Οι μνημονιακοί και οι αντιμνημονιακοί είναι ακόμα ανάμεσα μας

Οι μνημονιακοί και οι αντιμνημονιακοί είναι ακόμα ανάμεσα μας

Η οικονομική κρίση όπως οι περισσότεροι την αποκαλούμε δεν ήταν μόνο μια χρηματοπιστωτική κρίση ή κρίση χρέους, αυτό που κατέστη αδιαμφησβήτητο μετά το 2008 είναι ότι χάθηκε η «πίστη».

Ουσιαστικά συνετρίβη η ανοχή που επέτρεπε στους υποστηρικτές των ελεύθερων αγορών να τις αφήνουν ασύδοτες και οι οποίες τελικά στράφηκαν κατά των χωρών που ήταν οι αδύναμοι κρίκοι αυτής της αλυσίδας αυτού του οικονομικού μοντέλου που αναπτύχθηκε παρά τις επικρίσεις αλλά με την σιωπηρή συγκατάνευση της μεσαίας τάξης που λειτούργησε ως προπαγανδιστής ενός κερδοσκοπικού καπιταλισμού χωρίς όρια...δανεισμού.

Μέχρι, φυσικά, τη στιγμή που έσκασε η φούσκα...

Όλο αυτό το διάστημα ζήσαμε τα αυτονόητα αξιώματα για τις αγορές με ισχυρούς πυλώνες την επίπλαστη ευμάρεια αλλά και την απίστευτη ρευστότητα με φθηνό δανεικό χρήμα που στήριξε τον ακραίο φιλελευθερισμό της κερδοσκοπίας. Ωστόσο στο τέλος ο λογαριασμός ήταν πανάκριβος και οδυνηρός.

Η μεγάλη επικοινωνιακή καταιγίδα αλλά και ο αντιπερισπασμός ήταν και συνεχίζουν να είναι τα γνωστά επιχειρήματα που επαναλαμβάνονται από τους «ζηλωτές» των αγορών, είναι αυτή η περιβόητη δημιουργία του πλούτου από τους επιχειρηματίες και όχι από την υπεραξία της εργασίας. Ότι για όλα φταίει ο κρατισμός και η σωτηρία μπορεί να εξασφαλισθεί μόνο από την έλευση των ελεύθερων αγορών. Μέχρι τότε, όμως, μπορεί και να πεθάνουμε από τη λιτότητα.

Έχει διαμορφωθεί μια θεολογική προσέγγιση για τις οικονομικές συνταγές που πρέπει, σχεδόν, με θρησκευτική ευλάβεια να ακολουθήσουμε για τις μεταρρυθμίσεις και τις νομισματικές πολιτικές. Ευαγγέλιο ή σαν τις δέκα εντολές του Μωυσή χαραγμένες στις πλάκες για τις οποίες πρέπει να «μαρτυρήσουμε» διαφορετικά θα γευτούμε την οργή...των αγορών.

Και όμως ζούμε την οικονομική θεολογία του ακραίου φιλελευθερισμού με «ιερά εργαλεία» το ΔΝΤ και διάφορους «θεσμούς» που εμφανίζονται ως ψυχοσωτήριες δυνάμεις για εμάς τους αμαρτωλούς. Και φυσικά όποιος αντιστέκεται υπάρχει διαθέσιμη και «ιερά εξέταση» από χώρες δορυφόρους συνοδευόμενη με τη σχετική εσχατολογία για το τέλος στα ...καζάνια της χρεοκοπίας.

Όποιος αμφισβητεί την «οικονομική ορθοδοξία» οδηγείται στην πυρά της κρίσης πίστης ή εμπιστοσύνης με οδυνηρές συνέπειες.

Το θρησκευτικό οικονομικό δόγμα που έχει φτιάξει το Βερολίνο για την Ευρώπη δεν χωράει ασυμβατότητες κάθε διαφορετική άποψη αντιμετωπίζεται ως αιρετική και η τιμωρία είναι βασανιστική και παραδειγματική.

Αυτό που συμβαίνει στην Ευρώπη είναι οικονομικά ανιστόρητο καθώς οι οικονομίες της ανεπτυγμένης Δύσης όποτε χτυπήθηκαν από κρίση, οι κυβερνήσεις τους αύξησαν τα δημοσιονομικά ελλείμματα, χαλάρωσαν τις νομισματικές πολιτικές τους και προστάτευσαν τους οικονομικούς τους θεσμούς μέσα από πολιτικές προστατευτισμού.

Σήμερα οργανισμοί όπως το ΔΝΤ, με τη στήριξη του Βερολίνου, αναγκάζουν τις χώρες, σε περίοδο κρίσης, να εφαρμόζουν πολιτικές που ήταν εκ διαμέτρου αντίθετες, όπως η πάση θυσία αποπληρωμή του εξωτερικού χρέους, ο ισοσκελισμός του προϋπολογισμού, η δημιουργία πλεονασμάτων, η απελευθέρωση των εσωτερικών αγορών προς όφελος των πολυεθνικών, η απορρύθμιση της αγοράς εργασίας και η προώθηση προγραμμάτων ιδιωτικοποίησης. Ουσιαστικά ο κεϋνσιανισμός δίνει τη θέση του στον μονεταρισμό για τους φτωχούς.

Μην ξεχνάμε ότι μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο ξεκίνησε μια εξελικτική οικονομική και κοινωνική αναπτυξιακή πορεία από μια «καταστροφική» οικονομική περίοδο εξαιτίας του κυβερνητικού ελέγχου και της «τιμωρητικής» φορολόγησης των πλουσίων, με δημόσιες επενδύσεις και όλα φυσικά από τον τομέα που κάποιοι ονομάζουν και κατηγορούν, τον κρατισμό.

Ναι το δημόσιο φταίει για όλα, οι χώρες δημιούργησαν υποδομές, το δημόσιο υποστηρικτικές δομές ώστε με ασφάλεια οι επιχειρηματίες και οι εργαζόμενοι να παράξουν τον πλούτο. Στη συνέχεια, δηλαδή, τα τελευταία 30 χρόνια σταδιακά κυριάρχησαν οι πολιτικές της «ελεύθερης αγοράς» και πέτυχαν τη μείωση του παγκόσμιου κατά κεφαλήν εισοδήματος αλλά έκαναν πλουσιότερους τους πλούσιους.

Οι ιδέες του ακραίου φιλελευθερισμού δεν έχουν ωφελήσει την παγκόσμια ανάπτυξη αλλά αποδείχτηκαν καταστροφικές για τις εθνικές οικονομίες προς όφελος των μονοπωλίων των πολυεθνικών. Δημιούργησαν οικονομίες - φούσκες και μετά έτρεχαν δήθεν να τις σώσουν με τα γνωστά επιχειρήματα. Όπως έκαναν στην Ελλάδα που απέδωσαν τα ελλείμματα πρωτίστως στο ότι ζούσαμε πάνω από αυτό που μπορούσαμε, στις πελατειακές σχέσεις, στην κακή δημοσιονομική διαχείριση, καθώς και την κακή μας νοοτροπία.

Τα προαναφερθέντα είναι υπαρκτά φαινόμενα, ωστόσο, τα υπέρογκα δημοσιονομικά ελλείμματα δεν πήγαν όλα στο δημόσιο αλλά και μέσα από το δημόσιο διευκολύνθηκαν οι οικονομικές υπερβολές στον ιδιωτικό τομέα και των επιπτώσεων που είχε η δική του φοροδιαφυγή στη δραστική μείωση των φορολογικών εσόδων του προϋπολογισμού. Αυτό το ξέχασαν οι «θεσμοί» αλλά έμειναν στο μεγέθος ή την αναποτελεσματικότητα του δημόσιου τομέα αλλά όχι στην ανοχή και διευκόλυνση της οικονομικής ανομίας του κεφαλαίου. Η λύση δεν είναι η μονεταριστική πολιτική λιτότητας που οδηγεί βίαια στην προσαρμογή προς τα κάτω και στην εσωτερική υποτίμηση της ίδιας της ύπαρξης των λαών.

Ακούω και διαβάζω τελευταία ότι πέρασε-υποστηρίζουν κάποιοι- η εποχή των μνημονιακών – αντιμνημονιακών... Λάθος; Ή έτσι θα ήθελαν... Το μνημόνιο δεν είναι ένα πακέτο μέτρων που εφαρμοστήκαν ή θα συνεχίσουν να εφαρμόζονται, είναι ένα καθεστώς. Είναι μια ολόκληρη αντίληψη για την οικονομία, την κοινωνία και την εθνική κυριαρχία.

Είναι το οικονομικό δόγμα του αχαλίνωτου καπιταλισμού της «ελεύθερης αγοράς» που έχει ως βασική αξία το όφελος και το συμφέρον. Στις συλλογικές προσπάθειες των μνημονίων δεν χωράνε διαφορετικές προσεγγίσεις, δεν υπάρχουν οι αρχές της αλληλεγγύης και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Μας λένε – οι συγγραφείς των μνημονίων- για τον πρωτογενή τομέα της οικονομίας που οι ίδιοι αχρήστευαν με τα σύνθετα χρηματοπιστωτικά προϊόντα, την ανεξέλεγκτη διασυνοριακή κίνηση κεφαλαίων και με τις σχεδόν μονοπωλιακές συγχωνεύσεις και εξαγορές με συνέπειες οικονομικής απορρύθμισης τις εσωτερικής παραγωγής των χωρών. Η ανάπτυξη δεν είναι φυσικό φαινόμενο και οι μισθοί δεν αντανακλούν στην υψηλή παραγωγικότητα, όταν μιλάμε για παράνομη παραγωγή από παιδική και ανασφάλιστη εργασία από χώρες που κατηγορούνται ακόμα και για καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ήρθε η ώρα να αφήσουμε τις προκάτ αλήθειες για την ελληνική οικονομία και το δημόσιο και στα σοβαρά να χαράξουμε μια νέα εθνική οικονομική πολιτική για την ανασυγκρότηση της χώρας.

 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο