Δώσε και σε εμάς λίγες πενταροδεκάρες

Δώσε και σε εμάς λίγες πενταροδεκάρες

Θα μπορούσε κανείς να μην ασχοληθεί με «επουσιώδη ζητήματα» (έτσι χαρακτήρισε το θέμα του ΦΠΑ το υπουργείο Παιδείας, σε επίσημη ανακοίνωση), γι΄αυτό είναι προτιμότερο να μπουν στο δημόσιο διάλογο τα «ουσιώδη».

Κενά, αδιόριστοι εκπαιδευτικοί, κλειστά σχολεία, αποσπασμένοι εκπαιδευτικοί σε πολιτικά γραφεία, γραφεία βουλευτών, κομμάτων, υπουργείων, εκπαιδευτική τηλεόραση, δημόσιες σχέσεις, γραφεία Τύπου. Σχολεία ετοιμόρροπα, χωρίς θέρμανση, χωρίς γραφική ύλη (σε κάποια ζητείται από τους γονείς να συνεισφέρουν μερικές κόλλες Α4), σχολεία που δεν μπορούν να επισκευαστούν ή να φτιάξουν νέες αίθουσες γιατί έχουν βρεθεί αρχαία από κάτω που μπλοκάρουν στη γραφειοκρατία (ναι, συμβαίνει και αυτό). 

Οι παραπάνω λόγοι, που είναι ο κανόνας στην δημόσια Παιδεία, ωθούν πολλούς γονείς -που εργάζονται από το πρωί μέχρι το βράδυ- στην επιλογή του ιδιωτικού σχολείου.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να έχουν την ελάχιστη απαίτηση από τη ζωή, το παιδί τους να πηγαίνει σε ένα σχολείο που θα έχει καθορισμένο ωράριο, δεν θα έχει κενά διδασκαλίας, δεν θα σχολάει κάθε μέρα και διαφορετική ώρα, θα έχει βιβλία, θα κάνει μάθημα σε αίθουσα και όχι σε κοντέινερ, θα έχει δασκάλους που πληρώνονται και δεν καταφεύγουν στη «ζούλα» σε εξτραδάκια σε σπίτια και κυρίως... θα προετοιμαστεί έτσι ώστε στα 18 του να πάρει το δρόμο της ξενιτιάς. Να πληρώσει ένα ξένο πανεπιστήμιο, να πάρει φοιτητικό δάνειο, να ενισχύσει την οικονομία ενός άλλου κράτους, να καταβάλει φόρους στο ίδιο κράτος, να εργαστεί εκεί, να αποτελέσει μέρος του παραγωγικού ιστού του και να μην ξαναγυρίσει ποτέ στη χώρα που ΔΕΝ ΤΟΥ ΠΑΡΕΧΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΑΠΟ ΑΥΤΑ.

Ακόμη κι αν ξεπεραστούν όλα αυτά στη συνείδησή μας, υπάρχουν άλλες τραγικές περιπτώσεις που αποδεικνύουν την αναλγησία και την προχειρότητα με την οποία αντιμετωπίζεται η Παιδεία στην Ελλάδα, από την εκάστοτε κυβέρνηση.

Παραθέτω email αναγνώστη (τα στοιχεία του στη διάθεσή σας):

Είμαι τετραπληγικός εδώ και 17 χρόνια. Έχω δύο αγόρια. Ο πρώτος σπουδάζει στο Πολυτεχνείο Ξάνθης και ο δεύτερος έδωσε Πανελλήνιες και πέρασε στο τμήμα Πληροφορικής στη Λαμία. Κάθε μέρα με ντύνει, με βοηθάει να μετακινηθώ από το κρεβάτι στο καρότσι και αντίστροφα, με κάνει μπάνιο και άλλα που ντρέπομαι να αναφέρω. 

ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ ΜΕΤΑΓΡΑΦΗ. Σύμφωνα με τη μοριοδότηση που ανακοινώθηκε, ΟΧΙ. Γιατί η βαριά αναπηρία, άνω του 80% μοριοδοτείται με 1 μόριο. Εγώ που κουνάω μόνο το κεφάλι μου και ο δεύτερος γιος μου που λειτουργεί σαν προσωπικός βοηθός μου, παίρνουμε 1 μόριο.

Ο γονέας αυτός έχει προσπαθήσει να επικοινωνήσει το πρόβλημα, στέλνοντας την ίδια επιστολή σε 57 βουλευτές και σε έναν πρόεδρο κόμματος. Δεν έχει λάβει καμία απάντηση...

Επιστρέφοντας στην εθνική συζήτηση της... δεκάρας, υπάρχουν παραδείγματα που βοηθούν να κατανοήσουμε το πρόβλημα του ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση στην πραγματική του διάσταση:

Περίπτωση 1η - Οικογένεια με ένα παιδί πληρώνει 13.000 το χρόνο για ένα ακριβό σχολείο. Η τιμή διαμορφώνεται σε 14.690 ευρώ με ετήσια επιβάρυνση 1.690 ευρώ. Κοινώς αποδεκτό, ότι η οικογένεια που δύναται να πληρώσει αυτό το αστρονομικό ποσό το 2015, προφανώς, αναλαμβάνει το βάρος της ιδιωτικής εκπαίδευσης που θέλει να παρέχει στο παιδί της. 

Περίπτωση 2η - Οικογένεια με δύο παιδιά πληρώνει για το καθένα 100 ευρώ το μήνα σε φροντιστήριο για μια ξένη γλώσσα, Χ2= 200 ευρώ/μήνα. 200 Χ 9 (οι ελάχιστοι μήνες το χρόνο που ένα παιδί πηγαίνει φροντιστήριο) = 1.800 ευρώ το χρόνο. Σε αυτό το ποσό, βάσει των δικών σας υπολογισμών, υπάρχει επιβάρυνση 108 ευρώ. Πενταροδεκάρες, θα συμφωνήσουμε. 

Πρόταση: Γιατί δεν δίνετε 108 πενταροδεκάρες σε κάθε μέση τετραμελή οικογένεια; Έτσι όλοι θα είναι ευχαριστημένοι και εσείς δεν θα ασχολείστε με ψιλά...

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο