Όταν ένας νόμος αφαιρεί την δυνατότητα της ελεύθερης άποψης και, πολλώ μάλλον, όταν την ποινικοποιεί, ο νόμος αυτός δεν είναι απλώς αντιδημοκρατικός. Είναι φασιστικός. Τελεία και παύλα.

Η ελευθερία του λόγου δεν σχετικοποιείται.  Το ελευθέρως εκφράζεσθαι , όταν δεν σπιλώνει και δεν συκοφαντεί , αλλά αφορά σε ιδέες, φαινόμενα, ιστορικά γεγονότα ,κ.α. είναι το οξυγόνο της Δημοκρατίας. Ποιός, λοιπόν, και με ποιο δικαίωμα θα θέσει όριο στην έκφραση ή θα απαγορεύσει την αποδόμηση ιστορικών προσώπων και γεγονότων ή την καταπολέμηση δογμάτων και θρησκειών;

Ποινικώς επιλήψιμη είναι ασφαλώς η συκοφαντία (π.χ. ο ισχυρισμός ότι ο τάδε τα παίρνει, χωρίς να προσκομίζονται στοιχεία), καθώς και η προτροπή για εγκληματικές πράξεις (π.χ. τσακίστε τους, εξαφανίστε τους, προπηλακίστε τους). Όμως ο υφιστάμενος ποινικός νόμος είναι αρκετός για την αντιμετώπιση τέτοιας συμπεριφοράς. Δεν χρειαζόταν ο φαιός αντιρατσιστικός.

Λένε οι υπέρμαχοι του νόμου αυτού ότι όταν ο λόγος  εκπέμπει μίσος , είναι ποινικώς επιλήψιμος… Όμως, αν αναλογιστούμε ότι πλήθος λόγων και απόψεων (πολιτικών, θρησκευτικών κ.α.) δημιουργούν εξ αντικειμένου κλίμα εναντίωσης που φτάνει στο όριο του μίσους (π.χ. ταξικό μίσος, μίσος εναντίον του κομμουνισμού κ.α.), τότε όλες οι θεωρίες και τα θρησκευτικά δόγματα , αλλά και ο πολιτικός λόγος των κομμάτων, είναι εν δυνάμει γεννήτριες μίσους!

Μια δημοκρατική κοινωνία (οφείλει να) ανέχεται όχι μονάχα τους επικριτές της, αλλά και τους υβριστές της. Δηλαδή, ακόμη και αυτούς  που επιθυμούν την κατάλυσή της… Επομένως, δεν έχει κανένα λόγο να θέτει όριο στην έκφραση απόψεων, να απαγορεύει, να φιμώνει και να ποινικοποιεί.

Όταν το πράττει, θεσπίζοντας φερ΄ειπείν αντιρατσιστικούς νόμους, φτάνει στο σημείο η Δημοκρατία να ταυτίζεται με τον φασισμό. Φυλακίζει ανθρώπους, απαγορεύει την κυκλοφορία βιβλίων, διώκει συγγραφείς! Και γιατί, παρακαλώ; Επειδή π.χ. εκφράζουν διαφορετική άποψη για ιστορικά γεγονότα, όπως το Ολοκαύτωμα και οι γενοκτονίες.

Δυστυχώς, δεν καταλαβαίνουν οι υπέρμαχοι τέτοιων φασιστικών νόμων ότι οι διώξεις και οι καταδίκες χαρίζουν το φωτοστέφανο του θύματος σε όσους διώκονται. Τους ενδυναμώνουν, δηλαδή…

 Οσοι, λοιπόν, πανηγύρισαν για την δίωξη εναντίον του Αμβρόσιου, δεν εννοούν να αντιληφθούν ότι αύριο ενδέχεται να βρεθούν οι ίδιοι στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Για πολλούς λόγους. Φερ ειπείν, για υποκίνηση μίσους εναντίον των Χριστιανών ή των Μουσουλμάνων, αν γράψουν ένα δριμύ, καταδικαστικό κείμενο για τον-κατά τη γνώμη τους- δυναστικό και μισαλλόδοξο λόγο των συγκριμένων ή άλλων δογμάτων.

Επίσης, δεν αποκλείεται να κατηγορηθούν για υποκίνηση ταξικού μίσους, αν εκφράσουν την άποψη ότι οι εργάτες πρέπει να έχουν στο στόχαστρο τα αφεντικά, επειδή αυτά καρπώνονται την υπεραξία της εργασίας τους.

Φυσικά, κάποιοι ιστορικοί και πανεπιστημιακοί που θα εκφράσουν άποψη διαφορετική από την κρατούσα  για γεγονότα και πρόσωπα, ενδέχεται όχι μόνο να παραπεμφθούν σε δίκη ,αλλά και να απαγορευτούν οι πολυετείς ερευνητικές εργασίες τους.

Άκρως επικίνδυνα και κινδυνώδη όλα αυτά, καθώς και άλλα πολλά. Όπως π.χ. η εξύμνηση του κομμουνισμού σε χώρες στις οποίες έχει απαγορευτεί η λειτουργία κομμουνιστικών κομμάτων, η υποστήριξη αναρχικών ή εναλλακτικών κινημάτων κλπ.

Ο Αμβρόσιος εξέπεμψε ανόσιο, βάρβαρο λόγο, που δεν έχει καμία σχέση με την θρησκεία της αγάπης, την οποία υποτίθεται ότι διακονεί. Εκθέτει τον Χριστιανισμό ο Αμβρόσιος, δεν τον υπηρετεί. Όμως αυτό είναι ζήτημα δικό του και της Εκκλησίας.

Ας λέει, λοιπόν, ό,τι θέλει. Ας κραυγάζει κι ας ασχημονεί. Ας βυσσοδομεί. Κι ας ταυτίζεται με την Χρυσή Αυγή , με τον Χίτλερ, τον Μουσολίνι και τον δικτάτορα Παπαδόπουλο… Κανέναν δεν συγκινεί, παρά μόνο τους πεπεισμένους και τους φασίστες. Επομένως, προς τι η δίωξη;

Προσοχή, όμως. Ο αντιρατσιστικός είναι νόμος της πολιτείας είτε μας αρέσει είτε όχι. Κατά τούτο ο Αμβρόσιος θα έπρεπε να καταδικαστεί, βάσει των διατάξεων που εμπεριέχει ο συγκεκριμένος φασιστικός νόμος (π.χ. προτροπή για παραβατικές ενέργειες).

Η αθώωσή του θέτει εν αμφιβόλω την ευθυκρισία των δικαστών που εξέδωσαν την εν λόγω απόφαση και δημιουργεί τεράστιο νομικό ζήτημα. Πάντως, δεν χρειαζόταν καν ο αντιρατσιστικός για να παραπεμφθεί ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων. Αρκούν οι διατάξεις του υφιστάμενου ποινικού νόμου.

Εν τέλει: Ανεκτίμητο το ελευθέρως εκφράζεσθαι. Ακόμη και όταν ασχημονεί, προσβάλλοντας τα «ιερά και τα όσια» της Δημοκρατίας, των θρησκειών ,της ιστορίας κλπ. Εκείνο το «εκάς οι βέβηλοι» δεν αφορά τους τολμητίες ελευθερόφρονες ή τους λογής υβριστές, διότι αυτοί δεν πλήττουν την Δημοκρατία και τα συστατικά  στοιχεία της. Ούτε οι μεν ούτε οι δε…

Βεβήλωση είναι η φίμωση. Η απαγόρευση. Η ποινικοποίηση του λόγου και της άποψης. Η κατάργηση του δημοκρατικού στοιχειώδους.