Χρειάστηκαν τέσσερα και πλέον χρόνια αγώνα και μεγάλων θυσιών από την πλευρά των Ελλήνων πολιτών, ώστε να καταφέρει η χώρα να βγει δοκιμαστικά τον Απρίλιο του 2014, στις αγορές, να επιτύχει θετικό ρυθμό ανάπτυξης, πρωτογενές πλεόνασμα και θετικό ισοζύγιο απασχόλησης. Λίγους μήνες αργότερα, τον Νοέμβριο του 2014 συμφωνήθηκε η προληπτική πιστωτική γραμμή, δηλαδή η λήψη προληπτικής χρηματοπιστωτικής συνδρομής από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, που θα είχε τη μορφή πιστωτικού ορίου με ενισχυμένους όρους, προκειμένου να στηριχθεί η ελεγχόμενη και ασφαλής επάνοδος στις αγορές και να ανοίξει ο δρόμος για παρέμβαση στο χρέος. Τότε ο ΣΥΡΙΖΑ, αρνούμενος να συνυπογράψει με την κυβέρνηση τη συμφωνία με την τρόικα, αποκλείοντας την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας προκάλεσε τη διακοπή της τετραετούς θητείας της Βουλής και την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες.

Προεκλογικό του αφήγημα ότι υπάρχει ένας άλλος δρόμος, πέρα και έξω από το «κακό» μνημόνιο που επέβαλαν στη χώρα οι «εθνικοί μειοδότες» για να καρπωθεί τα οφέλη η «ολιγαρχία» του τόπου. Καταγγέλλοντας το email Χαρδούβελη με τα τότε προτεινόμενα μέτρα, με σημαία το Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης με τα 14 δις ευρώ παροχές και με την αβάσταχτη ελαφρότητα ότι «θα παίζουν τη λύρα και τα νταούλια και οι αγορές θα χορεύουν πεντοζάλη» ο κ. Τσίπρας αναδείχθηκε Πρωθυπουργός της χώρας και συγκρότησε κυβέρνηση με τους Ανεξάρτητους Έλληνες. Τότε όλοι αγνοούσαμε την περιδίνηση στην οποία εισερχόταν η χώρα.  

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επέλεξε όχι μόνο να μην αξιοποιήσει τα όσα είχαν πετύχει οι προηγούμενες κυβερνήσεις, αλλά προτίμησε να κάψει τα πάντα στο διάβα της. Δέσμιοι ιδεοληψιών οι αριστεροί σύντροφοι και υπουργοί του κ. Τσίπρα, αντί να κυβερνήσουν, επιδόθηκαν σε κομματικούς διορισμούς, πολιτική προπαγάνδα σε βάρος της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας, στήνοντας παράλληλα επικίνδυνα σχέδια ανατροπής της ισχύουσας νομισματικής πορείας της χώρας. Το αποτέλεσμα ήταν η χώρα να οδηγηθεί σε 3ο μνημόνιο με 86 δις ευρώ μέτρα, αφού πρώτα διασύρθηκε διεθνώς με ένα αχρείαστο δημοψήφισμα, με το κλείσιμο των τραπεζών, την επί δύο εβδομάδων τραπεζική αργία και την επιβολή capital controls που κλόνισαν την πίστη στο εγχώριο τραπεζικό σύστημα και προκάλεσαν βλάβη στις εμπορικές συναλλαγές των επιχειρήσεων. Το email Χαρδούβελη με τα 900 εκατομμύρια ευρώ μέτρα αποδείχθηκε εκ των υστέρων μια ορθολογική πολιτική επιλογή που όμως δεν πάρθηκε. Τα δεινά, ωστόσο, για τη χώρα φαίνεται να μην έχουν τελειωμό.  

Ακολούθησε μια ακόμη ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών, αυτή τη φορά με σκανδαλώδεις όρους που ουσιαστικά οδήγησαν στον εκμηδενισμό της αξίας τους, η συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους με τεράστιες περικοπές στις συντάξεις των ΑμΕΑ, των χρονίως πασχόντων, των επιδομάτων τριτέκνων και πολυτέκνων, η κομματική άλωση του κράτους,  φορολογικές και ασφαλιστικές επιδρομές, όπως επίσης και δραματικές μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις.  

Η κορύφωση του δράματος, ωστόσο, πραγματοποιείται σε μια συγκυρία που άλλες χώρες όπως η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Ισπανία κατάφεραν να βγουν από το μνημόνιο και οι οικονομίες τους να ανακάμψουν. Σ’ αυτήν τη συγκυρία η πολύπαθη Ελλάδα εισέρχεται σε ένα 4ο μνημόνιο. Το υπερταμείο που υποθηκεύει για 99 χρόνια τη δημόσια περιουσία και η παραχώρηση στο ΔΝΤ του δικαιώματος να αποφασίζει και ο Υπουργός Οικονομικών να εκτελεί, που προβλέπονται σε αυτό, συνιστούν τη μεγάλη ήττα μιας κυβέρνησης που επέφερε μια μεγάλη βλάβη στα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας. Από την ίδια κυβέρνηση θεσμοθετούνται οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί ξεχνώντας το δόγμα «κανένα σπίτι σε χέρια τραπεζίτη». Η άρση της προστασίας της πρώτης κατοικίας είναι γεγονός και σήμερα συμπολίτες μας που χτυπήθηκαν από την κρίση χάνουν τα σπίτια τους. Στο πλαίσιο αυτό από το βήμα της Βουλής έχω ζητήσει να παραδειγματιστούμε από τους Κυπρίους και στα κόκκινα δάνεια να προηγηθούν οι δανειολήπτες των ξένων funds, φαίνεται ωστόσο να αποτελώ φωνή «βοώντος εν τη ερήμω».  

Με αυτό το 4ο μνημόνιο η κυβέρνηση κλείνει οριστικά τον κύκλο του αφηγήματος των ανέξοδων υποσχέσεων, των ανεφάρμοστων παροχών και της δήθεν δυναμικής διαπραγμάτευσης, αποκαλύπτοντας την απάτη που υφαίνει σε βάρος του Ελληνικού λαού και της εθνικής ομοψυχίας, να νομοθετεί μέτρα τα οποία θα εφαρμόσει η επόμενη κυβέρνηση. Το μόνο βέβαιο από όλη αυτή την περιπέτεια είναι ότι το ΠΑΣΟΚ επτά χρόνια μετά δικαιώνεται. Μια πικρή δικαίωση που μας πονά γιατί θα μπορούσαμε να είχαμε αποφύγει χρόνια αστοχιών και φαύλων κομματικών αντιπαραθέσεων. Είναι τώρα όμως η ώρα που οι υπεύθυνες και προοδευτικές δυνάμεις της χώρας οφείλουν να ενωθούν και να διεκδικήσουν την εθνική συνεννόηση που θα μας βγάλει από το αδιέξοδο. Ας μη χαθεί η ευκαιρία.

* O κ. Δημήτρης Κωνσταντόπουλος είναι βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας της Δημοκρατικής Συμπαράταξης.