Στη νίκη Μακρόν όλοι είδαν από κάτι. Οι φιλελεύθεροι είπαν ότι νίκησε ο φιλελευθερισμός απέναντι στον κρατισμό. Οι αριστεροί ότι η αριστερά κέρδισε την ακροδεξιά. Αυτοί που απεχθάνονται τα κόμματα είπαν ότι η νίκη Μακρόν σημαίνει το τέλος των κομμάτων. Πραγματικά από την Κυριακή τα έχουμε ακούσει όλα. 

Δεν κατηγορώ κανέναν, ευχάριστο είναι που η νίκη ενός Γάλλου πολιτικού ενθουσιάζει τόσους πολλούς στη χώρα μας. Άλλωστε αν δεν είχα κι εγώ να πω μια άποψη, δεν θα έγραφα αυτό το άρθρο. 

Τα τελευταία χρόνια, και ειδικά το 2016 το αντισυστημικό trend άλλαξε εντελώς την Ευρώπη και τον τρόπο που οι πολίτες αντιλαμβάνονται την πολιτική. Κλασσικά δίπολα κατέρρευσαν, ακραία κόμματα και απόψεις αντιμετωπίζονται ως κανονικές, και το ψέμα στην πολιτική έχει περίπου απενοχοποιηθεί. 

Και μετά, ήρθε ο Μακρόν. Ένας συστημικός επαναστάτης. Η λίστα των δωρητών της καμπάνιας του περιέχει τους David Rothchild, Goldman-Sachs, Barack Obama. Ναι, ο Barack Obama όχι μόνο έστειλε υποστηρικτικό μήνυμα σε video για τον Γάλλο υποψήφιο, αλλά δώρισε και 10.654 €. 

Ο Μακρόν έγινε το αγαπημένο παιδί των Γαλλικών μέσων ενημέρωσης, απέκτησε πολύ νωρίς ανεξήγητο προβάδισμα στις δημοσκοπήσεις και παρουσιάστηκε ως “Γάλλος Kennedy”. 

Υποσχέθηκε απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης, και παραχώρηση μέρους της οικονομικής πολιτικής της περήφανης Γαλλίας σε έναν κοινό ευρωπαίο Υπουργό Οικονομικών σε μια περίοδο που σχεδόν παντού στην Ευρώπη ντρέπεσαι να υψώσεις ευρωπαϊκή σημαία. 

Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι έκανε τα πάντα για να χάσει. Όμως τα πειράματα τελείωσαν. Ψηφοφόροι σε όλη την Ευρώπη όλα αυτά τα χρόνια ψήφισαν με οργή και θυμό απέναντι στο “σύστημα”, βασιζόμενοι σε ψευδείς υποσχέσεις, με αίσθημα εκδίκησης για κάθε πολιτικό που τολμούσε να μιλήσει με κοινή λογική. Οι επιλογές τους δοκιμάστηκαν και απέτυχαν. 

Η νίκη Μακρόν είναι μια εκδίκηση της σοβαρότητας. Όταν είδα το θράσος με το οποίο αντιμετώπισε ο 39χρονος τη Μαρίν Λε Πέν στο debate του δεύτερου γύρου, αυτό ακριβώς ένιωσα. Ένιωσα ότι αυτός ο άνθρωπος θέλει να πάρει εκδίκηση για κάθε πολιτικό που έχει χάσει από λαϊκιστές για κάθε πολίτη που έχει πειστεί από πολιτικούς απατεώνες. 

Χρησιμοποίησε τον όρο “bêtises”, δηλαδή “βλακείες” για να χαρακτηρίσει αυτά που έλεγε η ακροδεξιά αντίπαλός του. Την ειρωνεύτηκε, την υποβάθμισε, έκανε ακόμα και τους συντονιστές να νιώσουν άσχημα. 

Δεν ξέρω αν θα είναι ο Μεσσίας της Ευρώπης. Και ο καθένας μπορεί να δει ότι θέλει στο πρόσωπο του νέου ηγέτη της Γαλλίας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι μετά από πολλά χρόνια πρωταθλητισμού στην ανοησία και στο λαϊκισμό, τόσο στη χώρα μας όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη, βρέθηκε επιτέλους ένας σοβαρός αντίπαλος που μπόρεσε να εμπνεύσει και να κερδίσει. 

* Ο κ. Κωνσταντίνος Κυρανάκης είναι αναπληρωτής εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας