Δεν κάνουν ένα groupάκι ΔΝΤ- Κομισιόν να τα βρουν πρώτα μεταξύ τους;

Δεν κάνουν ένα groupάκι ΔΝΤ- Κομισιόν να τα βρουν πρώτα μεταξύ τους;

Η τακτική που είχε υιοθετήσει η προηγούμενη συγκυβέρνηση-δια στόματος ανώτερου τέως κυβερνητικού αξιωματούχου- ήταν η ρήση «όταν τσακώνονται τα βουβάλια την πληρώνουν τα βατράχια» και προτιμούσαν να μην... ερεθίσουν τους... γίγαντες παρακολουθώντας εκ του μακρόθεν τη σύγκρουσή τους.

Στο τέλος βέβαια ο λογαριασμός των λαθών τους πήγαινε στους πολίτες με μέτρα, νέα μέτρα και κόντρα μέτρα που πάντα ήταν τελευταία μέχρι τα επόμενα. Για τα λάθη του ΔΝΤ, τις παραλήψεις της Κομισιόν που αναφέρονται λεπτομερώς σε εκθέσεις, υπομνήματα, non paper, απόρρητα έγγραφα και δημοσιεύσεις κορυφαίων οικονομολόγων σε έντυπα του εξωτερικού δεν ζήτησε καμία ελληνική κυβέρνηση τα ρέστα, «υποταγμένες» στην προπαγάνδα που ενοχοποίησε τα πάντα στη χώρα μας δημιουργώντας ενοχικά σύνδρομα.    

Για να είμαστε απόλυτα ακριβείς, δεν υπήρξε ένα ψήγμα αντίδρασης στα επαναλαμβανόμενα λάθη, παλινωδίες και λάθος υπολογισμούς σε στόχους τόσο του κ. Σόιμπλε όσο και του κ. Τόμσεν. Με τη στάση της αυτή η ηγεσία της χώρας δεν ακύρωνε μόνο τον ρόλο και τη σημασία αυτής καθαυτής της κυβερνητικής παρέμβασης αλλά ακόμη και αυτόν τον ίδιο τον ρόλο της πολιτικής και της κυριαρχίας ενός κράτους μέλους της ευρωζώνης και της Ε.Ε. Και όπου απουσιάζει η πολιτική επικρατούν το ανορθολογικό, το ανεξέλεγκτο, οι νόμοι της ζούγκλας. Όλα αυτά εφαρμόστηκαν στη χώρα και βρισκόμαστε ξανά στο χείλος του γκρεμού... Εκατό μέρες μιας μη «συμβατικής» κυβέρνησης  σε σχέση με την καθεστηκυία τάξη της Ευρώπης, είναι ικανές να καταστρέψουν τη μεγάλη επιτυχία;  

Αυτή η κυβέρνηση δεν διστάζει να αποκαλύπτει το παρασκήνιο των διαπραγματεύσεων, να στηλιτεύει και να επιχειρεί να εκμεταλλευτεί τις αντιφάσεις των θεσμών.     

Το «λάθος» του Μνημονίου όταν δεν διορθώνεται απλά είναι προμελετημένο έγκλημα που επαναλαμβάνεται με τις συνιστώσες των θεσμών να διαπληκτίζονται για την ευθύνη αλλά και να διαφωνούν με τις κόκκινες γραμμές τους.  

Ο παραλογισμός των τελευταίων ημερών, με τους δανειστές να θέλουν να μας χορηγήσουν ακόμα μεγαλύτερη δόση από το δηλητήριο που μας οδήγησε στην οικτρή κατάσταση που βιώνουμε, φανερώνει μια κατάσταση πανικού εκτός των συνόρων. 

Βλέπουμε τελευταία και τα κροκοδείλια δάκρυα Σόιμπλε και Γιουνκέρ για το πόσο καλά τα πήγαινε η προηγούμενη κυβέρνηση! Και καλά τότε γιατί δεν έκλειναν τη διαπραγμάτευση τον προηγούμενο Ιούνιο, τον Σεπτέμβριο άντε τον Νοέμβριο; Γιατί δεν επιβράβευαν τον κ. Σαμαρά αφού έκανε τόσο καλά τη δουλεία του με έξοδο στις αγορές;  

Η δικαιολογία του δήθεν πολιτικού κινδύνου έχει απαντηθεί από την κ. Μέρκελ, ότι δεν υπάρχει πολιτική διαπραγμάτευση αλλά θεσμοί και τεχνικά κλιμάκια. 

Και ξανά η γνωστή κόντρα. 

Δεν ξέρω αν θα έχουμε χειροδικίες μεταξύ των κυριών Λαγκάρντ και Μέρκελ ή των κυρίων Τόμσεν και Σόιμπλε, αλλά για την άνοδο του κ. Τσίπρα έχουν την απόλυτη πολιτική ευθύνη.  

Από τη μια πλευρά το ΔΝΤ, που θέλει κούρεμα των δανείων των κρατών αλλά φυσικά δεν ανέχεται ούτε παράταση μέρας για την πληρωμή των δικών του δανείων. Από την άλλη πλευρά, η γερμανική ηγεσία και το «ιερατείο» των Βρυξελλών ανίκανοι να εκπονήσουν ευρωπαϊκό σχέδιο αντιμετώπισης της κρίσης χρέους της ευρωζώνης.  

Το κρίσιμο, ωστόσο, ζήτημα για την ηγεσία του ΔΝΤ είναι να κλιμακώσει τις πιέσεις προς την γερμανική και άλλες ευρωπαϊκές ηγεσίες για παρεμβάσεις ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους το οποίο, εξ ορισμού, δεν είναι βιώσιμο με τα κριτήρια του ΔΝΤ.  

Παρ’ ότι ο Σόιμπλε και η Κομισιόν αρνούνται ότι έχουν αναλάβει οποιαδήποτε δέσμευση για νέο κούρεμα του ελληνικού χρέους, αυτή τη φορά εις βάρος των κρατών που το κατέχουν, το ΔΝΤ θεωρεί δεδομένη αυτή την υποχρέωση.  

Το μυστικό όμως στην εμπλοκή αλλά και στις κόκκινες γραμμές που βάζει ο κ. Τόμσεν κόντρα σε αυτές της ελληνικής κυβέρνησης(εργασιακά-ασφαλιστικό ) είναι ότι το ΔΝΤ δεν θέλει να επιβαρυνθεί από τη διαδικασία «κουρέματος-απομείωσης» και φυσικά αν χρειαστεί τρίτο δάνειο, το ίδιο δεν θέλει να βάλει το χέρι στην τσέπη. Για αυτό και οι απειλές περί αποχώρησης του από την Ελλάδα, ίσως και γενικώς από την Ευρώπη. 

Η κυβέρνηση αποφάσισε να μην παρακολουθεί στωικά τον καβγά-όπως η προηγούμενη- καθώς δεν θέλει να συνεχίσει το ρόλο του πειραματόζωου και πλέον διεκδικεί να επανεξεταστεί ριζικά η σχέση της με τους δανειστές διεκδικώντας συμμετοχή στη λύση.  

Ο πρότερος «βίος» ΔΝΤ-Κομισιόν έχει κριθεί και από τους ίδιους τους θεσμούς. Το ΔΝΤ σε εκθέσεις του έχει ομολογήσει ότι έκανε λάθη στο πρόγραμμα της Ελλάδας. 

Ο Γιούνκερ, ο οποίος σε συνέντευξή του στο πρακτορείο MNI είχε δηλώσει ότι οι προβλέψεις και οι εκτιμήσεις της Κομισιόν για την Ελλάδα αποδείχθηκαν όλες λανθασμένες, διότι δεν «είχαν καμία επαφή με την πραγματικότητα».  

Πρόκειται για τον ορισμό του παραλογισμού, αλλά δεν είναι εκεί το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι ότι δεν επιδιώκουν οριστική λύση παρά το 25% απωλειών εθνικού εισοδήματος, άνω του 35% του διαθέσιμου εισοδήματος των πολιτών, 27% ανεργίας (εκ των οποίων το 20% μακροχρόνια ανέργων) και ανόδου τιμών στα είδη πρώτης ανάγκης.   

Τα μέτρα των προηγούμενων χρόνων ήταν κυρίως δημοσιονομικά (περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, απομείωσης διαθέσιμου εισοδήματος και καταστροφικής φορολογίας σε κάθε περιουσιακό στοιχείο ή εισόδημα ανεξαρτήτως εάν αυτό απέδιδε). Και συνεχίζουν να ζητάνε τα ίδια μέτρα αντί ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων την ώρα που η Γαλλία και η Ιταλία κερδίζουν χρόνο, ώστε να μειώσουν το έλλειμμα κάτω του ορίου του 3% (Μάαστριχτ).  

Ας κάνουν λοιπόν groupάκι ΔΝΤ-Κομισιόν να λύσουν τη στρατηγική διαφωνία, με επίκεντρο την Ελλάδα, που λειτουργεί σε βάρος της χώρας και μετά να μας πουν. 

Ας τα βρουν, επιτέλους, μεταξύ τους και μετά ας μας κάνουν παρατηρήσεις... 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο