Ο κύκλος αδιατάρακτος. Εκτός κι αν…

Ο κύκλος αδιατάρακτος. Εκτός κι αν…

Οι πολιτικοί ξέρουν τι κάνουν. Αναμειγνύοντας μισές αλήθειες και καλοβαλμένα ψέματα ποντάρουν στη σύγχυση , ώστε εκείνα που μένουν να είναι οι ατάκες και τα συνθήματα. Αυτά διαρκούν ως ηχώ στην κοινωνία. Και, κυρίως, αυτά σιτίζουν με «επιχειρήματα» τα κομματικά ακροατήρια. Ε, αυτό συνέβη χθες στη Βουλή. Όπως έχει συμβεί κατ’ επανάληψιν στο παρελθόν.

Ο κόσμος  δυσανασχετεί. Οι ανούσιες αντιμαχίες την απωθούν. Αλλά στο τέλος, με μισή καρδιά, ψηφίζει αυτούς που επικρίνουν και απαξιώνουν. Με μισή καρδιά, αλλά τους ψηφίζει. Γι’ αυτό δεν ανησυχούν οι πολιτικοί από την διαρκή απαξίωση τους. Την έχουν στο χέρι την κοινωνία : ακόμη κι όταν περισσεύει η οργή - και η αποχή σπάει ταμεία- κάποιος θα επιλεγεί για να κυβερνήσει. Οπότε, ας βράζουν στην οργή και στην απόγνωσή τους, όσοι απωθούνται από τους πολιτικούς και δεν ψηφίζουν. Είπαμε: οι πολιτικοί ξέρουν τι κάνουν.

Κάποια στιγμή, βέβαια, οι κοινωνίες παίρνουν ανάποδες. Και τότε, κραταιά κόμματα γίνονται συντρίμμια, προβεβλημένοι πολιτικοί βυθίζονται στην αφάνεια και νέα μορφώματα ή πρόσωπα αναδύονται στην επιφάνεια. Το διαπιστώσαμε στη χώρα μας με την εξαέρωση του ΠΑΣΟΚ, το βλέπουμε στη Γαλλία με την ιλιγγιώδη άνοδο της ραφιναρισμένης Ακροδεξιάς, το παρατηρούμε και στις ΗΠΑ: ποιος φανταζόταν ότι θα διεκδικούσε το χρίσμα των Δημοκρατικών ο αιρετικός Μπέρνι Σάντερς; Και, προπάντων, ότι θα βρισκόταν με αξιώσεις  προ των πυλών του Λευκού Οίκου ο επιθετικός πρωτογονισμός του Ντόναλντ Τραμπ;

Αντιδρούν, λοιπόν, οι κοινωνίες που ασφυκτιούν. Έχουν βαρεθεί την μικροπολιτική, απεχθάνονται τις χορογραφίες του πολιτικού τίποτε και  εξεγείρονται δείχνοντας τα δόντια τους. Καύσιμο της αντίδρασης αυτής είναι η ενστικτώδης αντισυστημική διάθεση. Δεν πρόκειται για την κλασική, αριστερού προσήμου δυναμική. Υπάρχει κι αυτή, αλλά δεν δίνει τον τόνο, παρά μόνο στο Νότο. Στη Γαλλία σκίζει η Λεπέν. Στην Ευρώπη, γενικότερα, υψώνεται περίβλεπτη η Ακροδεξιά και στις ΗΠΑ επενδύεται στο πρόσωπο ενός αλλοπρόσαλλου συντηρητικού η επιθυμία να κλονιστεί ένα οξειδωμένο καθεστώς αέναης εναλλαγής ρόλων μεταξύ Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικανών.

Στη χώρα μας οι δραστικές ανατροπές έμειναν στη μέση. Η αντισυστημική διάθεση και τα εγερτήρια συνθήματα του ΣΥΡΙΖΑ τσακίστηκαν στα τείχη των δανειστών και αποσύρθηκαν υπογράφοντας το Τρίτο Μνημόνιο. Τώρα, η κυβερνώσα Αριστερά προσπαθεί να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα. Και ηττημένη στο μέγιστο των πεδίων-την Οικονομία- βυθίζεται καθημερινά, αδυνατώντας να διεκδικήσει ακόμη και το δίκιο της (για την Διαπλοκή κλπ).

Όσο για την πιθανότητα φαιάς εναλλακτικής τύπου Λεπέν, με εκρηκτική άνοδο της Χρυσής Αυγής, ούτε λόγος. Τα ναζιστικά χαρακτηριστικά της –βία, αίμα, ρατσισμός κ.α.- την καθηλώνουν. Και παρότι ευνοείται από την συγκυρία (οικονομική κρίση, μεταναστευτικό, απαξίωση του πολιτικού συστήματος ), δεν φαίνεται ικανή να εκτοξευτεί.

Οπότε; Τίποτε! Ένα ηχηρό τίποτε, σαν την συζήτηση στη Βουλή. Από τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ έχει εμπλακεί στη μοίρα του-στη μοίρα των ηττημένων-  και κάνει ό,τι μπορεί για να δείξει ότι είναι «μία από τα ίδια», ο κύκλος θα συνεχιστεί αδιατάρακτος. Άλλη κυβέρνηση, ίδια αδιέξοδη πολιτική. Εκτός κι αν πάρει ανάποδες σύσσωμη η ευρωπαϊκή κοινωνία και αποτινάξει τον σημερινό, δυναστικό ζυγό

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο