Πάλι για το Μακεδονικό; Πάλι. Διότι οδεύει προς λύση, που όχι μόνο δεν θα αποδειχτεί δίκαιη λύση, αλλά θα συνιστά επιβράβευση μιας πρωτόγνωρης ιστορικής αυθαιρεσίας και ταυτόχρονα θα ανάβει πράσινο φως σε έναν επιθετικό εθνικισμό, με άμεσες, βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες επιπτώσεις για την χώρα μας.

Προσοχή. Αυτά θα συμβούν αν η επί θύραις σύνθετη ονομασία επιτρέπει στην γείτονα να εξασφαλίσει και να κατοχυρώσει- με την συμφωνία της Ελλάδος!- την Μακεδονική ταυτότητα. Δηλαδή, την ύπαρξη μακεδονικής γλώσσας και μακεδονικού έθνους.

Λίγες ή ελάχιστες είναι οι πιθανότητες να μην συμβεί αυτό. Ωστόσο, φρόνιμο είναι να περιμένουμε. Όμως ήδη οι ιθύνοντες της FYROM έχουν θέσει κόκκινες γραμμές σχετικά με την ταυτότητά τους. Απλώς ο Ζόραν Ζάεφ… μάς έκανε τη χάρη λέγοντας ότι δεν μονοπωλούν την ιστορία των Μακεδόνων και του Μεγαλέξαντρου

Θα μπορούσε να πει κανείς λαϊκά ότι μας δουλεύει. Διότι άπαξ και εξασφαλίσει την μακεδονική ταυτότητα (είπαμε: έθνος/γλώσσα), μοιραία και αναπόφευκτα θα καταγραφεί στην ιστορία ως η χώρα-κληρονόμος των αρχαίων Μακεδόνων

Δυστυχώς, κάτι ανάλογο είπε και ο Έλληνας πρωθυπουργός. Ότι οι γείτονες δεν μπορούν να μονοπωλούν την ιστορία της αρχαίας Μακεδονίας. Όμως έτσι αναγνώρισε πανηγυρικά εξ αντιδιαστολής ότι έχουν μερίδιο και εκείνοι! Ας έχει το θάρρος να εξηγηθεί επ΄αυτού ο Αλέξης Τσίπρας. Με χαρτιά και ντοκουμέντα. Και κυρίως να αποδείξει ότι το Όνομα που θα δοθεί δεν θα είναι όχημα απροκάλυπτου αλυτρωτισμού εναντίον της χώρας μας.

Δυστυχώς, δεν θα το κάνει. Διότι δεν έχει επιχειρήματα. Και για την ιστορική πτυχή και για τον αλυτρωτισμό. Ξέρει καλά, αλλά κλείνει τα μάτια, όπως και πολλοί άλλοι διεθνιστές και… αντιεθνικιστές, ότι:

  • Πρώτον, η γλώσσα που μιλούν οι γείτονες είναι τα βουλγάρικα με ελάχιστες παραλλαγές (Μπουλγκάρσκα τη λένε οι Σλαβομακεδόνες που κατοικούν στην βόρεια Ελλάδα ). Ποια μακεδονική γλώσσα, λοιπόν;
  • Δεύτερον, ποιό μακεδονικό έθνος; Επειδή κατοίκησαν Σλάβοι σε μέρος της Μακεδονίας , Αρρύονται το δικαίωμα να αυτοαποκαλούνται Μακεδόνες; Λένε ορισμένοι προοδευτικοί της συμφοράς ότι υπάρχει το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού. Ασφαλώς. Μόνο που αυτό εκτείνεται μέχρι του σημείου που δεν συνιστά αυθαιρεσία και δεν θίγει άλλους.
  • Τρίτον, η κατοχύρωση της μακεδονικής ταυτότητος από μία χώρα, εγγράφει βέβαιη μελλοντική υποθήκη για την αναγνώριση μακεδονικής μειονότητος σε άλλες χώρες. Δηλαδή, κυρίως στην Ελλάδα. Αναλογίζονται οι προοδευτικοί της ευκολίας τι θα συμβεί στο μέλλον-και θα συμβαίνει συνεχώς- όταν αργά η γρήγορα τεθεί θέμα μακεδονικής μειονότητος στη χώρα μας; Ποιος -και με ποια επιχειρήματα-μπορεί να αποκλείσει την οδυνηρή αυτή εξέλιξη;
  • Τέταρτον, μια ωραία πρωία θα μας πουν: «Τι πάει να πει Μακεδονικός Χαλβάς, μακεδονική σιδηρουργία» κλπ κλπ; Θα έρθει, δηλαδή, η στιγμή που οι γείτονες-χαμογελαστοί και νηφάλιοι- θα διεκδικήσουν θεσμικά, θεσμικότατα μέσω της Ένωσης και διαφόρων Οργανισμών, την απαγόρευση σχετικής ονοματοδοσίας ελληνικών προϊόντων και ιδρυμάτων (Πανεπιστήμιο Μακεδονίας κλπ). Διότι… προκαλείται σύγχυση από τους Έλληνες, σύγχυση βλαπτική για τα συμφέρονται και την οικονομία της…Μακεδονίας.
  • Πέμπτον, ποιος αποκλείει την έκρηξη αλυτρωτισμού εκ μέρους των γειτόνων στο μέλλον; Να διεκδικήσουν, δηλαδή, ως Μακεδονία τις αλύτρωτες περιοχές, οι οποίες βρίσκονται…υπό τον ζυγόν της Ελλάδος;

«Το πραγματικό πρόβλημα βρίσκεται στην υποδαύλιση εθνικιστικής έξαρσης, στους αλυτρωτισμούς, σε διεκδικήσεις εδαφών, σε αλλαγές συνόρων», είπε ο Δημήτρης Κουτσούμπας. Και συμπλήρωσε: «Κάθε λύση στην οποία περιλαμβάνεται το όνομα Μακεδονία ή όποιο παράγωγό του, θα πρέπει ρητά να ορίζεται μόνο ως γεωγραφικός προσδιορισμός, ώστε να μην δίνεται αφορμή να ανακινούνται διεκδικήσεις».

Σωστά. Μόνο που τίποτε δεν μπορεί να διασφαλίσει ότι ,από τα ονόματα που κυκλοφορούν ως πιθανά, μπορούν να αποκλειστούν οι διεκδικήσεις και ο αλυτρωτισμός, αν αναγνωριστεί Μακεδονικό έθνος.

Είθε να βρεθεί ένα Όνομα λειτουργικό, πού θα αποδίδει εκάστω τα ίσα. Δυστυχώς, δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Και αν τα προεκτεθέντα θεωρούνται κινδυνολογία, υπερβολές και Κασσανδρισμοί, ας θυμηθούμε ότι η Κασσάνδρα είχε πάντα δίκιο…