Ο... απογοητευμένος «Συριζαίος» θα κρίνει τις εκλογές - Ο Τσίπρας θα πει «Mea culpa»;

Ο... απογοητευμένος «Συριζαίος» θα κρίνει τις εκλογές - Ο Τσίπρας θα πει «Mea culpa»;

Δευτέρα, Τετάρτη διαπραγματευόμαστε και Κυριακή πάμε κάλπη… δημοψήφισμα ή εκλογές. Μπορεί να ακούγεται σαν πολιτικό ανέκδοτο αλλά δεν απέχουμε πολύ από το να γίνει πράξη.

Αυτές τις εκλογές δεν τις ήθελε η πλειοψηφία του ελληνικού λαού και δεν είναι καθόλου δύσκολο να διακρίνει κανείς την κόπωση αλλά και την αποστροφή του, που τον οδηγούν για ακόμα μια φορά στην κάλπη. Μόνο που τώρα η κάλπη δεν έχει ελπίδα, δεν έχει προσδοκία, δεν έχει ούτε θυμό αλλά ούτε και οργή. Ξεχειλίζει από απογοήτευση…

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τη χώρα, είναι να πέσει σε κυβερνητικό «κώμα» καθώς την επομένη των εκλογών πρέπει να έχουμε κυβέρνηση. Διαφορετικά η συμφωνία θα απειληθεί με καταρρεύσει με ότι σημαίνει αυτό για τη θέση της χώρας στο ευρώ αλλά και για τις καταθέσεις και τις ελληνικές τράπεζες που λειτουργούν υπό το ειδικό καθεστώς του ελέγχου των κεφαλαίων.

Ο Αλέξης Τσίπρας γνώριζε ότι μετά τη συμφωνία θα αντιμετώπιζε σοβαρά εσωκομματικά προβλήματα αλλά τελικά είδε το κόμμα του να αποσυντίθεται με τέτοια ταχύτητα που αναγκάστηκε να επισπεύσει τους εκλογικούς τους σχεδιασμούς. Τώρα στην έναρξη της προεκλογικής περιόδου βλέπει τους μισούς ψηφοφόρους του (Ιανουαρίου) να αποστασιοποιούνται και να παραμένουν αναποφάσιστοι ή να ψηφίζουν το νεοϊδρυθέν κόμμα του Παναγιώτη Λαφαζάνη.

Το «κλειδί» των εκλογών της 20ης Σεπτεμβρίου βρίσκεται σε αυτούς που τον Γενάρη ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ και σήμερα είναι απογοητευμένοι, προβληματισμένοι, αναποφάσιστοι και επιφυλακτικοί.

Από αυτούς ακριβώς τους ψηφοφόρους ο κ. Τσίπρας δεν ζήτησε συγνώμη, ωστόσο παραδέχτηκε τα λάθη του στις εκτιμήσεις του αλλά και στην επιλογή των προσώπων που ανέθεσε να κάνουν τη διαπραγμάτευση με τους εταίρους. Σε αυτούς απευθύνεται τώρα, τους κοιτάζει στα μάτια και τους ζητάει να τον εμπιστευθούν, να ψηφίσουν και πάλι τον ΣΥΡΙΖΑ, να τον στηρίξουν για να εφαρμόσει μια συμφωνία που ο ίδιος δεν πιστεύει. Μπορεί να τους πείσει, όταν πριν από λίγους μήνες μιλούσε για σχέδιο ανασυγκρότησης και αποδέσμευση της χώρας από το Μνημόνιο και τη λιτότητα;

Οι πρόωρες εκλογές και όχι η συμφωνία αποδυνάμωσαν το πολιτικό κεφάλαιο του Αλέξη Τσίπρα ως υπεύθυνου ηγέτη που θα μπορούσε να συνθέσει αλλά και να υπερβεί το κομματικό συμφέρον για τη χώρα.

Η αντίφαση του αφηγήματος του κ. Τσίπρα σχετικά με τη συμφωνία, που ήταν τόσο σημαντική και ζήτημα «ζωής ή θανάτου» όπως ο ίδιος υποστήριξε, είναι ότι με τις πρόωρες εκλογές την αποδυνάμωσε ενώ παράλληλα βάζει σε κίνδυνο τη χώρα καθώς μπορεί να αυξήσει τις πιθανότητες του ατυχήματος .

Όποιος βγαίνει έξω από τα κομματικά και κυβερνητικά γραφεία καταλαβαίνει ακαριαία ότι οι Έλληνες δεν έχουν πλέον διάθεση για πολιτικές συζητήσεις και πολύ περισσότερο για εκλογές. Δεν θέλουν δεσμεύσεις, υποσχέσεις , απλώς θέλουν μια κυβέρνηση να λύσει και να ασχοληθεί με τα προβλήματα τους.

Ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα παρουσίασε πολιτική άνοδο με την υπόσχεση ότι θα τερματίσει τα μέτρα λιτότητας και θα οδηγήσει τη χώρα σε μία κοινωνική πολιτική εξόδου από την κρίση. Τώρα, όμως, το τρίτο μνημόνιο δείχνει τη συνέχιση της τρέχουσας πολιτικής.

Ο παραιτηθείς πρωθυπουργός δεν έχει αντίπαλο τον Λαφαζάνη ή τον Μεϊμαράκη αλλά τον ίδιο τον εαυτό του και τα όσα υποσχέθηκε στον ελληνικό λαό. Πρέπει να πείσει για το σημαντικότερο, ότι η Ελλάδα δεν εξάντλησε όλες τις εναλλακτικές λύσεις. Γιατί πολύ απλά ο Αλέξης Τσίπρας υπερψηφίστηκε και κέρδισε την εμπιστοσύνη του λαού ως «εναλλακτική λύση». Διαφορετικά ο μονόδρομος του μνημονίου θα τον οδηγήσει σε πολιτικό και εκλογικό αδιέξοδο.

Είναι πολύ δύσκολο το έργο του κ. Τσίπρα να πείσει τους ψηφοφόρους του να τον εμπιστευτούν ξανά, αλλά όχι ακατόρθωτο.

Επιπλέον, με την αποχώρηση του Αντώνη Σαμαρά από τη Νέα Δημοκρατία και τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη να αναλαμβάνει πρόεδρος του κόμματος, η Νέα Δημοκρατία ανέκαμψε και βρίσκεται στις δημοσκοπήσεις ακριβώς πίσω από τον ΣΥΡΙΖΑ. Μάλιστα χωρίς το σύνδρομο της δικαίωσης προσεγγίζει και επαναπατρίζει παραδοσιακούς ψηφοφόρους της ΝΔ και γίνεται ελκυστικός στους ψηφοφόρους του μεσαίου χώρου όσο απομακρύνεται από την ακροδεξιά ρητορεία των τελευταίων χρόνων. Το στοίχημα αυτό θα παιχτεί και στην τηλεοπτική εκπροσώπηση της Συγγρού και στο αν θα αποσυρθούν πρόσωπα που στιγμάτισαν με την πόλωση και τον διχασμό τον πολιτικό λόγο της ΝΔ. Ο νέος Πρόεδρος της ΝΔ δεν τόλμησε να ανανεώσει τις εκλογικές λίστες του κόμματος-επικαλούμενος το 18μηνο του εκλογικού νόμου- κάτι που ενδεχομένως να του έδινε διαφορετικό αέρα. Τώρα θα παλέψει και αυτός με τα βαρίδια του κόμματος του που είναι ένα καλό όπλο στον επικοινωνιακό μηχανισμό της Κουμουνδούρου στο δίλλημα το «παλιό και το νέο».

Όπως και το 2009 ο Κώστας Καραμανλής, έτσι και ο Αλέξης Τσίπρας είναι αντιμέτωπος με τον απογοητευμένο ψηφοφόρο… Τότε ο απογοητευμένος νεοδημοκράτης δεν πήγε να ψηφίσει δίνοντας έτσι τη νίκη στο ΠΑΣΟΚ έστω και με λιγότερες ψήφους από ότι το 2004.

Τι θα κάνει ο απογοητευμένος «Συριζαίος»;

Οι δύο περιπτώσεις, όμως δεν είναι οι ίδιες.

Ο Κώστας Καραμανλής πήγε τελικά σε πρόωρες εκλογές τον Οκτώβριο, μιλώντας για την ανάγκη λήψης σκληρών μέτρων στην οικονομία. Προειδοποίησε για το «λεφτά υπάρχουν» και δικαιώθηκε. Ο Αλέξης Τσίπρας υποσχέθηκε τέλος στη λιτότητα και πάει σε πρόωρες εκλογές με μνημόνιο, θα μπορούσε με την ισχυρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία που του παρείχαν τα κόμματα της αντιπολίτευσης να μην οδηγούσε τη χώρα σε εκλογές και να δικαιωνόταν μέσα από την εφαρμογή της συμφωνίας με το παράλληλο πρόγραμμα και τις διορθωτικές κινήσεις που θα μπορούσε να πετύχει. Επιπροσθέτως θα διεκδικούσε και τη ρύθμιση για το χρέος, θα έκανε την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, η χώρα θα επέστρεφε στην κανονικότητα και ο ίδιος θα έβαζε τα θεμέλια να γίνει εθνικός ηγέτης-όπως άλλωστε έχει δηλώσει και ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης- και όχι απλώς αρχηγός του νέου ΣΥΡΙΖΑ που διεκδικεί ξανά την εξουσία σε κλίμα αμφισβήτησης από τους πρώην συντρόφους του.

Οι προσεχείς εκλογές είναι ιστορικής σημασίας και θα τερματίσουν τον κύκλο των χαμένων υποσχέσεων. Στις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου θα καταγραφεί η αντίδραση της ελληνικής κοινωνίας σ’ αυτό που βίωσε το τελευταίο 6μηνο με τις κλειστές τράπεζες και το φλερτ με την έξοδο από την ευρωζώνη. Το νέο κόμμα του κ. Λαφαζάνη δίνει αυτή τη δυνατότητα, μιας πολιτικής μάχης ανάμεσα σε όσους θέλουν την παραμονή στο ευρώ και σε αυτούς που επιθυμούν επιστροφή στο εθνικό νόμισμα.

Σε αντίθεση με το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα , σήμερα παρατηρείται: μεγάλη ρευστότητα της ψήφου, υψηλά ποσοστά αδιευκρίνιστης ψήφου και συρρίκνωση της αντικομματικής και τιμωρητικής ψήφου. Το ζητούμενο είναι αν υπό την πίεση της ανάγκης για σταθερή κυβέρνηση θα έχουμε σημαντική ενίσχυση του νέου δικομματισμού με επάνοδο της επιρροής του στα επίπεδα πριν του μνημονίου εποχής.

Η συσπείρωση της αντιμνημονιακής ψήφου στον ΣΥΡΙΖΑ καθίσταται ανέφικτη, αφενός λόγω του νέου μνημονίου, και αφετέρου λόγω της δημιουργίας «καθαρόαιμου» αντιμνημονιακού κόμματος από τον Παναγιώτη Λαφαζάνη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ βιώνει για διαφορετικούς πολιτικούς λόγους σε παραλλαγή την ανοικτή κρίση του ΠΑΣΟΚ που οδήγησε σε πολλαπλή διάσπαση των κομματικών σχηματισμών της Κεντροαριστεράς (ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ). Στις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις, όμως, η εκλογική βάση των δύο κομμάτων ήταν η δεξαμενή του κ. Τσίπρα. Τώρα το δικό του κόμμα γίνεται δεξαμενή για άλλους σχηματισμούς, απομένει να μετρήσουμε την πολιτική «αφαίμαξη» που θα υποστεί. Ωστόσο δεν είναι στην ίδια μοίρα με το ΠΑΣΟΚ καθώς ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να αναγεννήσει το κόμμα του και να το καταστήσει κυρίαρχο στον ευρύτερο χώρο της αριστεράς και του κέντρου.

Τα θετικά για την Κουμουνδούρου είναι ότι ακόμα δεν έχει δημιουργηθεί ρεύμα μαζικής αντικυβερνητική ψήφος αλλά και το γεγονός ότι υπάρχει μεγάλο ποσοστό αναποφάσιστων πρώην ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ.

Σε αυτές τις εκλογές δεν θα έχουμε:

Ισχυρές αντιμνημονιακές διαθέσεις του εκλογικού σώματος και πολιτική διαίρεση μνημονιακού/αντιμνημονιακού.

Η λέξη διαπραγμάτευση έχει «καεί» και παραπέμπει, πλέον, σε κλειστές τράπεζες…

Δεν θα έχουμε καταγγελίες για προπαγάνδα φόβου. Το ζήσαμε το έργο και ξέρουμε.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ο πολιτικός που για πρώτη φορά αναγνώριζε δημόσια το λάθος του, χρησιμοποιώντας τη λατινική φράση «Mea culpa». Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο πολιτικός που για πρώτη φόρα έφερε την αριστερά στην εξουσία αλλά κινδυνεύει από την… παρένθεση. Μπορεί, όμως, να πει «Mea culpa» και να γίνει αποδεκτό από τον ελληνικό λαό; Την Κυριακή των εκλογών θα μάθουμε αν θα του δώσει ακόμα μια ευκαιρία.

 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο