Τι διαφορετικό από τις κυβερνήσεις του παρελθόντος πράττει ο ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να εγκαλείται για  αντιδημοκρατική συμπεριφορά στο όριο της εκτροπής;

Η αντιπολίτευση θα δυσκολευτεί να δώσει απάντηση. Ειδικά η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Που έχουν κυβερνήσει τον τόπο και βαρύνονται με τα ίδια ατοπήματα για τα οποία κατηγορούν τους σημερινούς: χειραγώγηση της δικαιοσύνης (ημέτεροι σε κορυφαίες θέσεις,  κριτική σε δικαστικές αποφάσεις , αξιοποίηση συνταξιούχων δικαστικών κ.α.), διαπλοκή, κυβερνητική προπαγάνδα μέσω της ΕΡΤ και άλλα συναφή.

Η εξουσία είναι οξειδωτική. Φθείρει και διαφθείρει. Ενίοτε ανεπανόρθωτα. Κατά τούτο, ο άφθαρτος ΣΥΡΙΖΑ διέτρεχε τον κίνδυνο της οξείδωσης, ως κυβερνών κόμμα, και, ωσαύτως, κινδύνευε να δημιουργήσει την εντύπωση ότι μοιάζει απαράλλαχτα με τους προηγούμενους.

Τα… πέτυχε και τα δύο. Φθείρεται εντυπωσιακά ως μνημονιακό κόμμα. Και ουδόλως διαφέρει από τις προκάτοχες κυβερνήσεις σε επίπεδο συμπεριφοράς. Κατάφερε να λέει ο κόσμος, βλέποντας τα πεπραγμένα του, «όλοι ίδιοι είναι»… Ο,τι χειρότερο, δηλαδή. Πιθανώς πιο επιβαρυντικό και από την μνημονιακή πολιτική που υπηρετεί.

Το μόνο, μέχρι στιγμής, που τον διαφορίζει είναι τα σκάνδαλα και οι λαμογιές. Τίποτε επιλήψιμο δεν υπάρχει σε κεντρικό κυβερνητικό επίπεδο ή σχετικό με κάποια στελέχη του. Όμως η αρνητική δυναμική των πραγμάτων-κοινωνία που χειμάζεται και υποφέρει- απομακρύνει σιγά σιγά το ανεπίληπτον από την κεντρική εικόνα. Δεν το διαγράφει. Αλλά δεν αξιολογείται ως πρωτεύον, τουλάχιστον αυτή τη στιγμή, παρ’ ότι ο κόσμος χρόνια τώρα εγκαλεί ως διεφθαρμένο το παλιό πολιτικό σύστημα.

Για να επανέλθουμε: τα περί εκτροπής, ως επιχείρηση φθοράς των κυβερνώντων, δεν έχουν σοβαρό περιεχόμενο. Η ασθμαίνουσα κυβέρνηση πάσχει σε πολλά πεδία, προσφέροντας καθημερινά ευκαιρίες για σοβαρή, αυστηρή κριτική.

Όσοι αναμασούν τα περί εκτροπής, υποτιμούν την κοινωνία που πένεται, οργίζεται, καταγράφει και προγράφει, αλλά ταυτόχρονα διαθέτει μνήμη και κρίση.