Για λίγο στην άκρη το Μακεδονικό, μιας και την ώρα που γράφονταν οι γραμμές αυτές, δεν είχε πραγματοποιηθεί η συνάντηση Τσίπρα –Ζάεφ. Συνάντηση –κλειδί για τις περαιτέρω εξελίξεις.

Στο αιχμηρό πεδίο της πολιτικής και της οικονομίας, λοιπόν, ο προβολέας, με αφορμή μια πρόσφατη δήλωση του Αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών. Μια δήλωση- «βόμβα» που τινάζει στον αέρα την θεώρηση του ΣΥΡΙΖΑ για την κρίση και τα Μνημόνια.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έλεγε ότι το Μνημόνιο προκάλεσε την πρωτοφανή κρίση στη χώρα μας, ενώ ο κ. Χουλιαράκης διατείνεται ότι τα προγράμματα ήσαν απαραίτητα, γιατί χωρίς αυτά θα είχε επέλθει ολοκληρωτική καταστροφή: πιο βίαιη η δημοσιονομική προσαρμογή, σίγουρη η χρεωκοπία και βέβαιη η έξοδος από το ευρώ.

Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση: η ελληνική οικονομία ήταν προβληματική από χρόνια. Και επιδεινώθηκε μετά την εισδοχή στην Ευρωζώνη. Ταυτόχρονα, ήταν επείγουσα η ανακαίνιση του κράτους (δημόσια διοίκηση κλπ), καθώς είχαν αποτύχει τόσο ο εκσυγχρονισμός του Σημίτη, όσο και η απόπειρα του Καραμανλή για «επανίδρυση του κράτους».

Αναγκαία, λοιπόν, η λήψη μέτρων, διότι η κατάσταση συνολικά είχε φτάσει στο μη περαιτέρω. Εδώ, όμως, το κρίσιμο: Ποια μέτρα; Αυτά που επέβαλαν αστόχαστα, βιαστικά και τιμωρητικά οι δανειστές και δέχτηκε χωρίς στοιχειώδη αντίλογο ο Γιώργος Παπανδρέου; Τα δυναστικά αυτά μέτρα , τα οποία χαρακτηρίστηκαν επανειλημμένα «λάθος» από τον ΔΝΤ και υπερβολικά από πλειάδα κορυφαίων Ευρωπαίων αξιωματούχων; (Όταν ομολογείς το λάθος, σπεύδεις να το διορθώσεις. Υποχρεούσαι. Όμως οι δανειστές ουδέποτε το έπραξαν).

'Η μήπως τα μέτρα που, όπως ομολόγησε κυνικά ο Ντάισελμπλουμ, επεβλήθησαν μέσω του Μνημονίου για να προστατευτούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες, οι οποίες ήσαν εκτεθειμένες στα ελληνικά ομόλογα;

Μια στάση εδώ: η στήλη, μονότονα και εμμονικά, επαναλαμβάνει από παλιά ότι ο Γιώργος Παπανδρέου θα μπορούσε να μην δεχθεί το δυναστικό Μνημόνιο-δυναστικό εις ο,τι αφορά τα δημοσιονομικά. Μπορούσε να διαπραγματευτεί με πολύ καλύτερους όρους μια συμφωνία, αξιοποιώντας αυτό που γνώριζαν όλοι και παραδέχτηκε εσχάτως ο Νταϊσελμπλούμ.

Δηλαδή, το ότι ήσαν εκτεθειμένες οι γαλλογερμανικές τράπεζες και οι ζημιές θα ήταν τεράστιες, αν ο Γ. Παπανδρέου επέμενε να μη δέχεται το συγκεκριμένο Μνημόνιο και οι δανειστές τολμούσαν να παρωθήσουν την Ελλάδα στην χρεωκοπία και στην έξοδο από την Ευρωζώνη.

Συμπέρασμα: η κρίση υπήρχε, αλλά τά Μνημόνια την επιβάρυναν, δεν την αναχαίτισαν. Αναγκαία τα μέτρα, αλλά όχι τα συγκεκριμένα, τα γνωστά δημοσιονομικά, και δή με τέτοια ένταση και με τόσο ασφυκτικά χρονικά περιθώρια. Επιβεβλημένες οι μεταρρυθμίσεις, ειδικά οι σχετικές με την ανακαίνιση του κράτους. Κατά τούτο, το 70% του Μνημονίου ήταν σωστό, όπως είχε δηλώσει ο Βαρουφάκης, αλλά όχι το υπόλοιπο 30%, το οποίο υπερασπίζεται ατυχώς ο κ. Χουλιαράκης.

Όμως, οι δηλώσεις του Αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών έχουν και μιαν άλλη σοβαρή πτυχή. Περιορίζουν τις κυβερνητικές προσδοκίες και τις θριαμβολογίες ορισμένων περί εξόδου από τα Μνημόνια, καθώς ο κ. Χουλιαράκης υπενθύμισε αφενός ότι εγκυμονεί πάντοτε ο κίνδυνος δημοσιονομικού παραστρατήματος και αφετέρου ότι μετά τον Αύγουστο θα υπάρχει «ενισχυμένη εποπτεία» από τους εταίρους.

Ε, λοιπόν, ακριβώς αυτό υπενθύμισε προχθές ο Κλάους Ρέγκλινγκ

Υ.Γ. Η μυστική διπλωματία είναι θεμιτή και επιβεβλημένη. Όμως η μυστικότης ουδόλως εμποδίζει την ενημέρωση των πολιτικών αρχηγών για ένα κρίσιμο θέμα, όπως το Μακεδονικό. Δυστυχώς, η κυβέρνηση δεν το έπραξε. Και βρίσκεται δεινώς εκτεθειμένη.