Από την πρώτη στιγμή ήταν σαφές ότι ο Ν. Αναστασιάδης έβλεπε το ποτήρι μισογεμάτο.

Κατάπιε πολλά, όπως το να είναι σε πλήρη ισοτιμία με τον Μ. Ακιντζί («Εξοχώτατοι» προσφωνούνται και οι δύο). Έκανε τακτικούς ελιγμούς ή ακόμη και υποχωρήσεις, γιατί πιστεύει πως, τώρα είναι η ώρα της λύσης.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα το φτάσει το ποτήρι με το νερό ως τη Λευκωσία. Εντάξει, το να καμφθούν οι αντιρρήσεις ελληνοκυπριακών κομμάτων της ελάσσονος αντιπολίτευσης (το ΑΚΕΛ συμφωνεί με τους προεδρικούς χειρισμούς), είναι αντιληπτό ότι είναι ανέφικτο. Θα πεισθεί όμως η ελληνοκυπριακή κοινή γνώμη ότι η λύση είναι καλή; Ή, θα ρίξει πάλι «μαύρο» στο δημοψήφισμα;

Θα είναι η Μόρφου υπό ελληνοκυπριακή διοίκηση; Πόσοι πρόσφυγες θα γυρίσουν στα σπίτια τους; Ερωτήματα που δεν είναι απλώς «χαρτιά» σε ένα διαπραγματευτικό παζάρι. Είναι θέματα, κάθε ένα από τα οποία κρύβουν από πίσω τους ανθρώπινες ιστορίες και μνήμες. Και γι’ αυτό δεν γίνεται να τοποθετηθούν σε κάποιο «ράφι».

Γιατί όποιος ηγέτης αγνόησε την ανθρώπινη πλευρά, η Ιστορία τον εκδικήθηκε.