Ασφαλιστικό: Συμφωνώ με τον… Αλέξη! Γιατρέ μου τι έχω;

Ασφαλιστικό: Συμφωνώ με τον… Αλέξη! Γιατρέ μου τι έχω;

Όταν ξεκινούσα τη φοιτητική ζωή και τη συμμετοχή μου στα κοινά είχα δεχθεί μία συμβουλή: «Γιάννη να κρατάς τη γραμμή, αλλά όταν συμφωνείς να το λες δυνατά και όταν διαφωνείς να κάνεις το ίδιο».

Αυτό έκανα τα χρόνια που πέρασα στη σχολή, αυτό θέλω να πιστεύω κάνω και ως επαγγελματίας δημοσιογράφος. Κάνω κριτική ή εκφράζω την υποστήριξή μου με δυνατή φωνή. Χωρίς περικοκλάδες και μισόλογα.

Οι αντενδείξεις είναι γνωστές: ταμπέλες και διαχωριστικές γραμμές. Αλλά δε με ενοχλούν, έτσι είναι η ζωή. Δε μπορεί όλοι να είναι με όλους. Είμαστε όλοι μαζί, αλλά δεν είμαστε ίδιοι. Θέλω να πιστεύω ότι όλοι θέλουμε το καλό, αλλά ο καθένας έχει άλλο δρόμο.

Με τον Αλέξη Τσίπρα διαφωνώ και το έχω φωνάξει. Και με το παραπάνω. Δεν κράτησα καμία πισινή για να φλερτάρω και εγώ λίγο με τη νέα εξουσία. Ήρθε η ώρα λοιπόν να πω με δυνατή φωνή ότι συμφωνώ μαζί του με τη βασική αρχή του νέου ασφαλιστικού: όλοι σε ένα ταμείο, με ενιαίους όρους ασφάλισης.

Λέω «ναι» στην έννοια της Εθνικής Σύνταξης. Και συμφωνώ απόλυτα με το χτίσιμο ενός δεύτερου ανταποδοτικού τμήματος για την τελική διαμόρφωση των συντάξιμων αποδοχών του καθενός από εμάς. Διαφωνώ, βέβαια, στα ποσοστά αναπλήρωσης σε σχέση με τα έτη ασφάλισης, που συγκροτούν αντικίνητρο για εργασία με υψηλή αμοιβή και για πολλά χρόνια.

Αλλά το παραμυθάκι με τα ευγενή ταμεία, τα ρετιρέ, τον ΟΓΑ στον οποίο δεν πληρώνει κανείς, τον ΟΑΕΕ στον οποίο πληρώνουν οι μισοί και το ΙΚΑ στο οποίο όλοι φορτώνουν τα ελλείμματα πρέπει να τελειώσει. Δε γίνεται άλλοι να βγαίνουν στη σύνταξη στα 40 και άλλοι ποτέ. Δε γίνεται άλλοι να παίρνουν εφάπαξ και άλλοι όχι.

Ενιαίοι κανόνες για όλους και σύνταξη με βάση τα χρόνια εργασίας και τις εισφορές. Απλά είναι τα πράγματα. Προφανώς με πρόνοια για τους άτυχους που δεν είχαν δουλειά ή που δε μπορούσαν να εργαστούν. Άλλο όμως το σύστημα Πρόνοιας και η αναγκαία αναδιανομή και άλλο το ασφαλιστικό.

Και μια συμβουλή, αν μπορώ να δώσω συμβουλή στον πρωθυπουργό: να αποφύγει τον ολοκληρωτισμό και το «σιδέρωμα». Ένα ταμείο με ενιαίους κανόνες, αλλά ο καθένας θα πρέπει να αποφασίζει για την προσωπική του διαδρομή. Δε θα πρέπει να χάνεται κανένα ευρώ εισφοράς και κανένας χρόνος εργασίας.

Ο εργαζόμενος θα πρέπει να έχει κίνητρο να πληρώνει όταν έχει για να μπορεί να απολαμβάνει όταν φτάσει στα 67 ή και νωρίτερα, με τις απαραίτητες αναλογιστικές μελέτες (σύνολο εισφορών και προσδόκιμο επιβίωσης). Όλοι για έναν, ένας για όλους, αλλά και ο καθένας θα πρέπει να είναι κύριος τους εαυτού του και της ζωής του. 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο