Ακόμα και ο… Μωυσής είχε πλάνο! Η κυβέρνηση;...

Ακόμα και ο… Μωυσής είχε πλάνο!  Η κυβέρνηση;...

Η κυβέρνηση ξεπέρασε και τον κάβο τον προαπαιτούμενων χωρίς καμιά απώλεια. Ενώ σώθηκε, μετά το αυτογκόλ της ρύθμισης για τις offshore εταιρίες, όταν η ΝΔ αποχώρησε από τη διαδικασία της Βουλής –αν υπήρχε τρίποντο αυτογκόλ στο ποδόσφαιρο το πέτυχε ο Κυρ. Μητσοτάκης με την εντολή αποχώρησης της ΝΔ από τη Βουλή για τις offshore...

Ουσιαστικά, το Μαξίμου έχει μπροστά του ένα τετράμηνο "καθαρό διάδρομο", έως τον Οκτώβριο, όπου θα έχουμε την δεύτερη αξιολόγηση με τα εργασιακά σε πρώτο πλάνο. Παράλληλα έχει πάρει και βαθιά πολιτική ανάσα για δύο τουλάχιστον χρόνια: ο γνωστός "κόφτης" θα ενεργοποιηθεί, αν χρειαστεί, μετά τον Μάιο του 2018. Κι αυτό γιατί ο στόχος για το 2016 είναι πρωτογενή πλεονάσματα 0,5% του ΑΕΠ, κάτι που θεωρείται απολύτως εφικτό, και άρα δεν θα χρειαστεί "κόφτης" τον Μάιο του 2017, ειδικά αν συνυπολογίσουμε ότι το 2015 έκλεισε με πλεόνασμα 0,7% του ΑΕΠ.

Η κυβέρνηση, λοιπόν, έχει κερδίσει χρόνο -το θέμα είναι τι θα τον κάνει! Πώς θα εκμεταλλευτεί, δηλαδή, αυτούς τους δύο "καθαρούς διαδρόμους" προκειμένου να ασκήσει (αριστερή;) πολιτική και να αλλάξει το δυσμενές κλίμα που αρχίζει, σιγά - σιγά, να εμπεδώνεται. Κλίμα που για την ώρα περιορίζεται στην (σιωπηλή) αγανάκτηση, καθώς οι περικοπές σε μισθούς και συντάξεις καθώς και οι αυξήσεις σε προϊόντα και υπηρεσίες δεν έχουν αρχίσει να φαίνονται ακόμα στην κοινωνία. Ακόμα οι πολίτες έχουν μπει σε ρυθμούς διακοπών και –πολύ σημαντικό– δεν υπάρχει ορατή εναλλακτική πολιτική λύση. Το ευρωπαϊκό σύστημα ουσιαστικά πρόσφερε αυτούς τους "διαδρόμους" στο Μαξίμου, λόγω ειδικών συνθηκών (προσφυγικό, δημοψήφισμα στην Βρετανία), αλλά και την εμφανή προθυμία της πλειοψηφίας των στελεχών της κυβέρνησης να δώσουν ό,τι τους ζητήθηκε για να παραμείνουν στην εξουσία καθώς ελάχιστες είναι οι "κόκκινες γραμμές" που δεν παραβίασαν...

Ο Αλ. Τσίπρας, χθες, ήταν συγκρατημένος και κράτησε χαμηλούς τους τόνους. Κάλεσε, μάλιστα, τους υπουργούς του να δουλέψουν «αδιαφορώντας για τις επιθέσεις κάτω από τη ζώνη. Δεν μας αφορούν ούτε οι κραυγές, ούτε η λάσπη, ούτε οι λαϊκίστικες κορώνες της αντιπολίτευσης», είπε χαρακτηριστικά. Όσον αφορά την ανάπτυξη με "πρόσημο την κοινωνική προστασία", ο πρωθυπουργός μίλησε για "το πέρασμα σε μια νέα εποχή, σε μια εποχή", που θα την ονόμαζε, όπως είπε, "εποχή της Δίκαιης Ανάπτυξης" όπου "ο πλούτος που παράγεται, θα διανέμεται με δίκαιο τρόπο και προς όφελος της κοινωνικής πλειοψηφίας. Με προστασία της εργασίας και των μισθών και όχι δια της συντριβής τους στο βωμό του αχαλίνωτου κέρδους".

Το αναπάντητο ερώτημα, βέβαια –και όχι μόνο προς τον Αλ. Τσίπρα–, είναι αν η χώρα μπορεί να υλοποιήσει το Μνημόνιο χωρίς να καταστραφεί. Κι αυτό δεν το έχει απαντήσει καμιά πολιτική δύναμη, ενώ οι (θεωρούμενες) αντιμνημονιακές

δυνάμεις δεν έχουν να παρουσιάσουν καμιά εναλλακτική πρόταση: το «έξω από το ευρώ» συνιστά μεν διακριτική πολιτική άποψη, αλλά δεν συνοδεύεται από καμιά σχετική πρόταση ή μελέτη για το πώς θα υλοποιηθεί. Και, βέβαια, ακόμα και ο Μωυσής είχε ένα πλάνο (τις δώδεκα εντολές!) στο μυαλό του όταν οδηγούσε τους Ισραηλίτες στη γη του Χαναάν... Η κυβέρνηση; Σίγουρα υπάρχουν κάποια θετικά στοιχεία: Το χρέος χαρακτηρίστηκε μη βιώσιμο, μπήκε πλαφόν στην εξυπηρέτησή του (15%), τα ελληνικά ομόλογα θα γίνονται σύντομα δεκτά ως ενέχυρο από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, κ.ά. Υπάρχουν, βέβαια, και τα αρνητικά, όπως ότι τα νέα μέτρα έχουν χαρακτηριστεί, ακόμα και από τον ίδιο τον Ευκλείδη Τσακαλώτο, ως υφεσιακά, ενώ κανείς δεν αποκλείει ότι μπορεί να οδηγηθούμε και σε νέες περικοπές...

Μπορεί, λοιπόν, να έχουμε μια «δίκαιη ανάπτυξη» όταν το Μνημόνιο επιβάλλει υφεσιακά μέτρα; Το Μνημόνιο, μάλιστα, έχει ουσιαστικό στόχο να προστατεύσει τους Ευρωπαίους από τους κινδύνους που πιθανόν θα προκαλέσει μια (επίσημη) χρεοκοπία της χώρας. Δεν διασφαλίζεται, δηλαδή, καμιά ανάπτυξη (δίκαιη ή μη), αλλά τα δάνεια των δανειστών! Σήμερα η χώρα χρειάζεται ένα σχέδιο ανασυγκρότησης που θα ξεπερνά τα Μνημόνια, θα δίνει δουλειά σε ανέργους και θα αγκαλιάζει όλη την κοινωνία. Μπορεί να τα καταφέρει αυτή η κυβέρνηση; Ίσως. Με την προϋπόθεση ότι θα θέσει ως προτεραιότητα όχι την εξυπηρέτηση του Μνημονίου αλλά την κοινωνία. Είναι εφικτό κάτι τέτοιο μαζί με την υλοποίηση του Μνημονίου; Τα περιθώρια είναι ασφυκτικά, αλλά, ίσως, είναι ο μόνος δρόμος… Απαιτείται, λοιπόν, ένα κοινωνικό restart προκειμένου να αλλάξει το πρόσημο – είναι η μόνη λύση, αν και δεν είναι βέβαιο ότι είναι αρκετό. Και όσο σπαταλιέται (πολιτικός) χρόνος τόσο θα ελαχιστοποιείται και αυτή η τελευταία ελπίδα...

 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο