Ο Τσίπρας, ο Λαφαζάνης , ο Σόιμπλε, το GREXIT και το κόμμα της δραχμής

Ο Τσίπρας, ο Λαφαζάνης , ο Σόιμπλε, το GREXIT και το κόμμα της δραχμής
Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης είναι ένας έντιμος πολιτικός και μίλησε επιτέλους, είναι και αυτό αποτέλεσμα αυτής της βασανιστικής διαπραγμάτευσης που έφτασε μέχρι το τέλος ο Αλέξης Τσίπρας.
 
 
Σημείωνα τότε ότι: « Κάποια στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και κυρίως αυτά που προέρχονται από την Αριστερή Πλατφόρμα θα πρέπει να καταλάβουν ότι το κόμμα τους δεν πήρε αυτοδυναμία και πολύ περισσότερο δεν υπερψηφίστηκαν οι δικές τους απόψεις για τα θέματα της οικονομίας.
 
Η λαϊκή εντολή όπως αυτή εκφράστηκε άλλωστε και μέσα από τις δεσμεύσεις του Αλέξη Τσίπρα ήταν: «σκληρή διαπραγμάτευση εντός του ευρώ και όχι ρήξη με τους εταίρους». Επίσης η κυβέρνηση έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης να εφαρμόσει συγκεκριμένα πράγματα και όχι τις διακηρυγμένες θέσεις της συνιστώσας που εκπροσωπεί και πάντα εντός του ευρώ όπως τονίζει κάθε φορά ο κ. Τσίπρας».
 
Πλέον κάνεις δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από θολά σχήματα, η θέση του κ. Λαφαζάνη μας κάνει να ησυχάζουμε. Μαζί με τους «συντρόφους» που θα τον ακολουθήσουν έχει ξεκάθαρο σχέδιο Β, που δεν μας το έλεγαν πριν από τις εκλογές αλλά ούτε πριν από το δημοψήφισμα και δεν είναι άλλο από την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Δηλαδή από διαφορετικές αφετηρίες και με διαφορετικούς σκοπούς το ίδιο σχέδιο που έχει και ο Γερμανός Υπουργός Οικονομικών κ. Σόιμπλε.
 
Περάσαμε πέντε μήνες διαπραγμάτευσης σε συνθήκες χρηματοπιστωτικής ασφυξίας και εκβιασμού με δύο εναλλακτικές λύσεις πάνω στο τραπέζι: Τη συμφωνία με αυτούς τους όρους ή την άτακτη χρεοκοπία, την έξοδο από το ευρώ. Βεβαίως, υπήρχε και μια τρίτη εκδοχή, η εκδοχή Σόιμπλε, που δεν ήταν η άτακτη χρεοκοπία, αλλά η συμφωνημένη έξοδος από το ευρώ.
 
Αυτή η κυβέρνηση το έφτασε στα άκρα, κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν διαπραγματεύτηκε σκληρά, απέναντι στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα και στον σκληρό ηγετικό πυρήνα της Ευρώπης.
 
Πέρα από την μετρολογία, τα μνημόνια και τις θυσίες που δυστυχώς επαναλαμβάνονται ως εφιάλτης για τους Έλληνες υπάρχει μια διαφορά σε σχέση με το ευρωπαϊκό περιβάλλον που διαμορφώνεται μετά την οδυνηρή συμφωνία. Άλλωστε η πολιτική δεν είναι στατική αλλά δυναμική και εκτός από το χρηματοδοτικό πλαίσιο της συμφωνίας, το αναπτυξιακό, την αντιμετώπιση του χρέος υπάρχει και το πολιτικό περιβάλλον.
 
Οι μάσκες έπεσαν και αποκαλύφτηκαν οι διαφορές που βαθαίνουν μέσα στην ευρωζώνη. Η στάση του προέδρου της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ και του πρωθυπουργού της Ιταλίας Ματέο Ρέντσι έριξαν τον σπόρο για τη δημιουργία του περιλάλητου μετώπου του Νότου απέναντι στους σχεδιασμούς της Γερμανίας και των δορυφόρων της.
 
Γαλλία και Ιταλία ξέρουν, πλέον, ότι θα ήταν τα επόμενα θύματα των αγορών σε περίπτωση κατάρρευσης της Ελλάδας. Γνωρίζουν ότι ο Σόιμπλε έχει στο συρτάρι του μνημόνιο και για αυτούς στο τέλος του χρόνου.
 
Για πρώτη φορά και με τη βοήθεια των ΗΠΑ αμφισβητήθηκε η ηγεμονία των γερμανών, οι οποίοι δέχτηκαν σφοδρή κριτική από τα διεθνή ΜΜΕ αλλά και πολιτικές προσωπικότητες από ολόκληρο τον κόσμο. 
 
Και όπως είπε ο πρωθυπουργός στη συνέντευξη του στην ΕΡΤ: «Και οι ρωγμές έχουν ξεκινήσει.»
 
Ποια ήταν η άλλη επιλογή;
 
Θα μπορούσε η κυβέρνηση, αν δεν ήταν στο τιμόνι του ΣΥΡΙΖΑ ο Αλέξης Τσίπρας και ήταν ο Παναγιώτης Λαφαζάνης να πήγαινε σε μια άτακτη χρεοκοπία. Χωρίς συναλλαγματικά αποθέματα για να στηρίξει την επιστροφή στο δικό της νόμισμα θα υποχρεωνόταν σε νέο μνημόνιο αλλά και χωρίς τις εγγυήσεις για τα δάνεια που έχει λάβει η χώρα.
 
Ο πρωθυπουργός ήταν αποκαλυπτικός: « Και εγώ, εξ όσων τους πέντε αυτούς μήνες προσπάθησα και πήγα παντού και στη Ρωσία, τις ΗΠΑ και μίλησα με τον Ομπάμα και με τον Κινέζο Πρωθυπουργό, κανένας δεν μου είπε «προχώρα σε αυτή την επιλογή, θα βοηθήσουμε». Άρα, συναλλαγματικά αποθέματα για να στηρίξεις εθνικό νόμισμα, δεν υπάρχει. Η άτακτη χρεοκοπία δεν θα οδηγούσε μόνο αυτομάτως στην κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος, άρα στο να εξαϋλωθούν όλες οι καταθέσεις των πολιτών, θα σε ανάγκαζε να εκδώσεις ένα νόμισμα, το οποίο την ίδια στιγμή θα είχε μια δραματική υποτίμηση, διότι δεν είχαμε συναλλαγματικά αποθέματα να το στηρίξουμε. Πράγμα που σημαίνει ότι ένας συνταξιούχος που παίρνει 800 ευρώ, θα έπαιρνε 800 δραχμές και θα έβγαζε με αυτές τις 800 δραχμές τρεις ημέρες και όχι ένα μήνα.»
 
Από την άλλη όσοι έβγαλαν όλα αυτά τα χρόνια τα λεφτά τους στο εξωτερικό θα θησαύριζαν όπως οι μαυραγορίτες στα χρόνια της κατοχής σε βάρος μια χρεοκοπημένης χώρας και των πολιτών που έδειξαν εμπιστοσύνη και στήριξαν την ελληνική οικονομία διατηρώντας τις καταθέσεις τους στις ελληνικές τράπεζες.
 
Ο δρόμος είναι ξεκάθαρος. Οι επιλογές εμφανίστηκαν. Οι επόμενες εκλογές θα διεξαχθούν με διακύβευμα Ευρώ ή δραχμή. Το κόμμα της δραχμής θα έχει ξεκάθαρα χαρακτηριστικά και απομένει να δούμε αν θα έχει συγκεκριμένο και εφαρμόσιμο σχέδιο.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο