VOICES

Όταν η χώρα κρεμόταν από μία κλωστή...

της Χριστίνας Κοραή - Δημοσίευση 14 Αυγούστου 2019, 07:00 / Ανανεώθηκε 14 Αυγούστου 2019, 07:58
Facebook Twitter Whatsapp

Τέσσερα χρόνια μετά το δραματικό καλοκαίρι του 2015

 

Στις 14 Αυγούστου 2019, παραμονή της Παναγίας, συμπληρώνονται τέσσερα χρόνια από το τρίτο μνημόνιο το οποίο έφερε η τότε αριστερή κυβέρνηση Τσίπρα. Ψηφίστηκε από την ελληνική Βουλή με 222 «ναι», 64 «όχι» και 11 «παρών». Ήταν ένας οδυνηρός συμβιβασμός για να αποφύγει η χώρα το Grexit μετά τις ανόητες - με την κυριολεξία της λέξης- πιρουέτες μιας κυβέρνησης που επί εξάμηνο πειραματιζόταν στις πλάτες των εξαντλημένων πολιτών για να τους σπρώξει τελικά πιο βαθιά στο τούνελ της λιτότητας αντί να τους σώσει όπως ευαγγελιζόταν.

Επέλεξα να διαβάσω το βιβλίο «Η τελευταία μπλόφα» της Ελένης Βαρβιτσιώτη και της Βικτώριας Δενδρινού για το α' εξάμηνο του 2015 της κυβέρνησης Τσίπρα, όχι όταν κυκλοφόρησε, μέσα στην ένταση της προεκλογικής περιόδου, αλλά στις διακοπές μου, στο πρώτο ήρεμο καλοκαίρι που ζει η χώρα, μετά από 10 χρόνια πολιτικής τοξικότητας και αγωνίας για το τι μέλλει γενέσθαι. Σκεφτόμουν ότι έτσι θα μπορέσω να προσεγγίσω τα γεγονότα και το παρασκήνιο εκείνων των δραματικών ωρών, ημερών και μηνών με ψυχραιμία.

Δεν τα κατάφερα! Ένιωσα οργή, θυμό αλλά και γέλασα με τα μαύρα χάλια μας. Διότι τα όσα συνέβησαν τότε δεν αφορούν μόνο την κυβέρνηση Τσίπρα. Η εκάστοτε κυβέρνηση είναι όλων μας. Δεν έχει ο καθένας την δική του ανάλογα με το τι ψήφισε. Ενιωσα οργή και θυμό και για τους «εταίρους» που ούτε αυτοί τα έβρισκαν μεταξύ τους και αδιαφορούσαν για τους Ελληνες πολίτες επιμένοντας σε μια τιμωρητική και με λάθος μείγμα πολιτική.

Όταν ζεις από τόσο κοντά τις εξελίξεις, όπως συμβαίνει με εμάς τους δημοσιογράφους, σε παρασέρνουν στη δίνη τους. Τα πολιτικά γεγονότα εκείνης της εποχής που θα μείνουν στην ιστορία ως ένα μαύρο κεφάλαιο, ήταν τόσο πυκνά που πριν συνειδητοποιήσουμε - για την ακρίβεια χωνέψουμε- το ένα γεγονός, τρέχαμε πίσω από το επόμενο και τη νέα κρίση που ξεσπούσε.

Διαβάζοντας το βιβλίο των δύο κυριών της ερευνητικής δημοσιογραφίας από τις Βρυξέλλες, το μόνο που μπορώ να αναφωνήσω είναι «τι ζήσαμε Θεέ μου!» Είναι αποκαλυπτικό το χρονικό, οι ημερομηνίες και το παρασκήνιο που σημάδεψαν τις διαπραγματεύσεις.

Δυστυχώς το μέγα τσίρκο είμασταν εμείς! Εισπράταμε τη χλεύη ως κυβέρνηση σε πολλές επίσημες και ανεπίσημες Συνόδους και συσκέψεις αλλά και ως απλοί πολίτες, όταν ταξιδεύαμε στο εξωτερικό και μας αντιμετώπιζαν απαξιωτικά, ως μπαταχτζήδες καθώς η χρεοκοπία επικρεμόταν πάνω όχι μόνο από τις δικές μας γενιές αλλά κυρίως των παιδιών μας.

Η επική κυβέρνηση Τσίπρα το μόνο «όπλο» που είχε ήταν μια ουτοπικής εμπνεύσεως αντιμνημονιακή ρητορεία, χωρίς ένα πλάνο. Προκειμένου να κερδίσει χρόνο απέφευγε να κρατήσει ακόμη και σημειώσεις στις συναντήσεις με τους δανειστές που εμφανίζονταν με όλα τα αρχεία της ελληνικής οικονομίας σε τροχήλατες βαλίτσες και τραβούσαν τα μαλλιά τους. Ο μόνος της καημός ήταν πως θα εξηγήσει τις κωλοτούμπες που καλούνταν να κάνει μετά τους λαγούς και πετραχήλια που είχε τάξει στους ψηφοφόρους της, αρνούμενη να αντιληφθεί ότι οι άλλες χώρες της Ευρωζώνης δεν έχουν καμία υποχρέωση να πληρώνουν τις δικές σου προεκλογικές υποσχέσεις εις βάρος των λαών τους. Το βασικό «επίτευμά» της ήταν να βρει διεξόδους με επικοινωνιακές φωτοβολίδες, πότε με τις διαπραγματεύσεις να γίνονται στο Παρίσι, μετά με τα Brussels Groups και τελικά στο Χίλτον, για να μην «μαγαριστούν» τα υπουργεία. Λες και διαφορετικές αποφάσεις θα λαμβάνονταν είτε εδώ είτε εκεί είτε παραπέρα!

Τραγέλαφος και αρκετές μυστικές συσκέψεις στις Βρυξέλλες. Κάποιες συνοδεύονταν και από βόλτες της ελληνικής αποστολής στην Σαμπλόν κατά τη διάρκεια των οποίων υποτίθεται ότι οι στενοί συνεργάτες του Έλληνα πρωθυπουργού θα επεξεργάζονταν ένα νέο σχέδιο με δημοσιονομικά ισοδύναμα για να το παρουσιάσουν στην τρόικα. Επέστρεφαν με άδεια χέρια ή με τα ίδια «σχέδια» δοκιμάζοντας τις αντοχές των συνομιλητών τους.

Οσο για τους αξιωματούχους των εταίρων καλούνταν ακόμη και μέσα στα άγρια μεσάνυχτα να έρθουν από τις χώρες τους. Εξαντλημένοι από την αδυναμία να βρεθεί συμφωνία, καθώς το δεύτερο μνημόνιο έληγε και η χώρα κινδύνευε να μην πληρώσει τις υποχρεώσεις της, κοιμούνταν στους καναπέδες και τις μοκέτες των γραφείων τους αναμένοντας το ελληνικό θαύμα που δεν ερχόταν...

Μέσα σε όλο αυτόν τον κλαυσίγελο ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας έμοιαζε να βρίσκεται σε περιδίνηση. Τη μία άκουγε τις συστάσεις των «σκληρών» του ΣΥΡΙΖΑ για ρήξη και αποκαλούσε ειρωνικά «Ευρωπαίο» τον ρεαλιστή Χουλιαράκη ενώπιον του Γιούνκερ και την άλλη καλούσε τους νουνεχείς να τον συμβουλέψουν.

Οσο για τον Γιάνη (με ένα νι) Βαρουφάκη γρήγορα αποκλείστηκε από τις διαπραγματεύσεις αλλά συνέχιζε να χρησιμοποιεί τα Eurogroup ως σκηνή για τα προσωπικά του σόου που εξέθεταν τη χώρα. Τους ψυχαγώγησε κιόλας. Έσκασαν στα γέλια όταν πρότεινε για την πάταξη της φοροδιαφυγής φοιτητές, νοικοκυρές και τουρίστες με κρυφές κάμερες να κυνηγάνε τους φοροφυγάδες. Αντιμετωπιζόταν από τον διεθνή Τύπο τις πρώτες ημέρες ως σταρ που ήρθε να παλέψει με τα μνημόνια και στη συνέχεια ως περίγελος από την συντρηπτική πλειονότητα των ΜΜΕ και των Ευρωπαίων υπουργών Οικονομικών!

Οι μόνοι που εργάστηκαν συστηματικά και για ένα πράγμα κυρίως - την έξοδο της ενοχλητικής Ελλάδας από το ευρώ, το αποκαλούμενο plan b -ήταν οι τροϊκανοί. Επεξεργάστηκαν σε δεκάδες σελίδες όλα τα σενάρια. Εξέτασαν ακόμη και το πώς θα ακυρώνονταν τυχόν ευρώ που θα τύπωνε η κυβέρνηση Τσίπρα στο Νομισματοκοπείο με τα αποθέματα στο ειδικό χαρτί που υπήρχαν. Αναζήτησαν λύσεις για το πώς θα αντιμετωπιζόταν για λίγες ημέρες -μετά θα ερχόταν το χάος αναπόφευκτα- η ανθρωπιστική κρίση από τις ελλείψεις σε τρόφιμα, φάρμακα και καύσιμα καθώς θα σταματούσαν οι εισαγωγές. Επιχείρησαν να κοστολογήσουν τις συνέπειες στην ευρωζώνη από την κατάρρευση του ήδη ευάλωτου ελληνικού τραπεζικού συστήματος που θα ακολουθούσε του grexit.

Ολες οι αναλύσεις συνέκλιναν στο ότι η Ελλάδα θα πλήρωνε με τη «νέα δραχμή» την ιστορική αυτοκαταστροφή της. Οδεύαμε προς διπλή έξοδο από το ευρώ και την ευρωζώνη ολοταχώς και η κυβέρνηση Τσίπρα περί άλλων τύρβαζε!

Αψυχολόγητο ήταν και το δημοψήφισμα διότι δεν είχε κανένα νόημα αφού τελικά το «όχι» μεταφράστηκε από το Μαξίμου σε «ναι». Ήταν άλλη μια απόπειρα αυτοκτονίας που αποφεύχθηκε με την είσοδο της χώρας στην αίθουσα εντατικής θεραπείας για άλλα τρία χρόνια.

Η χώρα έζησε επί ένα εξάμηνο στη φαντασίωση της μεγάλης μπλόφας, ότι αν απειλήσει με ρήξη τους εταίρους την οποία όμως δεν θα έκανε τελικά, εκείνοι θα τρόμαζαν. Εκείνο που συνέβη τελικά ήταν ότι εμείς παθαίναμε κρίσεις πανικού από την στάση τους...

Τελικά υπήρξε συμφωνία με το τρίτο μνημόνιο. Δεν ήταν οι 17 ώρες διαπραγμάτευσης του Αλέξη Τσίπρα που έσωσαν τη χώρα όπως επαίρεται ο ίδιος αλλά το μεγαλύτερο μέρος της αντιπολίτευσης με προεξάρχουσα τη ΝΔ που στήριξε τη συμφωνία για το τρίτο μνημόνιο με βαρύ πολιτικό κόστος με στόχο να τραβήξει τη χώρα προς τα πάνω ενώ έπεφτε στο γκρεμό...

Για όλα αυτά υπάρχουν ιστορικές ευθύνες που πρέπει να αποδοθούν. Όχι ποινικές. Αυτές κρίθηκαν στις εκλογές. Ακόμη και ο Βαρουφάκης επέστρεψε στη Βουλή ως αρχηγός κόμματος...

Οι πολιτικές ευθύνες όμως είναι πολλές και σοβαρές. Πρέπει να φωτιστούν και να αναλυθούν τα γεγονότα, οι πολιτικές και οι ιδεολογικοί τακτικισμοί που υπονόμευσαν τη χώρα στο α εξάμηνο του 2015. Ούτε πρέπει να σβυστούν οι διαχρονικές πολιτικές ευθύνες! Δεν φτάνει μια χώρα στη χρεοκοπία στα καλά καθούμενα.

Στις εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019 ο μεγάλος νικητής ήταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η ΝΔ με 40% και 158 βουλευτές και με έναν καθαρό πολιτικό χρόνο τεσσάρων ετών μπροστά τους. Η χώρα επιστρέφει σε μια κανονικότητα. Η εθνική αυτογνωσία είναι η μόνη προϋπόθεση για να μην επαναληφθούν ιστορικά λάθη του παρελθόντος που θα μπορούσαν να αποδειχθούν μοιραία. Αλλωστε όπως έγραψε ο Μολιέρος «δεν είμαστε υπεύθυνοι μόνο γι' αυτό που κάνουμε αλλά και γι' αυτό που δεν κάνουμε».