Ο Τσίπρας, η ηγεμονία στην κεντροαριστερά και η νέα μεταπολίτευση

Ο Τσίπρας, η ηγεμονία στην κεντροαριστερά και η νέα μεταπολίτευση

Οι παλαιότερες κυβερνήσεις «κάηκαν» στη φωτιά του μνημονίου, η σημερινή έρχεται αντιμέτωπη με την ίδια «φωτιά», να αθετήσει τμήμα των προεκλογικών της υποσχέσεων, πράγμα συνηθισμένο στο παρελθόν, δηλαδή να πράξει τα ακριβώς αντίθετα απ' ό,τι είχε υποσχεθεί και συγχρόνως να μεταθέσει την ευθύνη στους φορολογούμενους- φταίμε και εμείς- αλλά με ταξικό ιδεολογικό επιχείρημα της εκδοχής «μαζί τα φάγαμε», να «πληρώσουν οι πλούσιοι» λες και αυτοί αυταπόδεικτα έκλεβαν ή δεν πλήρωναν φόρους.   

Το μνημόνιο τελικά για άλλο λόγο συμφωνήθηκε αλλά έτσι όπως εφαρμόστηκε ήταν η χαριστική βολή για τον ιδιωτικό τομέα, τους μικρομεσαίους, τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους.

Η ώρα της αλήθειας έφτασε για τον ΣΥΡΙΖΑ για το αν θα συναινέσει και θα ψηφίσει ένα σχέδιο που μέχρι χθες θεωρούσε καταστροφικό.  

Θα έχουμε δηλαδή αντιστροφή ρόλων και υποκατάσταση, της μέχρι χθες «αντιμνημονιακής» αντιπολίτευσης σε μνημονιακή κυβερνητική πλειοψηφία; 

Όμως ο κ. Τσίπρας στο Βερολίνο μίλησε για την ανάγκη να μην διαιωνίζονται τα στερεότυπα, ας τελειώνουμε με τα ονόματα και ας δούμε την ουσία. Οι επόμενες μέρες θα είναι πολύ κρίσιμες και θα επιταχύνουν τις πολιτικές εξελίξεις αλλά και θα οξύνουν τις εσωτερικές αντιφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ.  

Ο Πρωθυπουργός θα πρέπει να ισορροπήσει στο τεντωμένο σχοινί της συναινετικής συνάντησης με τη Μέρκελ στο Βερολίνο και την αναφορά Βαρουφάκη περί ρήξης που είναι απαίτηση αρκετών βουλευτών και Υπουργών μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ.

Η απογοήτευση των προσδοκιών μπορεί να οδηγήσουν σε μια ουσιαστική εσωτερική αναδιάταξη του κόμματος του κ. Τσίπρα ή ακόμη και σε κατάρρευση της κυβέρνησης.

Εάν ο κ. Τσίπρας αποφασίσει να ηγηθεί μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής κεντροαριστεράς τότε θα πρέπει να προχωρήσει σε γενναίες αποφάσεις, διαφορετικά είναι πιθανό πολύ σύντομα να δημιουργηθεί εύφλεκτη ατμόσφαιρα που θα μεταμορφωθεί σε βίαιη κοινωνική έκρηξη. 

Στην πρώτη περίπτωση ο Πρωθυπουργός θα πρέπει γρήγορα να απευθυνθεί σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις μέσα και έξω από τη βουλή ώστε να αναδιατάξει και να μετασχηματίσει την κυβέρνηση του σε εθνικής σωτηρίας. Μια αμφίπλευρη κυβερνητική διεύρυνση, όχι με όρους του χθες, αλλά των αναγκών της σημερινής κατάστασης πάνω και πέρα από κόμματα με προσωπικότητες που θα έχουν όμως κοινωνικές αναφορές, αναγνωρισμένες και με διεθνές κύρος.

Με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσε να ενσωματώσει όλα τα σχήματα αλλά και τις «άστεγες» κοινωνικές δυνάμεις της κεντροαριστεράς. 

Η ευθύνη για τη χώρα μπορεί να υπερκεράσει τις μικροκομματικές ανησυχίες και τις προσωπικές στρατηγικές που αναπτύσσονται εντός του ΣΥΡΙΖΑ με τη βοήθεια διάφορων κέντρων.

Παράλληλα θα απομόνωνε τις ακραίες φωνές μέσα στο κόμμα του και θα μπορούσε από θέση ισχύος να διεκδικήσει περισσότερα από τους Ευρωπαίους εταίρους. 

Ο κ. Τσίπρας θα μπορούσε να ηγεμονεύσει στο χώρο της κεντροαριστεράς και να σηματοδοτήσει την έναρξη της νέας μεταπολίτευσης. Παράλληλα με αυτήν την κίνηση θα μπορούσε να επιχειρήσει φυγή προς τα εμπρός από το προεκλογικό κλίμα για το οποίο, πλέον, θα πρέπει να απολογείται και να δίνει εξηγήσεις ενώ θα έπρεπε να διατυπώνει το αφήγημα του για το αύριο. 

Διαφορετικά παγιδευμένος στο φαύλο κύκλο του παρελθόντος θα φλερτάρει με τον κίνδυνο ενός οικονομικού εκτροχιασμού που θα οδηγούσε σε πολιτική αστάθεια με άγνωστες συνέπειες. 

Όπως όμως και να εξελιχθούν τα πράγματα, ο κίνδυνος που παραμονεύει είναι: η Απογοήτευση να συντρίψει την Αλλαγή.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο