Ο Γερμανός… ασθενής και η αποτυχημένη ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική

Ο Γερμανός… ασθενής και η αποτυχημένη ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική

Έφτασε η ώρα να μπει τέλος στην κραυγαλέα αποτυχημένη μεταναστευτική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης με ευθύνη, κυρίως των χωρών του Βορρά και την ανοχή των κυβερνήσεων του Νότου που υπέγραψαν συμφωνίες που αποδεικνύονται καταστροφικές. Έχουν θράσος όσοι σήμερα ζητάνε και τα ρέστα, όταν επί χρόνια το μόνο που έκαναν ήταν η κράτηση μεταναστών και προσφύγων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και παράλληλα με επιχειρήσεις σκούπα προσπαθούσαν επικοινωνιακά να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα.   

Οι αποσπασματικές, αυτές ενέργειες δεν έλυσαν κανένα πρόβλημα απλώς το έκρυψαν κάτω από το χαλί, έφτασε η ώρα να γίνει εξορθολογισμός στη μεταναστευτική πολιτική σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Ένωση , έτσι ώστε να μην πλήττεται η  οικονομία, αλλά και οι μετανάστες να τυγχάνουν των στοιχειωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων. 

Η Ευρωπαϊκή Ένωση που ξέρει να βγάζει διακηρύξεις και να απειλεί για τις συμφωνίες ενδιαφέρεται  κυρίως για τον Βορρά και στέλνει τον λογαριασμό στο Νότο.    

Φροντίζει γι’ αυτό η Συνθήκη Δουβλίνο 3, η οποία επιτάσσει την παραμονή των μεταναστών στην πρώτη χώρα που τους υποδέχεται και την επαναπροώθησή τους σε αυτήν σε περίπτωση που καταφέρουν να περάσουν σε άλλο κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Πρόκειται για το καθεστώς που ισχύει ουσιαστικά από το 2003, όταν υπεγράφη το Δουβλίνο 2, βάσει του οποίου υπεύθυνη για τους αιτούντες ασύλου στην Ε.Ε. είναι αποκλειστικά η χώρα εισόδου. 

Ο Κανονισμός της ΕΕ για την μεταναστευτική πολιτική, το λεγόμενο Δουβλίνο 2, ορίζει ότι όσοι μετανάστες έχουν εισέλθει παράτυπα σε ευρωπαϊκό έδαφος επιστρέφουν μέχρι την απέλασή τους – εφόσον δεν συντρέχει λόγος χορήγησης ασύλου – στην χώρα πρώτης υποδοχής, δηλαδή στην χώρα από την οποία μπήκαν στην ΕΕ. Αυτές οι χώρες συνήθως είναι εκείνες του ευρωπαϊκού νότου, καθώς βρίσκονται εγγύτερα στις χώρες προέλευσης των μεταναστών ή των προσφύγων. 

Αυτό το πλαίσιο υποκριτικά – όπως και στην περίπτωση της οικονομικής κρίσης- είχε ως στόχο τη «δίκαιη κατανομή» των αιτήσεων ασύλου στην Ένωση, αλλά στην πράξη δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το να ασφαλίσει τα σύνορα των χωρών του Βορρά και να δημιουργήσει συνθήκες ασφυξίας για τις χώρες υποδοχής και τους ίδιους τους μετανάστες. 

Η Γερμανία -κυρίως- αρνείται κατηγορηματικά την κατανομή του βάρους της μετανάστευσης και για τον λόγο αυτό ζητά από τις χώρες του Νότου, όπως η Ελλάδα, την καλύτερη αντιμετώπιση των μεταναστευτικών ροών και φύλαξη των συνόρων. Η πρακτική αυτή έχει οδηγήσει στα ναυάγια και στους φράχτες, όπως του Έβρου. 

Παράλληλα δημιουργεί κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά προβλήματα στις χώρες που καλούνται να σηκώσουν το βάρος  όπως η Ελλάδα, η Ιταλία, η Ισπανία και η  Βουλγαρία.  Οι πλούσιες χώρες του Βορρά άφησαν στα πλέον αδύναμα οικονομικά μέλη της Ένωσης, χωρίς τις κατάλληλες υποδομές, να αντιμετωπίσουν το μεγαλύτερο πρόβλημα ασφάλειας της Ευρώπης. Και μάλιστα έχουν το θράσος να στέλνουν και οδηγίες και καταδίκες από το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για «απάνθρωπη μεταχείριση» και μαζικές απελάσεις μεταναστών! Αλλά το μόνο που κάνουν  είναι να πετάνε «ψίχουλα» οικονομικής βοήθειας για να μεταφερθούν σε κέντρα υποδοχής ή να υποχρεωθούν σε νέες συνθήκες εξαθλίωσης, εκμετάλλευσης, παρανομίας και εγκληματικότητας. 

Η Ελλάδα είναι η χώρα εισόδου για το 80%-90% των μεταναστών που εισέρχονται χωρίς τα απαραίτητα έγγραφα στην Ε.Ε. Ένα πανευρωπαϊκό πρόβλημα έχει γίνει πρόβλημα για την Ελλάδα. Η ευθύνη των κομμάτων της αντιπολίτευσης αλλά και πολλών ΜΜΕ είναι μεγάλη που αντί να στρέψουν τα βέλη προς την Ευρωπαϊκή Ένωση κατηγορούν την Ελληνική κυβέρνηση για ένα θέμα που υπερβαίνει τις δυνατότητες της.

Ας σταματήσουμε να αρνούμαστε την πραγματικότητα, χρειάζονται λύσεις και όχι ακροδεξιά υποκρισία. Οι Βρυξέλλες μόνο απαιτούν, οι γραφειοκράτες άφωνοι και άβουλοι θα πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Αλήθεια γιατί τόσα χρόνια χιλιάδες πρόσφυγες «βαφτίστηκαν» μετανάστες; 

Σύμφωνα με τη Eurostat το 2013 στην Ελλάδα εξετάστηκαν 13.080 αιτήσεις ασύλου και εγκρίθηκαν 430, εκ των οποίων 255(μόνο) με καθεστώς πρόσφυγα. Γιατί; 

Οι πρόσφυγες δικαιούνται ταξιδιωτικά έγγραφα αυτό επιτάσσει η διεθνής Σύμβαση της Γενεύης για τους πρόσφυγες. Καμία κυβέρνηση δεν χαρίζει διαβατήρια δημιουργώντας δήθεν πρόβλημα ασφάλειας στη χώρα όπως υποστηρίζουν κάποιοι  προβοκάροντας αλλά και παίζοντας το παιχνίδι της ελίτ της Ευρώπης. 

Σήμερα ξύπνησαν κάποιοι για τις ορδές των μεταναστών αλλά δεν έκαναν το ίδιο όταν το 2014 πέρασαν στα νησιά του ΒΑ Αιγαίου 43.500 μετανάστες-πρόσφυγες.          

Είναι επιτακτική ανάγκη η άμεση αναθεώρηση της Συνθήκης του Δουβλίνου. Ο Πρωθυπουργός μαζί με τις υπόλοιπες χώρες του Νότου πρέπει να δημιουργήσουν «συμμαχία για τους μετανάστες» και να ζητήσουν τη σύγκληση έκτακτης Συνόδου Κορυφής για το μεταναστευτικό. 

Είναι ανάγκη, στο πλαίσιο αυτό, να υπάρξει άμεση επανεξέταση ολόκληρου του θεσμικού πλαισίου της Ε.Ε. για την μετανάστευση και το άσυλο, στην κατεύθυνση της διασφάλισης της προστασίας των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε ολόκληρο το ευρωπαϊκό έδαφος. Δεν μπορεί να συνεχιστεί η αποτυχημένη μεταναστευτική πολιτική της Ε.Ε. καθώς οι μέχρι τώρα πρωτοβουλίες που υπήρξαν από την πλευρά της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού στις χώρες προέλευσης, δεν είχαν μετρήσιμα αποτελέσματα και απέτυχαν παταγωδώς. 

Τα προγράμματα που σχεδιάστηκαν για την υλοποίηση της Διακήρυξης της Βαρκελώνης στην πράξη εγκαταλείφθηκαν, χωρίς να έχουν επιτύχει κανέναν από τους στόχους τους.  

Δεν επιτεύχθηκε ο στόχος της βοήθειας στις χώρες της Βόρειας Αφρικής και τμήματος της Μέσης Ανατολής για να βελτιώσουν τις οικονομίες τους και να μειώσουν την ανεργία. Στόχος, ο οποίος θα μείωνε τον αριθμό των πολιτών τους που καταφεύγουν στη μετανάστευση προς την Ε.Ε., με κάθε νόμιμο ή παράνομο τρόπο. 

Οι πόλεμοι που είναι μία ακόμη από τις κύριες αίτιες των μεταναστευτικών ροών, εντάθηκαν στην ευρύτερη περιοχή της Μεσόγειου και της Μέσης Ανατολής και αύξησαν αυτές τις ροές, πολλαπλασιάζοντας τις ανθρώπινες τραγωδίες στη θάλασσα της Μεσογείου. Καμία δύναμη Frontex και κανένας φράκτης δεν μπορεί να σταματήσει ένα φαινόμενο το οποίο είναι αποτέλεσμα της κατάστασης που επικρατεί στις χώρες απ’ όπου αυτοί οι άνθρωποι φεύγουν.  

Είναι υποκριτικό και ανήθικο για την ηγεσία της Ευρώπης να απειλεί με χρεοκοπία μια χώρα γιατί δεν υποκύπτει σε μέτρα κατά των συνταξιούχων και των ασφαλισμένων και από την άλλη να σφυρίζει αδιάφορα σε μια βραδυφλεγή βόμβα που απειλεί να ανατινάξει στον αέρα την περιφερειακή ασφάλεια.  

Ας τελειώνουμε με τις μεγαλόστομες δηλώσεις από ηγέτες της ΕΕ, κάθε φορά που έχουμε τραγικά συμβάντα. 
Χρειάζονται λύσεις όχι με λόγια αλλά με αναγκαία χρηματοδότηση. Χρειάζεται οι χώρες που διαχειρίζονται αυτό το πρόβλημα να έχουν σταθερό οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον και να μην βρίσκονται στα πρόθυρα χρεοκοπίας γιατί δεν επιτρέπουν τις ομαδικές απολύσεις.   
Το πρόβλημα εστιάζεται στη Γερμανία που μπορεί να είναι η κυρίαρχη οικονομική δύναμη αλλά αποδεικνύει ότι δεν μπορεί να ηγηθεί. Η Μέρκελ συνεχώς καθυστερεί. Ακόμα και για την οικονομική κρίση ακόμα να βγάλει την ευρωζώνη στο ξέφωτο στης σταθερότητας.  

Αλλά το να ηγείσαι δεν είναι μόνο η οικονομική διαχείριση αλλά και η εξωτερική πολιτική, η ασφάλεια και το ενιαίο αμυντικό δόγμα. Άλλωστε οι ΗΠΑ δεν κυριάρχησαν με την οικονομική τους δύναμη αλλά με την στρατιωτική, την εξωτερική πολιτική, τον έλεγχο της περιφερειακής ασφάλειας και της επέκτασης της επιρροής τους.          

Η Γερμανία αδυνατεί να αναλάβει περισσότερες ηγετικές ευθύνες στην ασφάλεια και τη διπλωματία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο ρόλος του Βερολίνου στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής είναι εύθραυστος και τα θεμέλιά του στο Νότο είναι ασταθή. 
Η Γερμανία είτε γιατί δεν ξέρει τον τρόπο, είτε γιατί είναι ανίκανη , σίγουρα μέχρι σήμερα δεν μπορεί να παίξει το ρόλο ενός σοβαρού και αξιόπιστου παγκόσμιου παίκτη. Αντίθετα, αυτό που κάνει είναι να εξαγριώνει όλο και περισσότερο τους εταίρους της με τις εμμονές της και να απομονώνεται πολιτικά. 

Το μεγάλο πρόβλημα της Ευρώπης δεν είναι η «κρίση» μιας χώρας του 2% της οικονομίας της Ευρωζώνης με πολλαπλάσια αξία γεωπολιτικά αλλά η έλλειψη ευρωπαϊκής ηγεσίας. 

Η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή και ενώ θα έπρεπε να δώσει μάχη για να ασκεί επιρροή την επόμενη εικοσαετία σκιαμαχεί με το παρελθόν της. Η Γερμανία προσπαθεί να παίξει το ρόλο του ηγεμόνα, παρότι από γεωπολιτικής απόψεως δεν ήταν έτοιμη για αυτό. Έτσι ασκεί το ρόλο αυτό με οικονομική βία. Οι «αποικίες χρέους» δεν θα οδηγήσουν πουθενά τη Γερμανία ως δύναμη, η οποία κυριαρχεί επί της Ευρώπης. Η ηγεμονία της θα στηρίζεται σε πήλινα πόδια σε ένα περιβάλλον περιφερειακής και ενεργειακής ανασφάλειας και θα είναι πάντα σαν Γερμανός… ασθενής. 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο