Συνταγματική αναθεώρηση: To ζήτημα δεν ήταν (μόνο) ο Π. Παραράς

Συνταγματική αναθεώρηση: To ζήτημα δεν ήταν (μόνο) ο Π. Παραράς

Από τη στιγμή που έγινε γνωστή η σύνθεση της επιτροπής που θα συντονίσει τη διαβούλευση για την αναθεώρηση του Συντάγματος, τα πυρά επικεντρώθηκαν σε μεγάλο βαθμό σε ένα πρόσωπο: τον Πέτρο Παραρά. Εύλογα ασφαλώς, καθώς αποκαλύφθηκε ότι ήταν μέλος μιαςανάλογης επιτροπής της χούντας, η οποία «θα εκλαΐκευε» συνταγματικές διατάξεις Και ακριβώς η παραίτηση Παραρά, το μεσημέρι της Παρασκευής δείχνει ότι οι αντιδράσεις έπιασαν τόπο, ότι όσα χρόνια κι αν πέρασαν, παραμένει –και πολύ ορθώς– στίγμα ανεξίτηλο η συνεργασία με τη χούντα. Το ζήτημα, ωστόσο, της διαδικασίας που προωθεί η κυβέρνηση δεν εξαντλείται μόνο στο πρόσωπο Παραρά·είναι πολύ ευρύτερο. Ας διακρίνουμε δυο επίπεδα: τη διαδικασία και την υλοποίησή της (όπου και τα πρόσωπα παίζουν σημαντικό ρόλο).

Το καλοκαίρι, θυμίζουμε, ότι ο Αλέξης Τσίπρας εξήγγειλε μια ευρεία και πολύμηνη διαδικασία διαβούλευσης, στην οποία θα συμμετέχουν συλλογικοί φορείς (επιστημονικοί, αυτοδιοικητικοί, επαγγελματικοί), σωματεία, εκπρόσωποι της κοινωνίας των πολιτών. Η διαδικασία αυτή ασφαλώς δεν θα είναι δεσμευτική και η αναθεώρηση θα γίνει με τον τρόπο που προβλέπει το Σύνταγμα, από τη Βουλή. Ωστόσο, αν διεξαχθεί με τρόπο ουσιαστικό, αν και μη δεσμευτική, θα έχει μεγάλη πολιτική βαρύτητα και σημασία. Θα είναι ένα σημαντικό άνοιγμα στην κοινωνία, και μπορεί να προκύψουν αξιόλογες προτάσεις. Σε όσους, εκ δεξιών ή από προσήλωση στους θεσμούς θεωρούν τη διαδικασία απαράδεκτη θεσμικά, μπορούμε να τους θυμίσουμε ότι το 1975, στην Αναθεωρητική Βουλή, κορυφές της νομικής επιστήμης (όπως ο Φαίδων Βεγλερής, ο Αριστόβουλος Μάνεσης ή ο Γιώργος Κουμάντος και άλλοι) είχαν εισηγηθεί ότι οι κοινωνικοί και επαγγελματικοί φορείς έπρεπε να έχουν γνώμη και το δικαίωμα υποβολής προτάσεων στη διαδικασία.

Στο επίπεδο, λοιπόν, της αρχής, ένας προοδευτικός πολίτης έχει ικανούς λόγους να είναι θετικός σε ένα τέτοιο άνοιγμα στην κοινωνία. Από εκεί και πέρα, βέβαια, πολλά, αν όχι όλα, θα κριθούν από τον τρόπο υλοποίησης. Θα πρόκειται για έναν ουσιαστικό διάλογο, όπου θα ακουστούν οι αντιπαρατιθέμενες απόψεις, θα συζητηθούν τα δύσκολα θέματα; Θα πρόκειται για μια διαδικασία όπου θα εμπλακούν, μέσω των φορέων τους, εκατομμύρια πολίτες, οπότε θα έχουμε πραγματικά μια γιορτή της δημοκρατίας; Ή η διαδικασία θα πάρει μια διάσταση προπαγανδιστική και επικοινωνιακή και θα εκφυλιστεί γρήγορα;

Η απάντηση δεν είναι δεδομένη και θα εξαρτηθεί από το πώς θα διαμορφωθούν οι συσχετισμοί και από το κλίμα στην κοινωνία. Και εδώ πρέπει να συνυπολογίσει κανείς και το ότι η αντιπολίτευση πιθανότατα θα «σαμποτάρει» τη διαδικασία, και θα θελήσει να τηναπαξιώσει. Πολλά, όμως, θα εξαρτηθούν από τον τρόπο που θα κινηθεί η κυβέρνηση, στην οποία ανήκει ο πρώτος λόγος. Εδώ τα πρώτα δείγματα, όπως η επιλογή των προσώπων, δεν είναι καθόλου αισιόδοξα. Η κυβέρνηση, προφανώς, αγνοούσε το χουντικό παρελθόν του Π. Παραρά. Θα όφειλε, όμως, να γνωρίζει και να έχει ψάξει –πολλώ δε μάλλον που ο ΣυΡιζΑ έχει διαπράξει ουκ ολίγες γκάφες στο πεδίο αυτό - περιπτώσεις Καρυπίδη, Σαμπιχά, κ.ά.Πέραν, όμως του Π. Παραρά (που η παραίτησή του ήταν λύτρωση για την κυβέρνηση), η σύνθεση της επιτροπής δείχνει προχειρότητα και έλλειψη σχεδίου: πρόσωπα ετερόκλητα, έλλειψη νομικών, έλλειψη προσώπων κύρους, και χωρίς να είναι εμφανής η λογική με την οποία συγκροτήθηκε η επιτροπή, τι εκπροσωπεί ο καθένας και για ποιον λόγο είναι εκεί. Η εικόνα της προχειρότητας ξεχειλίζει από παντού, δημιουργεί την υποψία ότι πολλοί αρνήθηκαν και σίγουρα υπονομεύει τη συνέχεια. Και είναι κρίμα, γιατί η συνταγματική αναθεώρηση είναι πολύ σοβαρή υπόθεση.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο