Ευθύ το ερώτημα: γιατί κάποιος δεν έχει το δικαίωμα να είναι ομοφοβικός, φασίστας, ρατσιστής κλπ και να το λέει;

Γιατί συνιστά έγκλημα να εμφορείται κάποιος απο τέτοιες ιδέες-ναί! φρικώδεις και αντιδημοκρατικές-, όταν δεν προτρέπει σε εκδηλώσεις βίας εναντίον αλλοδόξων;

Και επιτέλους, τι σημαίνει «ρητορική του μίσους», έκφραση (διατύπωση και περιεχόμενο) που οφείλεται στο Συμβούλιο της Ευρώπης και αποτελεί μαϊντανό σε προοδευτικά κείμενα και διακηρύξεις;

Ευθεία, λοιπόν, η απάντηση στο τεθέν ερώτημα: Ναι! Αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός να λέει και να διακηρύττει  ό,τι θέλει:

 Να μην ανέχεται την ομοφυλοφιλία ,την αστική δημοκρατία, τον Χριστιανισμό, τον ισλαμοφασισμό, τον κομμουνισμό, το κεφάλαιο, τις τράπεζες, τα γκουλάγκ, την παγκοσμιοποίηση, τις αγορές, τον Διαφωτισμό.

Ναι! Να υμνεί τον φασισμό, τον φυλετισμό-δηλαδή τον  ρατσισμό-, τον παγανισμό, την κατάργηση της Δημοκρατίας, την Δικτατορία του Προλεταριάτου κλπ κλπ.

Ναι! Να αμφισβητεί ή να σχετικοποιεί την επίσημη ιστορία , βγάζοντας τη γλώσσα σε παγιωμένες θέσεις και αντιλήψεις.

Να μην αφήνει τίποτε όρθιο. Ιδεολογίες, θρησκείες, αθεϊα, εκπαίδευση, τέχνη-τα πάντα. Να αποδομεί δόγματα, ιδέες και απόψεις. Γιατί έτσι νομίζει. Γιατί αυτό πιστεύει. Και, ναι, έχει κάθε δικαίωμα να το κάνει . Να το λέει και να το γράφει.

 Εκτός κι αν αποκαλεί κάποιον κλέφτη ή τον συκοφαντεί, γεγονός αυτόχρημα επιλήψιμο, σύμφωνα με τον υφιστάμενο ποινικό νόμο.

Δυστυχώς, δεν διαθέτουν σοβαρά επιχειρήματα όσοι όντως νοιάζονται για την αντιμετώπιση του φασισμού, του ρατσισμού, της ξενοφοβίας , της ισλαμοφοβίας, της ομοφοβίας κλπ.

Επικαλούνται –και σωστά- το φρικώδες των εννοιών αυτών, καθώς και των καταστάσεων που συνεπάγεται  η επιδίωξη να κατισχύσουν , αλλά αντιμετωπίζουν την δυναμική των διακηρύξεων με φοβικό και ολοκληρωτικό τρόπο!

 Λές και δεν υφίσταται η στοιχειώδης διάκριση μετά ιδεών/θέσεων/ αντιλήψεων και ενεργειών/ πράξεων/έργων.

Αντί, λοιπόν, να προβάλλουν την δύναμη και την αντοχή της Δημοκρατίας ακόμη και απέναντι στις πιο απεχθείς και αντιδημοκρατικές απόψεις ,καταφεύγουν στις απαγορεύσεις. Αντί να επιστρατεύουν την πειθώ, νομιμοποιούν την λογοκρισία και την φίμωση. Αντί να παραδίδουν στην κοινή χλεύη τους ισχυρισμούς του φασίστα και του ρατσιστή, εισκομίζουν νόμους ολοκληρωτικού χαρακτήρα, όπως είναι ο περιώνυμος «αντιρατσιστικός νόμος».

Κι έτσι, τιμωρείται η άποψη, φυλακίζονται συγγραφείς και επιβάλλεται απαγόρευση βιβλίων! Ναι, στον εικοστό πρώτο αιώνα!

Αλήθεια, δεν καταλαβαίνουν ότι οι απαγορεύσεις του είδους αυτού, προσβάλλουν καίρια την κοινωνία, δηλαδή την αντιληπτικότητα και τα ερμηνευτικά της κριτήρια; Θεωρούν την κοινωνία ανώριμη, ανάξια, απαίδευτη και ανίκανη να καταλάβει τι εστί π.χ. φασισμός;

Εκτός κι αν φοβούνται  το περιεχόμενο και την δυναμική όσων απαγορεύουν. Οπερ τραγικό και εξόχως επικίνδυνο, ως έμμεση ομολογία ότι η Δημοκρατία αδυνατεί να υπερασπιστεί τα ιδεώδη και τις αξίες , και ως εκ τούτου χρειάζεται την φίμωση και την λογοκρισία για να αποτρέπει την διάδοση, εξάπλωση και κατίσχυση ιδεών ρατσιστικών, ξεονοφοβικών κλπ.κλπ.

Επίσης, δεν καταλαβαίνουν ότι παρουσιάζοντας αδύναμη και ευάλωτη την Δημοκρατία, ταυτόχρονα θυματοποιούν τους φασίστες και τους λοιπούς, ενσπείροντας υποψίες στην κοινή γνώμη, ότι διώκονται επειδή «το σύστημα» φοβάται την παρουσία και τις ιδέες τους.

Διαβάζοντας την θέση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την «ρητορική μίσους», διαπιστώνεις ότι αυτή δεν αφορά μονάχα στην επιβεβλημένη στηλίτευση έργων και πράξεων εναντίον μειονοτήτων, μεταναστών κ.α.

Δυστυχώς, περιλαμβάνει  και την διάδοση εκφράσεων και ιδεών που ενισχύουν το φυλετικό μίσος, την ξενοφοβία, τον αντισημιτισμό. Προσοχή: Την διάδοση. Δηλαδή τη θέση, τις ιδέες, την άποψη!

Εμπεριέχεται, όμως, και μια άλλη διατύπωση. Πονηρή, προβληματική, και επικίνδυνη. Διότι εξισώνει, ως προς το αποτέλεσμα, τον «επιθετικό εθνικισμό» με τον εθνοκεντρισμό…

Ο επιθετικός εθνικισμός παραπέμπει στην στρεβλή αντίληψη περί έθνους και πατρίδας. Στην δήθεν ανωτερότητα ενός έθνους, με ο,τι αυτό συνεπάγεται (οίηση, αλαζονεία, πολεμοκάπηλη διάθεση κ.α.).

Ενώ  εθνοκεντρισμός σημαίνει κυρίως πρωτοκαθεδρία των εννοιών «πατρίδα και έθνος» στη συνείδηση των ανθρώπων. Ο εθνοκεντρισμός δίνει βάρος  στην ιστορία και την παράδοση μιας χώρας. Και θεωρείται από τους θιασώτες του αντίρροπη δύναμη στην επέλαση της ισοπεδωτικής παγκοσμιοποίησης.

Όμως, για την «ρητορική του μίσους» θα χρειαστεί να επανέλθουμε. Οσο για την παραπομπή Κατσίκη στην Επιτροπή Δεοντολογίας της Βουλής, μετά από αίτημα βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, μόνο τούτο:

Σήμερα παραπέμπεται αυτός για τις αραχνιασμένες και επικίνδυνες απόψεις του, αύριο εσείς και οι επίγονοί σας. Για αμιγώς πολιτικές θέσεις και απόψεις…