Η ώρα της αλήθειας για τον Αλέξη Τσίπρα

Η ώρα της αλήθειας για τον Αλέξη Τσίπρα

Οι εκλογές τελείωσαν, οι νικητές γιόρτασαν την περιφανή νίκη τους, οι ειδικοί αναλυτές έκαναν τις ειδικές αναλύσεις τους και οι δημοσκόποι εξήγησαν για ποιους λόγους οι δημοσκοπήσεις τους έπεσαν έξω! Η κυβέρνηση σχηματίστηκε και οι προγραμματικές δηλώσεις της ψηφίστηκαν. Τα πάντα κατά τα ειωθότα δηλαδή. Άλλωστε, σχεδόν ποτέ, ο πολιτικός κόσμος δεν ξεφεύγει από τα εκλογικά ήθη κι έθιμα…

Τώρα, όμως, που καταλάγιασε ο εκλογικός θόρυβος, φτάνει και η ώρα της αλήθειας. Ώρα της αλήθειας για τον θριαμβευτή των εκλογών Αλέξη Τσίπρα αλλά και για όλους μας. Γιατί τώρα είναι η ώρα που θα εφαρμοστούν τα επαχθή μέτρα του τρίτου Μνημονίου, η ώρα για να αποδείξει ο πρωθυπουργός ότι μπορεί να πετύχει βελτιώσεις στη συμφωνία με τους δανειστές, καθώς και να προχωρήσει στην αντιμετώπιση των χρονιζόντων κακώς κειμένων της κοινωνίας μας, με προεξάρχουσα τη χαίνουσα πληγή της διαφθοράς. 

Ακόμα και πιο φανατικοί οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ δεν περιμένουν θαύματα. Οι πολίτες είναι προσγειωμένοι. Δεν είναι, όμως, παραιτημένοι! Εξακολουθούν να έχουν απαιτήσεις από την κυβέρνηση. Θέλουν να δουν έργο, και με βάση αυτό, εντέλει, θα κρίνουν τη «δεύτερη φορά Αριστερά». Μπορεί να μην προσδοκούν, πλέον, τον ερχομό της ελπίδας [φευ!], αλλά δεν θα συγχωρήσουν τους κυβερνώντες αν δεν δουν σημαντικές αλλαγές στην οικονομία, το κράτος, την παιδεία, την υγεία. Τη δεύτερη φορά δεν αρκεί η προσπάθεια, πρέπει να υπάρξουν και αποτελέσματα –βαρέθηκαν τις μεγάλες κουβέντες.

Μετά την τρικυμιώδη πρώτη θητεία του, ο πρωθυπουργός θα έχει ασφαλώς αντιληφθεί τη διαφορά της υπόσχεσης από την εφαρμογή, του οράματος από την πραγματικότητα, της αντιπολίτευσης από την κυβέρνηση. Είναι διαφορετικό πράγμα το να οδηγείς νικηφόρα το κόμμα σου στις εκλογές [ο Αλ. Τσίπρας έχει αποδείξει με το παραπάνω ότι αυτό το γνωρίζει καλά!], από το να διοικείς με επάρκεια μια ολόκληρη χώρα. Το δεύτερο, που είναι απείρως πιο δύσκολο, είναι εκείνο που καλείται ο πρωθυπουργός να πράξει σήμερα.

Η χρηστή διοίκηση δεν αποτελεί άμεσο αποτέλεσμα της πολιτική βούλησης. Είτε αφορά τα ανοιχτά θέματα της διαπραγμάτευσης, είτε έχει να κάνει με όσα κατά συνθήκη ονομάζουμε «καθημερινότητα των πολιτών» [κατά συνθήκη, γιατί το Μνημόνιο και αν ανέτρεψε την καθημερινότητα μας…], η κυβερνητική πολιτική χρειάζεται αναλυτικό σχέδιο, συλλογικό βηματισμό, ταχεία εφαρμογή, ετοιμότητα για διόρθωση τυχόν λαθών. Μα πάνω απ’ όλα, απαιτείται ένας πρωθυπουργός που θα διοικεί με στιβαρότητα, θα έχει πλήρη εικόνα του κυβερνητικού έργου, θα θέτει στόχους στους υπουργούς και θα ελέγχει την υλοποίηση τους. Εν ολίγοις, ένας πρωθυπουργός που θα δίνει το «παρών» στα μικρά, όπως ακριβώς το κάνει στα μεγάλα.

Πλέον δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Με ισχυρή λαϊκή εντολή, ομογενοποιημένη κοινοβουλευτική ομάδα, και τη Νέα Δημοκρατία χαμένη στη μετάφραση, ο πρωθυπουργός είναι ο απόλυτος κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού. Είτε θα ακολουθήσει την πεπατημένη αδυνατώντας να βγάλει τη χώρα από το τέλμα της ύφεσης και της κακοδιοίκησης, είτε θα οδηγήσει τον τόπο σε μια νέα πορεία. Από τον ίδιο εξαρτάται.

Προσωπικά ο ίδιος θα χρεωθεί την αποτυχία, όπως και ο ίδιος θα πιστωθεί και την επιτυχία. 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο