Πάμε στην Βεργίνα; «Πάμε», απάντησε ομόφωνα η οικογένεια του φίλου μου, που βρέθηκε στην Θεσσαλονίκη για το Πάσχα. Ετοιμάστηκαν, λοιπόν, αλλά προτού ξεκινήσουν ,θεώρησαν σκόπιμο να δούν τις ώρες λειτουργίας του  αρχαιολογικού χώρου.

Μπήκαν στο δίκτυο, είδαν την ώρα, είπαν και στο ζευγάρι που τους φιλοξενούσε αν θέλει να έρθει, εκείνο δέχτηκε, και όλοι μαζί ξεκίνησαν για την Βεργίνα. Προλάβαιναν άνετα. Μέχρι τις πέντε  θα ήταν ανοιχτός ο χώρος το Μεγάλο Σάββατο. Το είχαν διπλοτσεκάρει.

Αμ δε! Έφτασαν τρείς και κάτι, αλλά ο χώρος κλειστός. Ένα χαρτί Α4 στην είσοδο έγραφε ότι μέχρι τις τρείς θα είναι ανοιχτός. Γιατί; Καμία εξήγηση. Ένα ζευγάρι Ελλήνων  έβριζε θεούς και δαίμονες μπροστά στο λευκό χαρτί, ενώ απορημένοι τουρίστες παράμερα  ρωτούσαν  γιατί έκλεισε νωρίτερα ο χώρος.

 Μαζεύτηκαν κι άλλοι. Μεταξύ αυτών και οι γύρω μαγαζάτορες που έλεγαν στην (δημοσιογραφική)  παρέα του φίλου «να γράψει  κάτι» για την απαράδεκτη αυτή κατάσταση… «Απαράδεκτη και εξοργιστική, αλλά και να γράψεις τι θα βγει;», είπε απογοητευμένος ο φίλος  που μας αφηγήθηκε το γεγονός.

Τον άκουσα και μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. «Θα γράψω κάτι κι ας πέσει στο κενό», του είπα . Το έγραψα. Αλλά ξέρω ότι ουδείς θα ασχοληθεί με την προκλητική αυθαιρεσία των υπαλλήλων. Ούτε ο επικεφαλής του αρχαιολογικού χώρου ούτε το Υπουργείο Πολιτισμού και οι λογής αρμόδιοι.

Σιγά μην ασχοληθούν με λεπτομέρειες…