Μονομαχία Τσίπρα- Μεϊμαράκη με φόντο τη συγκυβέρνηση

Μονομαχία Τσίπρα- Μεϊμαράκη με φόντο τη συγκυβέρνηση

Από τότε που ο Κώστας Καραμανλής είπε σε προεκλογική περίοδο να παγώσουν οι μισθοί και να ληφθούν μέτρα και έπεσαν να τον φάνε ζωντανό πολιτικοί του αντίπαλοι, εκδοτικό κατεστημένο, δημοσιογράφοι και συνδικαλιστές, χορτάσαμε ψέματα.  

Ο Παπανδρέου του απάντησε «λεφτά υπάρχουν», νίκησε θριαμβευτικά στις εκλογές. Στη συνέχεια ο Σαμαράς αφού πήγε Ζάππειο, έγινε πρωθυπουργός, για να υπογράψει τελικά το επόμενο μνημόνιο λέγοντας «ουδείς αναμάρτητος». 

Μετά ήρθε ο Τσίπρας με την υπόσχεση να βάλει τέλος στο μνημόνιο και τέλος στη λιτότητα, η αλήθεια είναι ότι έφτασε στα άκρα με τη διαπραγμάτευση αλλά και τη χώρα στο χείλος του γκρεμού με διαπραγματευτές «αλαζόνες σταρ» και συντρόφους κολλημένους με την επανάσταση κατά του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος. Ευτυχώς στην τελευταία στροφή, την έκανε την «στροφή» και έφερε ακόμα ένα μνημόνιο στο όνομα της σωτηρίας της χώρας.  

Μέσα από βασανιστικές ψηφοφορίες στη βουλή, 222 βουλευτές ψήφισαν ΝΑΙ,  παραμονή της Παναγίας αλλά η κυβέρνηση έχασε τη δεδηλωμένη. Αυτοί που θέλουν δραχμή και επανάσταση είναι γνωστοί... γνωστή και η πορεία της χώρας αν γίνει αυτή η επιλογή και σε αυτήν την περίπτωση κανείς δεν μπορεί να πει, «δεν ήξερα».  

Τα υπόλοιπα κόμματα ψήφισαν μαζί το τρίτο Μνημόνιο, έστω και με διαφορετικές δικαιολογίες, τώρα, προεκλογικά, θέλουν να μας πείσουν- ο καθένας ξεχωριστά- ότι θα το αλλάξουν.  

Ψέματα: Μνημόνιο ψήφισαν, Μνημόνιο θα υλοποιήσουν! Και μάλιστα υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενα και για έξτρα μέτρα όσο η ύφεση συνεχίζεται και τα έσοδα καταρρέουν.  

Μέχρι στιγμής ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης αποτελεί την έκπληξη και με απλό λόγο, χωρίς πολιτικούς βερμπαλισμούς κινείται πάνω στην ανακολουθία των πεπραγμένων της διακυβέρνησης Τσίπρα και στους διαχρονικούς στόχους του ΣΥΡΙΖΑ. Βέβαια τελευταία νιώθω ότι πιέζεται και άρχισε τα περί δικαίωσης της ΝΔ στην προσπάθεια του να συγκρίνει το κόμμα του με αυτό του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό όμως ίσως του στοιχίσει, γατί μπορεί να συσπειρώσει τους απογοητευμένους ψηφοφόρους του Τσίπρα. Κάτι που επιθυμούν και εύχονται να συμβεί , χωρίς, όμως, ακόμα να έχουν ενδείξεις για κάτι τέτοιο οι επιτελείς του πρώην πρωθυπουργού. Τα χειρότερα ίσως έρθουν όταν θα αρχίσουν να βγαίνουν στις τηλεοράσεις «οι εραστές του μνημονίου» αλλά και όταν θα πρέπει να απαντήσει για το ποια στελέχη θα αξιοποιήσει σε ενδεχόμενη κυβέρνηση με κορμό τη ΝΔ.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ όλα ξεκίνησαν λάθος, από την απόφαση για προκήρυξη των πρόωρων εκλογών-που βρίσκει απέναντι την πλειοψηφία των πολιτών-, μέχρι τη μόνιμη απολογία για το κακό μνημόνιο και τους συντρόφους που έφυγαν αλλά και τη μη καθαρότητα του αφηγήματος για την επόμενη μέρα.  

Όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα να χαθεί το πολιτικό κλίμα της εκκίνησης, χωρίς να σημαίνει ότι κρίθηκε η μάχη καθώς μπαίνοντας στην τελική στροφή πολλά μπορούν να συμβούν.

Ποιος να το φανταζόταν, το κόμμα που αιφνιδιάζει με εκλογές να αιφνιδιάζεται και να βρίσκεται σε μόνιμη αμηχανία και με τα πρωτοκλασάτα στελέχη του να κρύβονται αφήνοντας τον Τσίπρα να βγάλει ξανά τα κάστανα από τη φωτιά. 

Ο Τσίπρας εμφανίζεται συνέχεια απολογούμενος σε ελεγχόμενες μαγνητοσκοπημένες συνεντεύξεις που του αφαιρούν τον «αέρα» που είχε στις ζωντανές εμφανίσεις του, αλλά παράλληλα, μοιραία, συγκρίνεται με προκατόχους του που ήθελαν ασφαλές περιβάλλον. Αυτή η αποστειρωμένη προεκλογική τακτική του αφαιρεί οτιδήποτε διαφορετικό και εναλλακτικό εξέφραζε στο παρελθόν.

Το ζητούμενο σε μια προεκλογική μάχη είναι να βάλεις τον αντίπαλο να απολογείται κάτι που μέχρι τώρα δεν έχουν καταφέρει στην Κουμουνδούρου να κάνουν με τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη. Και δεν είναι μόνο αυτό, αλλά διαψεύστηκαν και στον στόχο της αυτοδυναμίας και τώρα αναγκάζονται να τα μαζέψουν καθώς οι δημοσκοπήσεις αποκλείουν κάθε πιθανότητα. Άστοχη και η αρχική επιχειρηματολογία του ΣΥΡΙΖΑ για τις συνεργασίες. 

Και οι αντιφάσεις συνεχίζονται, και αυτό οφείλεται στην αντιμνημονιακή ρητορεία που καθορίζει το πλαίσιο των συνεργασιών αλλά και το προεκλογικό αφήγημα που δεν συμβαδίζει με τη συμφωνία που πρέπει να εφαρμόσει η νέα κυβέρνηση την επομένη των εκλογών. 

Το ΠΑΣΟΚ, που το αποδέχονται υπό όρους ως κυβερνητικό εταίρο στην Κουμουνδούρου, στην περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πρώτο κόμμα, είναι το καθαρόαιμο μνημονιακό κόμμα. Η ΝΔ αντιστάθηκε, ήταν το κόμμα που έδωσε ιδεολογικό πλαίσιο στον αντιμνημονιακό αγώνα, είχε επιχειρήματα αλλά αναγκάστηκε- με διαφορετικό τρόπο και ένταση- όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ να υπογράψει μνημόνιο. Επομένως; Ποιόν πείθει το επιχείρημα ότι θα συνεργαστούμε με όσους καταδικάζουν τα μνημόνια;  

Ο παλιός παλαιοκομματισμός για τον οποίο μιλάει ο ΣΥΡΙΖΑ περισσότερο ταιριάζει στο ΠΑΣΟΚ παρά στη ΝΔ που άλλωστε κυβέρνησε και λιγότερα χρόνια.  

Και αλήθεια γιατί αντιδρούν στην Κουμουνδούρου σε έναν μεγάλο κυβερνητικό συνασπισμό; Πρόεδρο της Δημοκρατίας από τη ΝΔ επέλεξαν και φυσικά στην υπηρεσιακή κυβέρνηση κυριαρχούν «καραμανλικά» και «συριζαίικα» στελέχη, γεγονός που θα μπορούσε να είναι και μια πρόβα για ένα σχήμα που ενδεχομένως να προκύψει μετεκλογικά.  

Και μπορεί το soundtrack του καλοκαιριού στην pop μουσική σκηνή να ήταν της Demy
το «Εμείς» στη προεκλογική μάχη είναι το «εγώ»... 

Πάντως το πολιτικό soundtrack που τραγουδούσε ο Αλέξης Τσίπρας μετά τη συμφωνία ήταν το «έβαλα τη χώρα πάνω από το κόμμα». Αυτό θα έπρεπε να είναι και στην προεκλογική μάχη και μάλιστα με μεγαλύτερη ένταση. Μπορεί ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης να στενοχωριέται για τη μελαγχολία της αριστεράς αλλά οι νέοι μελαγχολούν γιατί είναι άνεργοι, οι επιχειρηματίες γιατί βάζουν λουκέτα στα μαγαζιά τους και μεροκαματιάρηδες γιατί δεν τα βγάζουν πέρα... Ο Αλέξης Τσίπρας πήρε μια απόφαση που τον έφερε απέναντι σε αυτά που έλεγε όταν ήταν στην αντιπολίτευση, αν θέλει να κυβερνήσει πρέπει να αφήσει πίσω όσους θέλουν κάνουν μνημόσυνα στις ιδεοληψίες τους και να προχωρήσει μπροστά με μεταρρυθμίσεις που θα αλλάξουν τη χώρα. 

Το παλιό και το νέο δεν είναι ταμπέλα σε πρόσωπα, δεν αναγράφεται σε ταυτότητες και δεν υπάρχει κανένας που να εκδίδει τέτοια πιστοποιητικά. Δεν είναι σύνθημα, είναι νοοτροπίες και ο Τσίπρας θα πρέπει να πείσει ότι επιθυμεί να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις, να αντιμετωπίσει σχεδόν όλες τις κακές νοοτροπίες και τις παραδόσεις που άφησαν πίσω τη χώρα. Μπορεί; Θέλει; Έχει σχέδιο;  

Το ίδιο ισχύει και για τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη. Οι πολίτες περιμένουν να τους ακούσουν. 
Ότι και να κάνουν Τσίπρας και Μεϊμαράκης είναι μονομάχοι στη άμμο του μνημονίου αλλά θα πρέπει να καταλάβουν ότι άλλοι είναι οι αντίπαλοι. Ο μονομάχος( Gladiator) διασκέδαζε το κοινό κατά τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία και Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, σε βίαιες συγκρούσεις με άλλους μονομάχους, άγρια ζώα, και κατάδικους. 

Στη δική μας περίπτωση διασκεδάζουν οι δανειστές και οι κερδοσκόποι που βλέπουν στην αρένα του μνημονίου το πολιτικό σύστημα να χύνει τις θυσίες του ελληνικού λαού.    

Δεν ξέρω αν θα βρεθεί Σπάρτακος να τους οδηγήσει έξω από την αρένα ή αν θα «αλληλοσκοτωθούν» αλλά σίγουρα εδώ που φτάσαμε χρειάζεται συνεννόηση και ισχυρή κυβέρνηση ανεξάρτητα από την αριθμητική εξίσωση της κάλπης ώστε να υπάρχει ισχυρή διαπραγματευτική δυνατότητα αλλά και διακυβέρνηση για την έξοδο από την κρίση.        

 

 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο