Έχω παρακολουθήσει πορείες, πράξεις και ομιλίες πολιτικών σε όλη μου τη ζωή. Μία όμως έκφραση που άκουσα στην λιτή δήλωση του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη, με αφορμή τις καταστροφές στην Ανατολική Αττική, με έβαλε σε σκέψεις και ίσως και να μου ξαναγέννησε την χαμένη μου αισιοδοξία.

Και λέω ίσως, γιατί για τίποτα δεν είμαι σίγουρος πλέον.

Είναι τέλος Ιουλίου του 2018 και μόλις έχουμε περάσει από την δοκιμασία των θανατηφόρων πυρκαγιών της Ανατολικής Αττικής.

Μερικά χιλιόμετρα από την Αθήνα, δεκάδες συμπολίτες μας βρίσκουν φρικτό θάνατο σε μια πυρκαγιά ολίγων ωρών, παντελώς αβοήθητοι από όλους αυτούς που διεκδικούν ένα ρόλο στην προστασία του πολίτη.

Μια απέραντη πίκρα και ένας βουβός θυμός αιωρείται και κυριαρχεί στο περιβάλλον. Μια πίκρα για την βάναυση απώλεια της ανθρώπινης ζωής και ένας βουβός θυμός απέναντι στην απίστευτη και ανάλγητη συμπεριφορά των υπευθύνων, που μόνο αυτό το τελευταίο δεν ήταν.

Και λέω βουβός θυμός γιατί από σεβασμό στους νεκρούς που αυξάνονται κάθε ώρα, δεν εκφράζεται κανείς όπως ακριβώς αισθάνεται. Και σαν να μην έφτανε η ατελείωτη πίκρα για την δυστυχία που γεννιέται δίπλα μας έχουμε και τους ανθρώπους της συγκυβέρνησης να υποτιμούν το διανοητικό μας επίπεδο και να μας φέρονται σαν να είμαστε πνευματικά ανάπηροι.

Να επικοινωνούν και να μας φέρονται σαν να είμαστε αυτό ακριβώς που θα εύχονταν να είμαστε. Απολύτως και ολοκληρωτικά διανοητικά καθυστερημένοι.

Σαν γνήσιο καθεστώς που είναι η συγκυβέρνηση Σύριζα Ανέλ τα πρώτα πράγματα που φρόντισε να κάνει είναι να απαγορεύει drones με κάμερες να πετάνε πάνω από την κατεστραμμένη περιοχή της Ανατολικής Αττικής και να βάλει σε εμπάργκο το ράδιο και την τηλεόραση του ΣΚΑΙ, λόγω της αναλυτικής και λεπτομερούς ενημέρωσης που έκαναν. Σας θυμίζει κάτι;

Και το θράσος δεν έχει τέλος. Σε μία συνέντευξη τύπου - παρωδία, ούτε λίγο ούτε πολύ συνεχάρησαν εαυτούς γιατί τα έκαναν όλα τέλεια. Προφανώς αν έκαναν λάθη η φωτιά θα έκαιγε όλη την Αθήνα και οι θάνατοι θα ήταν τουλάχιστον μερικές δεκάδες χιλιάδες.

Τα ερωτήματα που αιωρούνται είναι πάρα πολλά, αλλά είμαι σίγουρος ότι πολλά από αυτά θα απαντηθούν από τους ειδικούς στις ημέρες και τις εβδομάδες που θα έρθουν.

Θέλω μόνο να σταθώ σε μία λιτή δήλωση του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας κου Κυριάκου Μητσοτάκη, που μέσα στη στεναχώρια των ημερών έδειξε ένα ελάχιστο φως στο τέλος του τούνελ.

Θα σταθώ σε ένα μέρος της δήλωσης και συγκεκριμένα σε μία λέξη.

Το μέρος της δήλωσης είναι αυτό:

«Ανήμερα της επετείου για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, η διαπίστωση είναι θλιβερή: Το ελληνικό κράτος αδυνατεί ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ να προστατεύσει αποτελεσματικά τις ζωές και τις περιουσίες των πολιτών του».

 

Με την χρήση της λέξης «ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ» αναλαμβάνει τις ευθύνες που αναλογούν στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας για όλα τα κακώς γινόμενα των προηγουμένων ετών.

Με την χρήση της λέξης «ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ» επιβεβαιώνει τον ηγετικό του χαρακτήρα αποδέχοντας λάθη του παρελθόντος που μπορεί ο ίδιος να μην είχε πράξει, αλλά αντιλαμβάνεται την ανάγκη και την ευθύνη της αποδοχής.

Με την χρήση της λέξης «ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ» δεσμεύεται αυτονόητα για την αλλαγή νοοτροπίας στην διαχείριση των κοινών που η μοίρα του επιφυλάσσει να αναλάβει.

Με την χρήση της λέξης «ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ» μας επιτρέπει τουλάχιστον να χαμογελάμε και να ελπίζουμε στην Ελλάδα της επόμενης μέρας.

Πρέπει να «αποδεχτείς» μία κατάσταση γα να μπορέσεις τελικά να την αλλάξεις.

Πρέπει «να ξέρεις», «να μπορείς», και «να θέλεις» για να κάνεις κάτι σωστά, είπε κάποιος, πόσο μάλλον για να γυρίσεις μια χώρα στην επόμενη μέρα.

Γνωρίζω ότι ξέρει, αισθάνομαι πολύ έντονα ότι μπορεί, ελπίζω και να θέλει.

Και με περίσσια αισιοδοξία λέω ελπίζω γιατί αυτό το τελευταίο το ξέρει μόνο αυτός.