Ήταν αρχές του 2014. Ο  τότε υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας ρωτήθηκε από τον Νίκο Χατζηνικολάου, πότε επιτέλους θα παρουσιάσει η κυβέρνηση Σχέδιο για την Ανάπτυξη. «Σύντομα, σύντομα», απάντησε ο κ.Στουρνάρας.

Από τότε πέρασαν μήνες, αλλά Σχέδιο δεν υπήρξε. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους ο κ. Στουρνάρας έγινε κεντρικός τραπεζίτης, ήρθε νέος υπουργός Οικονομικών, αλλά  για Σχέδιο ούτε κουβέντα. Ώσπου ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία…

Αιματηρό το πρώτο εξάμηνο του 2015, νέο Μνημόνιο, νέες εκλογές, νέα επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά τίποτε για την Ανάπτυξη. Υπήρχε, βέβαια, το τούνελ των Αξιολογήσεων, αλλά αυτός δεν είναι λόγος να μην επεξεργάζεται η κυβέρνηση ένα αναπτυξιακό Σχέδιο.

Ώσπου φτάσαμε αισίως στο 2018. Κλείνει η 4η Αξιολόγηση, πάμε για «έξοδο από το Μνημόνιο» και να σου το Σχέδιο υπό τον φιλόδοξο τίτλο Ολιστικό Σχέδιο Ανάπτυξης. Ένα Σχέδιο που κρατήθηκε εν πολλοίς κρυφό και δόθηκε στη δημοσιότητα μόλις τώρα, και αφού συζητήθηκε με τους δανειστές.

Μέχρι τώρα, οι κυβερνητικοί καμαρώνουν για το Σχέδιο αυτό, η ΝΔ μιλάει για δήθεν Σχέδιο, η κυρία Γεννηματά είπε θα το κρίνει όταν το διαβάσει-και προτίμησε να αναφερθεί στην ανάγκη να διενεργηθούν τώρα εκλογές- και αρκετά ΜΜΕ ειρωνεύονται τον τίτλο «Ολιστικό», χωρίς να προχωρούν σε κριτική επί της ουσίας.

Ούτε η στήλη έχει διαβάσει το Σχέδιο. Θα το πράξει λίαν συντόμως. Όμως οφείλει να σημειώσει τα εξής:

Αν το Σχέδιο δεν είναι συγκεκριμένο και ολοκληρωμένο, αλλά αρκείται σε γενικότητες και ευχολόγια…

Αν δεν εστιάζει σε τομείς στους οποίους η χώρα μπορεί να τα καταφέρει (π.χ. Τουρισμός, γεωργία κ.α.), δίνοντας κατευθύνσεις και προοπτική στο επιχειρείν…

Αν το φιλόδοξο Σχέδιο θυμίζει προεκλογικό πρόγραμμα, σαν κι αυτά τα φλύαρα που αναφέρονται σε όλα χωρίς να λένε τίποτε επι της ουσίας…

Τότε, θα δούμε το έργο σε επανάληψη. Παχιά λόγια και ουσία καμία…