Ο προπηλακισμός και η χυδαιότητα εναντίον του Νίκου Δένδια από τον Ηλία Κασιδιάρη και τους συν αυτώ, επανέφεραν στο προσκήνιο τον προβληματισμό για τη νομιμότητα της  Χρυσής Αυγής. Ήδη, η ΔΗΜΑΡ ζήτησε να τεθεί εκτός νόμου το φαιό μόρφωμα, αίτημα που έχει διατυπωθεί παλαιόθεν από πολλές πλευρές.

Εύλογος ο προβληματισμός, αλλά επίφοβο το αίτημα: η απαγόρευση θυματοποιεί. Δημιουργεί την εντύπωση ότι η Δημοκρατία είναι ευάλωτη. Και ένοχη. Ότι κάτι φοβάται. Ότι δεν  αντιμετωπίζει τους εχθρούς της με την ρώμη των ιδεών. Και καταφεύγει έμφοβη στις διώξεις και στην απαγόρευση.

Πέραν αυτού, τίποτε δεν αποκλείει ,μετά την απαγόρευση, να ιδρυθεί από τους ίδιους ανθρώπους νέο κόμμα ,με άλλο τίτλο, και  ραφιναρισμένες απόψεις. Και, βέβαια, με ένα δεδομένο πλεονέκτημα στην αφετηρία του: την αίσθηση ότι το πολιτικό σύστημα φοβάται τον «χώρο» της Χρυσής Αυγής. Αίσθηση που μπορεί να συσπειρώσει περισσότερους οπαδούς και ψηφοφόρους γύρω από το νέο κόμμα.

Η Δημοκρατία είναι δυνατή. Διαθέτει οπλοστάσιο ικανό να αντιμετωπίσει την εγκληματική συμπεριφορά και την χυδαιότητα της Χ.Α. Αρκεί ο ποινικός νόμος, καθώς και ο Κανονισμός της Βουλής. Κυρίως, μπορεί να επιστρατεύσει το άλκιμον των δημοκρατικών ιδεών, ώστε να αναχαιτισθεί βαθμηδόν η δυναμική της Χρυσής Αυγής.

Στην Γερμανία, παρά τις επανειλημμένες απόπειρες δεν κατέστη δυνατό να τεθεί εκτός νόμου το Ναζιστικό Κόμμα. Μετά την κατάλυση του Ναζισμού είχε απαγορευτεί η πολιτική Νεολαία του Χίτλερ. Όμως πλείστα όσα νομικά-αλλά και πολιτικής φύσεως- προβλήματα δεν έχουν επιτρέψει, μέχρι τώρα, να τεθεί εκποδών το Ναζιστικό Κόμμα.

Υπενθυμίζεται, ότι ένα όμορο κόμμα, το ακροδεξιό AfD( «Εναλλακτική για την Γερμανία»), όχι μόνο υφίσταται, αλλά απασχολεί εντόνως την πολιτική σκηνή  της Γερμανίας.

Όταν εισήλθε στη Βουλή η Χ.Α., αρκετοί δημοσιολόγοι ταύτισαν τους ψηφοφόρους της με τον Ναζισμό, παραβλέποντας την πολύπλοκη συγκυρία και τις αιτίες που καθιστούν προσπελάσιμες στο ευρύ κοινό τις «αντισυστημικές» θέσεις της Χ.Α. Ξεχνούν, επίσης, ότι πριν από την κρίση (οικονομική και προσφυγική) το συγκεκριμένο μόρφωμα ήταν καθηλωμένο σε λυμφατικά ποσοστά.

Εκείνη την περίοδο, λοιπόν, ένας σημαντικός διανοούμενος, ο τροτσκιστής Σάββας Μιχαήλ, επισήμανε το προφανές. Ότι δεν είναι ναζιστές όλοι όσοι ψηφίζουν Χρυσή Αυγή (συνέντευξη στην LIFO). Τέλος, αξίζει να υπομνησθεί η απάντηση που έδωσε ο Κομαντάντε Μάρκος στον συγγραφέα Μάνουελ  Βάθκεθ  Μονταλμπάν, όταν ο σπουδαίος Καταλανός τον  ρώτησε πως αντιμετωπίζουν οι Ζαπατίστας  τους φασίστες: «Τους έχουμε αναμεσά μας, τους μιλάμε και προσπαθούμε να τους πείσουμε, γιατί είναι σαν εμάς».

Δυναμικά, λοιπόν, εναντίον της Χρυσής Αυγής. Με την δύναμη των δημοκρατικών ιδεών. Με επιχειρήματα για την εγκληματική και χυδαία συμπεριφορά των στελεχών της. Με αυστηρή τιμωρία για τις ποινικά επιλήψιμες ενέργειες της. Με υπόμνηση του ναζιστικού προσήμου και της υποκριτικής ρητορείας της έναντι της Ορθοδοξίας. Ναι, με αυτά. Αλλά προς θεού, όχι απαγόρευση. Θα είναι βούτυρο στο ψωμί της.