Πόσες μέρες χρειάζονται για να συνδεθεί μια επιχείρηση με την ΔΕΗ; Και από ποιες διαδικασίες θα περάσει το αίτημά της;

Όχι. Ο Νίκος Φίλης δεν ρωτήθηκε γι αυτό. Ούτε αναρωτήθηκε. Το ίδιο και ο Μάκης Βορίδης. Ασχολούνται με τα εκκλησιαστικά, τις φάτνες και την συνταγματική αναθεώρηση. Και αύριο, θα ξημεροβραδιάζονται στα μήντια μιλώντας για την Συμφωνία των Πρεσπών, τα σκάνδαλα και την σκανδαλολογία, την απλή αναλογική κλπ.

Καλά κάνουν οι άνθρωποι. Διότι αυτά υπάρχουν στην ατζέντα και πρέπει να αντιμετωπιστούν. Όμως, μήπως υπάρχουν και κάτι άλλα θεματάκια, ιδιαιτέρως κρίσιμα και επείγοντα, που χρήζουν προσοχής, και τα οποία περιφρονεί ή υποτιμά το πολιτικό προσωπικό;

Λοιπόν, για να συνδεθεί με τη ΔΕΗ μια επιχείρηση πρέπει να μαζέψει χαρτιά από 7 διαφορετικές υπηρεσίες και να περιμένει 55 μέρες για να γίνει η σύνδεση!

Φρένο στην οικονομία και στην ανάπτυξη σημαίνει αυτή η διαδικασία. Και υστέρηση έναντι άλλων χωρών που έχουν λύσει τέτοιου προβλήματα και προσελκύουν ευκολότερα από εμάς επενδύσεις.

Ετσι, δεν είναι τυχαίο που η Ελλάδα βρίσκεται στην 72η θέση, σε σύνολο 190 χωρών, σε έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας. Ενώ, π.χ. η Σιγκαπούρη βρίσκεται στη 2η θέση!

Εκεί, λοιπόν, στη Σιγκαπούρη, αν χρειάζεσαι χαρτιά (πιστοποιητικά κ.α.) δεν τρέχεις να τα μαζεύεις από διάφορες υπηρεσίες. Υπάρχει η πλατφόρμα MyInfo, όπου βρίσκεις τα πάντα .Και τα έχεις ανά πάσα στιγμή στη διάθεσή σου.

Επίσης, για οικονομικές δοσοληψίες με το Δημόσιο υπάρχει το Πόρταλ [email protected] Αυτό είναι συνδεδεμένο με όλες τις δημόσιες υπηρεσίες, καθώς και με τα λογιστήρια των ιδιωτικών επιχειρήσεων.

Αποτέλεσμα; Ένα τιμολόγιο μπαίνει στην πλατφόρμα και εκείνη το στέλνει στην υπηρεσία που πρέπει. Επίσης, μπορείς να αγοράσεις επι τόπου αυτοκίνητο που είδες σε κάποια έκθεση, έχοντας διευθετήσει εκεί, σε λίγα λεπτά, όλα τα συναφή ζητήματα (άδεια, πινακίδες κλπ).

Τα ίδια συμβαίνουν και στην Εσθονία. Ανύπαρκτη γραφειοκρατία, ανακούφιση για τους πολίτες και σωρεία επενδύσεων. Αραγε είναι τόσο δύσκολο να βαδίσει στον ίδιο δρόμο η χώρα μας;

Υ.Γ. Τα στοιχεία για την παγκόσμια Τράπεζα και την Σιγκαπούρη τα βρήκαμε σε άρθρο του Παναγιώτη Καρκατσούλη στον «Φιλελεύθερο».