Έχει ομίχλη στο Μακεδονικό. Όχι επειδή διεξάγεται μυστική διπλωματία, όπως καταγγέλλει η αντιπολίτευση (σιγά μη γινόταν η διπλωματία στα κανάλια ή από εξέδρα στο Σύνταγμα), αλλά διότι όλο και περισσότεροι συνειδητοποιούν-και το λένε-ότι συνιστά καταστροφή για τη χώρα μας η αναγνώριση «Μακεδονικού» έθνους και αντίστοιχης γλώσσας.

Το λένε πιά ανοιχτά και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Ουδείς όμως έχει υπόψιν του ή πιθανολογεί πως θα αποτραπεί η εξέλιξη αυτή. Υπάρχει κάποια μαγική λύση που θα συνδυάσει τον γεωγραφικό προσδιορισμό με αποκλεισμό των απαιτήσεων που θέτουν οι γείτονες για την μακεδονική ταυτότητά τους;

Μακάρι να βρεθεί. Αλλά μέχρι στιγμής δεν φαίνεται πιθανό, τουλάχιστον με το υλικό που προκύπτει από δηλώσεις, ιδέες  και προτάσεις ημετέρων και ξένων. Επομένως, ας περιμένουμε, μένοντας επί του παρόντος σε κάποιες επιμέρους  πτυχές της συνολικής υπόθεσης.

  1. Προς τι η δυσανεξία για τα συλλαλητήρια; Με ποιο δικαίωμα ορισμένοι χλευάζουν και ειρωνεύονται την λαϊκή κινητοποίηση και δη για ένα θέμα που δεν έχει καμία σχέση με προσωπικά-οικονομικά και κομματικά-κίνητρα; Είναι θλιβερό να ξιφουλκούν εναντίον των συλλαλητηρίων κάποια στελέχη της ευρύτερης Αριστεράς, επειδή δεν τους βολεύει σήμερα η δυναμική τέτοιων κινητοποιήσεων. Δείχνει ασέβεια απέναντι στην λαϊκή θέληση, την οποία κατά τα λοιπά έχουν κορόνα στο κεφάλι τους…
  2. Στο ίδιο ειρωνικό πλαίσιο, κάποιοι αρθρογράφοι μιλούν απαξιωτικά για Μακεδονομάχους. Και ξεχνούν ότι η μάχη για το Όνομα «Μακεδονία» είναι παγκοσμίως μία από τις ευγενέστερες  διεκδικήσεις αμυντικού χαρακτήρα. Μια συγκινητική προσπάθεια να αναχαιτισθεί η αυθαίρετη οικειοποίηση της ιστορίας από έναν επιθετικό και ασύστολο εθνικισμό… Προφανώς, μια μάχη για το όνομα της σαμπάνιας-σαν κι αυτή μεταξύ Γαλλίας και Ελβετίας- θα ήταν απολύτως θεμιτή και αυτονόητη για τις αβροδίαιτες πένες του τόπου μας…
  3. Και κάτι τελευταίο: Ας αναγνωρίσει τους γείτονες (ως Μακεδόνες) όλος ό κόσμος. Και ο πάνω και ο κάτω. Αρκεί να μην τους αναγνωρίσει η Ελλάδα. Όχι μόνο επειδή δεν θα μπουν ποτέ στην Ένωση και το ΝΑΤΟ, αλλά διότι κανείς δεν ξέρει πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα στην περιοχή και διεθνώς. Ο νοών νοείτω…

Υ.Γ. Προς Α.Μ. : Κανένα από τα τέσσερα θέματα που αναφέρετε δεν αφορά τον αναγκαίο εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης. Ούτε συμβάλλει στην οικονομική ανάπτυξη. Επομένως, προς τι το ερώτημα που θέτετε;