Τελικά οι Αμερικανοί είναι... φονιάδες, επενδυτές ή σωτήρες;

Τελικά οι Αμερικανοί είναι... φονιάδες, επενδυτές ή σωτήρες;

«Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι» ένα σύνθημα που το άκουσα σε πολύ μικρή ηλικία και που πάντα προκαλούσε έντονες συζητήσεις και αντιπαραθέσεις. Ένα σύνθημα της Αριστεράς που καθόριζε σε πολύ μεγάλο βαθμό το κλίμα του αντιαμερικανισμού στην  Ελλάδα. Και μετά ήρθε η κρίση... οι φίλοι μας οι Γερμανοί και η κυβέρνηση Τσίπρα για να αναθεωρήσουν πολλοί αυτήν την άποψη. 

Παρακολουθώντας τη «συνέντευξη» που έδωσε ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας μιας αριστερής κυβέρνησης στον Μπιλ Κλίντον, μοιραία το μυαλό μου πήγε στο παρελθόν, τότε που ο πρώην πλανητάρχης επισκεπτόταν την Ελλάδα. Τότε ως νεαρός δημοσιογράφος παρακολούθησα την επίσκεψη του, από το αεροδρόμιο στο Μέγαρο Μαξίμου, στο Προεδρικό και στη Βουλή αλλά και στους δρόμους της Αθήνας που «φλέγονταν» από αντιαμερικανικές διαδηλώσεις. Το διαδίκτυο μου φρέσκαρε τη μνήμη με τις φωτογραφίες του νεαρού Τσίπρα να διαδηλώνει κατά της επίσκεψης του Μπιλ Κλίντον, τα χρόνια πέρασαν και ποιος περίμενε η κυβέρνηση του αριστερού –τότε διαδηλωτή- να διατυπώνει δημόσια τις ευχαριστίες της στους Αμερικανούς για τη βοήθεια τους απέναντι στο σχέδιο των Γερμανών για Grexit. 

Αστραπιαία μου ήρθε στο μυαλό μια έντονη συζήτηση που είχα στο παρελθόν, στην έναρξη της κρίσης, με Αμερικανό διπλωμάτη ο οποίος στην ερώτηση μου για το αν θα μας βοηθούσαν, μου απάντησε με αφοπλιστικό τρόπο, «μα εμείς είμαστε φονιάδες των λαών». «Οι επιλογές πάντα ήταν δικές σας, κάναμε λάθη που τα παραδεχτήκαμε αλλά το πολιτικό σας σύστημα οδηγούσε τις εξελίξεις», ακόμα και στο Κυπριακό αλλά και στην περίπτωση της χούντας, υποστήριζε στην εξέλιξη της κουβέντας.

Οι ΗΠΑ εκτιμούσαν πάντα τη γεωπολιτική θέση της Ελλάδας και τη βοηθούσαν στις δύσκολες στιγμές της αλλά πάντα είχαν εχθρικό κλίμα από τον ελληνικό λαό. Σαφώς και δεν προσπαθούσε να αγιοποιήσει την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ αλλά αντιλαμβανόταν το πολιτικό παιχνίδι που έπαιζαν εκτός από την αριστερά αλλά και δεξιότερες κυβερνήσεις στη δημιουργία ενός εξωτερικού εχθρού για να δικαιολογήσουν τα δικά τους ολέθρια σφάλματα.

«Εμείς φταίμε λοιπόν για όλα. Αλλά για πες μου, ποιος ήταν ο ρόλος των κομμάτων που οδήγησαν στη χούντα αλλά και στην Κυπριακή τραγωδία; Γιατί δεν έχουν ανοίξει αυτοί οι φάκελοι στη δημόσια συζήτηση; Και αλήθεια γιατί δεν φωνάζετε για αυτά που κάνουν οι Ρώσοι;». Ήταν η τελευταία μας κουβέντα, και με αποχαιρέτησε λέγοντας μου ότι, «που θα πάει θα μας αγαπήσετε...».                            

Το 1996, μετά την τραγωδία των Ιμίων, ήταν ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης που ευχαρίστησε από το βήμα της Βουλής τον πρόεδρο Μπιλ Κλίντον, για τη βοήθειά του στην αποκλιμάκωσης σύγκρουσης με την Τουρκία. Το τι ακολούθησε δεν περιγράφεται...  

Πέρασαν καμιά 20αριά χρόνια για να υπάρξει δεύτερο δημόσιο «ευχαριστώ» προς την υπερατλαντική σύμμαχο. Αυτή τη φορά διατυπώθηκε από τον αντιπρόεδρο της πρώτης κυβέρνησης της Αριστεράς στην Ελλάδα. Από τον Γιάννη Δραγασάκη, ο οποίος μίλησε για τη μεγάλη βοήθεια που προσέφερε η κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα -και προσωπικά ο υπουργός Οικονομικών Τζακ Λιου– για να αποτραπεί η έξοδος της χώρας από το ευρώ. 

Ο κ. Δραγασάκης δεν είναι μόνο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ αλλά υπήρξε ο επικεφαλής των ανανεωτών του ΚΚΕ, και κόντρα στον Χαρίλαο Φλωράκη, διεκδίκησε την ηγεσία το 1991 και την έχασε με μόλις τρεις ψήφους διαφορά από την Αλέκα Παπαρήγα. 

Με αυτήν τη δήλωση ο Αντιπρόεδρος του κ. Τσίπρα γκρέμισε για πολλούς το στερεότυπο της αριστεράς  που περιέγραφε τους Αμερικανούς ως «φονιάδες των λαών»…

Είχε, όμως και συνέχεια ...αυτή τη φορά με πρωταγωνιστή τον ίδιο τον κ. Τσίπρα που με το ταξίδι του στις ΗΠΑ προσκαλεί τους «φονιάδες των λαών» να επενδύσουν στην Ελλάδα. Από το «Yankees, go home»! Στο «Yankees Welcome»...

Δυστυχώς για πολλά χρόνια, πολλές γενιές γαλουχήθηκαν με την λογική να φορτώνουμε στους μεγάλους όλα τα κακά της μοίρας μας. Για όλα φταίνε οι Αμερικανοί και δεν ξέρω κι΄ εγώ ποιοι άλλοι ... 

Η κυβέρνηση Τσίπρα στα πρώτα της βήματα είχε απέναντι της όλο το ευρωσύστημα μόνο από την άλλη πλευρά του ατλαντικού υπήρχαν μηνύματα συμπάθειας και υποστήριξης.  

Η ψήφιση, το βράδυ της Παρασκευής 17 Απριλίου, από το ελληνικό Κοινοβούλιο του νομοσχεδίου του υπουργείου Δικαιοσύνης στο οποίο συμπεριλαμβάνεται η αμφιλεγόμενη «φωτογραφική» διάταξη που επιτρέπει την αποφυλάκιση του τρομοκράτη της «17 Νοέμβρη» Σάββα Ξηρού για λόγους υγείας και τη δυνατότητα κατ’ οίκον περιορισμό του προκάλεσε έντονη ενόχληση στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Παράλληλα εξελισσόταν μια άγαρμπη ελληνο-ρωσική προσέγγιση που μας οδήγησε σε διπλωματικό αδιέξοδο.  

Τρίτωσε το κακό με  την τάση της κυβέρνησης να χρησιμοποιεί για επικοινωνιακούς λόγους τις θετικές δηλώσεις ή παρεμβάσεις για το ελληνικό ζήτημα από τον Πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα και την ίδια στιγμή να μην λαμβάνονται υπόψη θέματα όπως η τρομοκρατία αλλά και του Ρώσικου εμπάργκο. 

Ο κ. Τσίπρας γνωρίζει πολύ καλά ότι εκτός από την οικονομική κρίση, υπάρχουν φάκελοι που θα ανοίξουν, όπως το Κυπριακό, όπου ο ρόλος του αμερικανικού παράγοντα κρίνεται πολύ σημαντικός. Ενώ προσεχώς ξεκινάει και διάλογος με την Άγκυρα για Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ) στο Αιγαίο, ενώ στο τραπέζι θα βρεθούν και ενεργειακά ζητήματα. 

Όλα αυτά όμως θα εξαρτηθούν από τις συζητήσεις του κ. Τσίπρα με τον Τζον Κέρι, και θα φανεί αν με τη στάση της η ελληνική κυβέρνηση θα αναζητήσει συμμαχία ή θα αποξενώσει άλλη μία χώρα που θα μπορούσε να είναι χρήσιμη.   

Η υπόθεση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων δεν είναι στατική, είναι σημαντική, πολυδιάστατη και διαχρονικά εξελισσόμενη. Και σίγουρα, ποτέ δεν ήταν εύκολες αλλά πολυκύμαντες. Αυτό που θα πρέπει να καταλάβει η ελληνική κυβέρνηση και να αξιοποιήσει είναι ότι η κατάσταση σε Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική σε συνδυασμό με τα εσωτερικά προβλήματα της Τουρκίας καθιστά τη χώρας μας ως παράγοντα σταθερότητας. Αυτός είναι και ο λόγος που οι ΗΠΑ βάλανε πλάτη για να σταθεί όρθια η Ελλάδα ώστε να μην διαλυθεί και μετατραπεί σε έναν ακόμα ευάλωτο κρίκο στην αλυσίδα της αστάθειας στην περιοχή. Και όποιος νομίζει ότι αυτό συμβαίνει για ανθρωπιστικούς λόγους ή συμπάθειας πλανάται πλάνην οικτράν, η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ σχεδιάζεται μακροπρόθεσμα με όρους συμφέροντος. Ο Έλληνας πρωθυπουργός έχει αποδείξει ότι πάνω από όλα βάζει τη χώρα, επομένως με το ταξίδι του στις ΗΠΑ μπορεί να βάλει τις βάσεις για μια νέα ουσιαστική προώθηση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων που θα βοηθήσουν στην προσπάθεια για έξοδο από την κρίση.                 

 

 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο