέγερση στο Σικάγο στα τέλη του 19ου αιώνα;

3) Νόμος και τάξη/Ασυλο: Με το δίκιο της η Αριστερά υπήρξε πάντοτε δύσπιστη, καχύποπτη και αρνητική απέναντι στο δόγμα «νόμος και τάξη». Το μετεμφυλιακό κράτος την καταδίωκε και την τρομοκρατούσε. Βίωνε συνεχώς την αστυνομοκρατία, την καταστολή και την δράση παρακρατικών μηχανισμών.
Όμως οι εφιαλτικές εποχές πέρασαν. Από την μεταπολίτευση και εντεύθεν, με λίγες εξαιρέσεις, οι δημοκρατικές ελευθερίες είναι πλήρως εξασφαλισμένες, ενώ ταυτόχρονα εξέλιπαν οι παρακρατικοί, η αστυνομοκρατία και το «κράτος χαφιές». Ετσι, το δόγμα «νόμος και τάξη» απέκτησε εντελώς άλλο περιεχόμενο.

Αφορά πλέον τα στοιχειώδη. Την τήρηση της έννομης τάξης, την αντιμετώπιση της παραβατικής συμπεριφοράς και την εξασφάλιση του αισθήματος ασφάλειας που δικαιούται και απαιτεί κάθε πολίτης.

Δυστυχώς, η Αριστερά συνεχίζει να θεωρεί δείγμα ακροδεξιάς αντιλήψεως το δόγμα αυτό, όπως αποδείχτηκε εμπράκτως κατά την κυβερνητική θητεία του ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται για φοβικό σύνδρομο και για δυσεξήγητη εμμονή, ιδεοληπτικής χροιάς, που αποβαίνει εις βάρος της.

Οσο για το πανεπιστημιακό άσυλο, για το οποίο γίνεται πολύς λόγος, θα πούμε αναλυτικά σε προσεχές σημείωμα. Όπως και για την πολύπαθη ΕΡΤ…