Σημειώσεις  για το Μακεδονικό, στο περιθώριο των ραγδαίων εξελίξεων . Κάτι σαν υπόμνηση προς αμνήμονες και επιλήσμονες:

1) Όχι, δεν το ξεχάσαμε το Όνομα Μακεδονία, όπως πίστευε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Ήταν και παραμένει αγκάθι στον λαιμό της χώρας. Διότι ο ασύστολος  εθνικισμός της γείτονος, αφενός ιδιοποιείται μέρος της ελληνικής ιστορίας και αφετέρου θέτει τα θεμέλια για μόνιμες τριβές στο μέλλον (αναγνώριση μειονότητας, εμπορικά σήματα κ.α.).

2) Ναι, δικαιούνται οι γείτονες σύνθετη ονομασία που θα εμπεριέχει τη λέξη Μακεδονία, από τη στιγμή που κατοικούν σε μέρος της όλης Μακεδονίας.

3) Όχι, δεν έχει κανένα δικαίωμα το μέρος (FYROM) να σφετερίζεται το όλον.

4) Ναι, στο προοίμιο του Συντάγματος της γείτονος υπάρχει σαφής αναφορά στον στόχο που είχε θέσει η Αντιφασιστική Συνέλευση της Λαϊκής Απελευθέρωσης της Μακεδονίας. Ποιος είναι ο στόχος αυτός; Η ενοποίηση της Μακεδονίας!

5) Όχι, δεν αίρεται το αλυτρωτικόν του πράγματος από τις τροπολογίες ορισμένων άρθρων (π.χ. 49, 119) κι ας διατείνονται το αντίθετο ορισμένοι δικοί μας ιστορικοί.

6) Ναι, μια χαρά μιλάνε τα βουλγάρικα οι ψευτομακεδόνες  της  FYROM. Η δήθεν μακεδονική γλώσσα τους έχει πυρήνα την βουλγάρικη γλώσσα.

7) Όχι, δεν έχει δίκιο ο κ. Μπαμπινιώτης. Δυστυχώς, αναγνωρίστηκε εμμέσως η «μακεδονική» γλώσσα, στην Διάσκεψη του 1977, χωρίς καμία διπλωματική αντίδραση εκ μέρους της χώρας μας… Εξήγηση υπάρχει (η υποστήριξη της Δύσης προς τον χαϊδεμένο Τίτο και οι αφόρητες πιέσεις προς την Ελλάδα). Αλλά επ ουδενί συγχωρείται η έλλειψη αντανακλαστικών, καθώς και η αδυναμία να κατανοηθεί η σημασία της έμμεσης αυτής αναγνώρισης.

8) Ναι, οι εγχώριοι αντιεθνικιστές υποστηρίζουν φανατικά τους ασύστολους εθνικιστές της FYROM! Οι άνθρωποι που ακούνε τις λέξεις έθνος και πατρίδα και τραβάνε πιστόλι, στο θέμα των ψευτομακεδόνων κηρύττουν και πράττουν το αντίθετο.

9) Όχι, οι θέσεις  του ΚΚΕ για το Μακεδονικό δεν έχουν καμία σχέση με εκείνες του παρελθόντος. Η σημερινή στάση του συνιστά επιτομή πατριωτικών και προοδευτικών απόψεων.

10) Ναι, θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε τα «ναι» και τα «όχι». Ας περιμένουμε όμως την επι θύραις Συμφωνία και θα επανέλθουμε…