Η καλή μέρα –μιλάμε, βέβαια, για το 2017– δεν φαίνεται, πάντα, από το πρωί! Κάθε χρονιά, ανεξάρτητα από την εκκίνησή της, κάνει, εν τέλει, τα «δικά» της.

Θυμηθείτε όλες τις τελευταίες πρωτοχρονιές. Οι εξελίξεις καθόλου δεν επηρεάστηκαν από τις επιθυμίες, τους φόβους, τις προβλέψεις, τις εκτιμήσεις (ακόμα και) ειδικών.

Το εύκολο είναι να παραθέσουμε προβλέψεις για το 2017 –θα διαβάσουμε εκατοντάδες παρόμοια άρθρα. Με τις ίδιες ερωτήσεις: Θα έχουμε εκλογές φέτος; Θα είναι πράγματι το 2017 η χρονιά της ανάπτυξης; Θα βγει η Ελλάδα στις αγορές; Οι δημοσκοπήσεις θα επιβεβαιωθούν ή θα υπάρξουν ανατροπές;

Είναι, όμως, τόσες οι εσωτερικές, ευρωπαϊκές και οι διεθνείς παράμετροι που όλα είναι οι πιθανά! Η θεωρία του χάους, στις φυσικές επιστήμες, άλλωστε, μέσα από το φαινόμενο της πεταλούδας («αν μια πεταλούδα κουνήσει τα φτερά της στο Πεκίνο μπορεί να φέρει καταιγίδα στη Νέα Υόρκη») υποστηρίζει ότι αρκεί μια απειροελάχιστη αλλαγή, προκειμένου να έχουμε, μετά από αρκετό χρόνο, τεράστιες αποκλίσεις στην εξέλιξη των πραγμάτων. Μπορεί να δημιουργηθεί, δηλαδή, μια τελείως διαφορετική πραγματικότητα. Με όλες, λοιπόν, τις παραμέτρους ανοιχτές η οποιαδήποτε πρόβλεψη είναι «καταδικασμένη» σε αποτυχία  –κάτι σαν το... τζόκερ!

Οι εξελίξεις στην Ευρώπη είναι ασαφείς: Εκλογές σε Ολλανδία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, όπου τα αποτελέσματα θα αλλάξουν –το πιο πιθανόν– την πολιτική κατάσταση όχι μόνο των χωρών αυτών αλλά ολόκληρης της Ευρωζώνης. Την ίδια ώρα, δίπλα μας, και ανεξάρτητα αν ορισμένοι επιμένουν να κάνουν ότι δεν το βλέπουν (με τα μέσα ενημέρωσης να παίζουν μόνο τις επιθέσεις με τους νεκρούς...) έχουμε πλήρη γεωπολιτική αποσταθεροποίηση. Η Τουρκία δεν πατάει σταθερά στα πόδια της (δεν είχε καλά - καλά προλάβει να μπει το 2017 και είχαμε μια ακόμα τρομοκρατική επίθεση, με πολλούς νεκρούς...), με αποτέλεσμα να εκφράζονται φόβοι ότι μπορεί να «εξαγάγει» την κρίση προς τα δυτικά –και μια μικρή αύξηση των προσφυγικών ροών προς τη χώρα μας αρκεί για να επιτείνει το αδιέξοδο της κυβέρνησης. Και, βέβαια, ο (προσωρινός) ορίζοντας της κυβέρνησης, το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγηση, μόνο εύκολη υπόθεση δεν φαντάζει.

Η κυβέρνηση έχει ήδη «βάλει νερό στο κρασί» της –και δεν εννοούμε την επιστολή Τσακαλώτου που είχε, τελικά, σημασία μόνο για εσωτερική επικοινωνιακή κατανάλωση. Οι ημερομηνίες τρέχουν –και αυτό δεν είναι πρόβλεψη!–, με αποτέλεσμα η κυβέρνηση να πιέζεται για κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης. Όχι απαραίτητα στις 26 Ιανουαρίου, αλλά σίγουρα όσο γίνεται πιο γρήγορα προκειμένου να υπάρξει ροή χρημάτων για ληξιπρόθεσμες οφειλές, χρήματα που κατευθύνονται, στην πλειοψηφία τους, στην αγορά –σοβαρή δανειακή υποχρέωση υπάρχει τον Ιούλιο, περίπου 6,5 δισ. ευρώ.

Η δεύτερη αξιολόγηση, λοιπόν, είναι το μέλημα της κυβέρνησης με τις προγραμματισμένες ημερομηνίες [12/1 Euro Working Group και 26/1 Eurogroup] να μην παίζουν  τον κύριο ρόλο, αφού αν δεν υπάρξει συμφωνία στις (κλειστές) συνεδριάσεις με τους θεσμούς δεν θα έχουμε και κλείσιμο της αξιολόγησης. Η επιστολή Τσακαλώτου αποσόβησε την κλιμάκωση της έντασης, δεν έλυσε, όμως, και το πρόβλημα. Ο φόβος για μια νέα κρίση παραμένει στο τραπέζι, καθώς η διαμάχη μεταξύ κυβέρνησης και δανειστών δεν έχει διευθετηθεί –παραμένει άλυτη εδώ και πολύ καιρό. Επιπλέον έχει οξυνθεί η διαμάχη (ή ο διχασμός;...) μεταξύ Ευρωπαίων και ΔΝΤ, με το τελευταίο να έχει βρει μια, μάλλον εύθραυστη, ισορροπία με τον Β. Σόιμπλε. Το Βερολίνο, όμως, ανησυχεί. «Η γερμανική κυβέρνηση είναι θορυβημένη, μολονότι δεν το εκφράζει δημόσια», γράφει η Handelsblatt. Γιατί το πρόβλημα της Ευρώπης δεν είναι (μόνο) η Ελλάδα. Είναι και η Ιταλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Γαλλία...

Τι θα γίνει; Είπαμε: Προβλέψεις δεν μπορούν να γίνουν. Το φαινόμενο της πεταλούδας καραδοκεί!