Τα χαράματα της Πέμπτης, η Αντιτρομοκρατική συνέλαβε την Πόλα Ρούπα. Ευλόγως, αφού καταζητούνταν για σοβαρά αδικήματα –και οι υπηρεσίες Ασφαλείας μπορούν να επαίρονται για την επιτυχία τους. Ωστόσο ούτε οι διωκτικές ούτε οι δικαστικές αρχές μπορούν να χαίρονται για το γεγονός ότι ο εξάχρονος γιος της Πόλας Ρούπα και του Νίκου Μαζιώτη δεν δόθηκε στα συγγενικά του πρόσωπα (τη θεία και τη γιαγιά του), αλλά παραμένει σε δωμάτιο του Νοσοκομείου Παίδων, επιτηρούμενος, ενώ η "προσωρινή άσκηση επιμέλειας ανατέθηκε στην κοινωνική υπηρεσία του νοσοκομείου".

Πρόκειται για συμπεριφορά ανάλγητη, μεροληπτική και απαράδεκτη εκ μέρους του ελληνικού κράτους.

Πρώτα απ’ όλα, ένα εξάχρονο παιδί δεν μπορεί να έχει καμιά ευθύνη για το τι έκαναν οι γονείς του. Δεν μπορεί να «πληρώνει» αυτό για τα αδικήματα και τις πράξεις τους. Και, βέβαια, η παραμονή του σε αυτές τις συνθήκες, ακόμα και σε νοσοκομείο, είναι εγκλεισμός –και αυτό είναι απαράδεκτο.

Δεύτερον, οι απαντήσεις των εισαγγελικών αρχών και του Υπουργείου δεν πείθουν. Με λίγα λόγια, μας λένε ότι «ακολουθείται η συνηθισμένη διαδικασία», σε αυτές τις περιπτώσεις. Και δεν πείθουν, πρώτον, επειδή σε άλλες περιπτώσεις δεν είχε ακολουθηθεί η διαδικασία αυτή (για παράδειγμα το 2004, όταν είχαν συλληφθεί ο Δ. Κουφοντίνας και η Α. Σωτηροπούλου, το παιδί τους το είχαν αναλάβει αμέσως οι συγγενείς).

Επίσης, όπως γράφτηκε στα social media, άραγε όταν οι δυο γονείς ενός παιδιού σκοτωθούν σε αυτοκινητιστικό, η επιμέλεια η ανατίθεται προσωρινά στην «κοινωνική υπηρεσία νοσοκομείου Παίδων», οι στενοί συγγενείς υποβάλλουν αίτημα να τους αποδοθεί και μέχρι αυτό να εξεταστεί από τις αρμόδιες αρχές, το παιδί παραμένει στην Αστυνομία ή στο Νοσοκομείο Παίδων; Κι έπειτα, ακόμα κι αν αυτή είναι η τυπική διαδικασία, μας φαίνεται κανονικό και λογικό ένα εξάχρονο παιδί να μείνει υπό περιορισμό και επιτήρηση κάποιες μέρες; Δεν έπρεπε να ολοκληρωθεί η διαδικασία σε κάποιες ώρες; Αυτό που γίνεται δεν είναι τυπολατρία, είναι αναλγησία.

Ας μην ξεχνάμε, όπως σημείωσε και έγκυρη εγκληματολόγος στο facebook, ότι «σύμφωνα με τον νόμο, την γονική μέριμνα στερούνται οι γονείς μόνο με δικαστική απόφαση, άρα πέραν όλων των άλλων, η κράτηση του εξάχρονου παιδιού της Πόλας Ρούπα και του Νίκου Μαζιώτη μέχρι να αποφανθούν οι κοινωνικές υπηρεσίες είναι παράνομη».

Ασφαλώς όλα τα παραπάνω δεν έχουν καμία σχέση με το αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί με τις πράξεις και τις απόψεις των γονιών. Το θέμα είναι εντελώς ανεξάρτητο. Είναι θέμα στοιχειώδους ανθρωπισμού. Στο κάτω κάτω, όπως λένε, η ευαισθησία ενός δημοκρατικού κράτους, αληθινά, κρίνεται από το πώς φέρεται στα παιδιά και στους αντιπάλους του: εκεί πρέπει να φέρεται απολύτως δίκαιο. Στα παιδιά, επειδή δεν φταίνε τίποτα και είναι εξορισμού τα πιο ευαίσθητα. Και στους αντιπάλους για να μην υπάρχει η παραμικρή υπόνοια μεροληψίας ή εκδικητικότητας.

Μέχρι τώρα, το ελληνικό κράτος έδειξε, δυστυχώς, ένα πρόσωπο αδιαφορίας και αναλγησίας. Η είδηση ότι σήμερα Σάββατο, με εισαγγελική παραγγελία, κοινωνική λειτουργός θα πάει στην Καλαμάτα, για να εξετάσει το περιβάλλον όπου θα ζήσει το παιδί, μαζί με τη θεία και τη γιαγιά του, αν τους αποδοθεί η επιμέλεια, μας κάνει να ελπίζουμε. Να ελπίζουμε ότι πολύ γρήγορα το παιδί θα το αναλάβουν οι οικείοι, οι κοντινοί του άνθρωποι. Όπως έπρεπε να γίνει από την πρώτη στιγμή.