Οι μονομάχοι Τσίπρας –Μεϊμαράκης στην αρένα με βουβούς θεατές

Οι μονομάχοι Τσίπρας –Μεϊμαράκης στην αρένα με βουβούς θεατές

Κάτι δεν πάει καλά σε αυτές τις εκλογές.

Οι δυο μονομάχοι αποφάσισαν τις τελευταίες μέρες να βουτηχτούν στη «λάσπη» των χτυπημάτων κάτω από τη ζώνη και να μπουν στην «αρένα» των κατηγοριών για το ποιος είναι περισσότερο διαπλεκόμενος ή έχει τις περισσότερες «λίστες». 

Και ενώ το παλαιοκομματικό πολιτικό ροκ ανεβάζει ένταση οι πολίτες μένουν ατάραχοι, ασυγκίνητοι και οδεύουν στις «βουβές» κάλπες. Αυτή η βουβαμάρα μετά την ένταση των τελευταίων χρόνων-της μνημονιακής εποχής- έχει πανικοβάλει κάποιους που αλλιώς τα σχεδίαζαν και αλλιώς τους ήρθαν... 

Ποιο είναι το πολιτικό δίλημμα με το οποίο θα πάει ο ψηφοφόρος την Κυριακή στο παραβάν και θα αποφασίσει τι θα ρίξει στην κάλπη;
Στις δεύτερες εκλογές του 2012 ο ΣΥΡΙΖΑ επιχείρησε να βάλει το δίλημμα «μνημόνιο ή αντιμνημόνιο» αλλά η ΝΔ έστω και στο παραπέντε κατάφερε να επιβάλλει το «ευρώ ή δραχμή» και τελικά επικράτησε της εκλογικής μάχης. Στις πρόσφατες του Ιανουάριου ξαναπαίχτηκε σε επανάληψη το ίδιο σήριαλ σε πιο ανάλαφρη εκδοχή και επικράτησε «μνημόνιο ή αντιμνημόνιο» και τις κέρδισε ο αντιμνημονιακός ΣΥΡΙΖΑ. 

Σε αυτές τις εκλογές υπάρχει μεγάλη δυσκολία να μπουν διλήμματα που θα βάλουν διαχωριστικές γραμμές και θα πολώσουν τα οπαδικά αισθήματα των ψηφοφόρων. 

Ξεκίνησαν ως καλλιστεία-ο νεότερος ή ο ψηλότερος- για να καταλήξουν στην τελευταία στροφή πριν από τις κάλπες σε λασπομαχία σκανδάλων. 

Τα κόμματα που ψήφισαν το μνημόνιο ανησυχούν για τον τόπο και μας λένε μονότονα «για το καλό της χώρας» σε διάφορες εκδοχές. Κι αυτό «το καλό της χώρας» είναι το ίδιο για όλους;  

Αφελείς ερωτήσεις, μπροστά σε μια «αφελή» προεκλογική εκστρατεία που απευθύνεται σε ζαλισμένους και πονεμένους πολίτες από τα μέτρα, τις θυσίες και τις δοκιμασίες που περνάνε καθημερινά από την ανικανότητα ενός πολιτικού συστήματος να συνεννοηθεί για τα αυτονόητα.  

Τους παρακολουθούμε να παριστάνουν ότι αγωνιούν «για την χώρα», ενώ οι μόνοι που έχουν αγωνία είναι οι άνεργοι, οι απλήρωτοι εργαζόμενοι, οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι με τις κουρεμένες αποδοχές που δεν τα βγάζουν πέρα, οι επιχειρηματίες που με κλειστές τράπεζες δεν ξέρουν τι τους περιμένει στο τέλος του μήνα και οι δανειολήπτες που «κοκκινίζουν» περισσότερο κάθε μέρα που περνάει. 
Ακούς πρωί-μεσημέρι-βράδυ πολιτικούς, οι οποίοι έχουν έτοιμες τις λύσεις αλλά μας τις κρατάνε μυστικές λες και παίζουμε σε τηλεπαιχνίδι και θα πρέπει να διαλέξουμε την κουρτίνα ένα, τη δύο ή το κουτί τρία.  

Ακούμε από όλους τους αναλυτές αλλά και τους ίδιους τους πολιτικούς αρχηγούς ότι δεν υπάρχουν αδιέξοδα ακυβερνησίας, γιατί πολύ απλά είναι πρόθυμοι να συνεργαστούν με παραλλαγές όπως στην τρίλιζα για να υπηρετήσουν την ίδια πολιτική. 
Κι εδώ προκύπτει το πρόβλημα της επόμενης μέρας. Ξεχώρισε ποιος μιλάει για τη δική σου ζωή. Ποιος θίγει το δικό σου συμφέρον. Ποιος απειλεί την εργασία σου. Ποιος απειλεί τους κόπους σου που έχεις στην τράπεζα. 

Η επόμενη μέρα, λοιπόν, έχει νέα μέτρα στο ασφαλιστικό, νέους φόρους, νέες περικοπές, νέες απολύσεις και νέο σφίξιμο στο ζωνάρι. «Θεόσταλτα» για ορισμένους στο όνομα της «ανασυγκρότησης» και της σωτηρίας της χώρας.  Δεν υπάρχουν δράκοι στο παραμύθι, αυτή είναι η φορά των νομοτελειών της ανάπτυξης του καπιταλισμού. 

Αυτήν την επόμενη μέρα μπορείς να την αναγνωρίσεις στην κοινή πολιτική φιλελεύθερων και σοσιαλδημοκρατών στη Γερμανία για να ανέβει ο χρόνος συνταξιοδότησης ακόμα περισσότερο με χαμηλότερα μεροκάματα και λιγότερες παροχές και κοινωνικό κράτος. 

Όλα αυτά για να είμαστε στο ΕΥΡΩ, άσχετα αν η χώρα στους κοινωνικούς και οικονομικούς δείκτες είναι τριτοκοσμική και φυσικά τι σημασία έχει ότι δεν έχουν, ακόμα, ανοίξει καμιά 200αρια σχολεία με τα πρωτάκια αλλά και τους μεγαλύτερους μαθητές να περιμένουν τον δάσκαλο στο προαύλιο του σχολείου. Τι ντροπή!  

Για αυτήν την επόμενη μέρα πρέπει να ψηφίσεις, να την ονειρευτείς και να την αλλάξεις. Μας κάνανε να χάσουμε την ελπίδα, τη διάθεση να αγωνιστούμε για κάτι καλύτερο και να παραιτηθούμε.    

Απλώς αποφάσισε για όλα αυτά, μην αφήνεις τους άλλους. Την Κυριακή δεν πρέπει να επιβεβαιώσουμε αυτό που έγραφε ο δημοσιογράφος Τζορτζ Νέιθαν, ότι δηλαδή οι κακοί πολιτικοί εκλέγονται από καλούς πολίτες που δεν πάνε να ψηφίσουν.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο