Ο Τσίπρας θέλει τον ΣΥΡΙΖΑ κόμμα αλλαγής και όχι διαμαρτυρίας

Ο Τσίπρας θέλει τον ΣΥΡΙΖΑ κόμμα αλλαγής και όχι διαμαρτυρίας

Άκουσα πολλά και διάβασα περισσότερα για τις προγραμματικές δηλώσεις του Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα. Πρώην συντρόφους, βολεμένους με τη διαμαρτυρία και με αριστερά τσιτάτα αλλά και τους πολιτικούς του αντιπάλους που έχουν κάθε δίκιο να του ασκούν σκληρή κριτική και γιατί βλέπουν και τη δεύτερη αριστερή παρένθεση να απομακρύνεται.

Ο Αλέξης Τσίπρας, μέσα σε σύντομο χρόνο, κερδίζοντας τέσσερις εκλογικές αναμετρήσεις (Ευρωεκλογές- δύο εθνικές εκλογές- δημοψήφισμα) επιχειρεί να μετατρέψει ένα κόμμα διαμαρτυρίας σε ένα κόμμα που φιλοδοξεί να αλλάξει τη χώρα, αναλαμβάνοντας την ευθύνη και το βάρος της διακυβέρνησης της.

Κάποιοι ενδεχόμενος να χρειάζονται τη βοήθεια ψυχολόγου για να αντιμετωπίσουν κάποιες αριστερίστικες εμμονές και μελαγχολίες αλλά και την αδυναμία τους να ανταποκριθούν στις ευθύνες για την τύχη της χώρας. Κάποιοι θα ήθελαν πάρα πολύ ο Αλέξης Τσίπρας να είχε αποδράσει εκείνο το βράδυ της συμφωνίας από τις Βρυξέλλες, να προκήρυσσε εκλογές και να επέστρεφε στα έδρανα της αντιπολίτευσης ώστε να συνεχίσουν-κάποιοι- χωρίς άγχος το έργο της κριτικής που τόσο καλά έμαθαν τόσα χρόνια.

Η χώρα όμως έχει ανάγκη από πολιτική σταθερότητα και κυβέρνηση που θα υλοποιήσει τη συμφωνία με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης και όχι παράδοσης και με αλλαγές που απαιτεί η κοινωνική πλειοψηφία. Δεν είναι όλοι ίδιοι, όπως κάποιοι θέλουν να μας πείσουν γιατί οι αλλαγές δεν είναι ουδέτερες, έχουν πολιτικό και ταξικό πρόσημο.

Οι πολιτικές που χρεοκόπησαν τη χώρα δεν είναι ισοδύναμες με την τελευταία συμφωνία, όπως και δεν είναι και τα δυο προηγούμενα μνημόνια με το τρίτο.

Στα χρόνια του Μνημονίου υπάρχει ένα κοινό σημείο των προηγούμενων και της σημερινής κυβέρνησης, και δεν είναι άλλο από τους εκβιασμούς των δανειστών.

Η κλιμάκωση βέβαια ήταν διαφορετική αφού-αυτή τη φορά- φτάσαμε πολύ κοντά στο Grexit αλλά και στον να βρεθούμε, ακόμα, και εκτός της Ευρώπης.

Η διαφορά είναι ότι οι προηγούμενοι ταυτίστηκαν με τη λιτότητα. Ζήτησαν άφεση αμαρτιών, στήριξε τα Μνημόνια ως "ευλογία". Διεκδίκησαν τη δόξα των απολύσεων.

Ο κ. Τσίπρας παραδέχτηκε τα λάθη της διαπραγμάτευσης, δεν επέλεξε μετά την υπογραφή του μνημονίου να συνεχίσει ατάραχος τη διακυβέρνηση της χώρας αλλά ζήτησε την έγκριση του ελληνικού λαού για τις επιλογές του και την κέρδισε.

Τώρα θα κριθεί, όχι γι’ αυτά που έλεγε πριν από ένα χρόνο αλλά για τις πρόσφατες προεκλογικές του υποσχέσεις:

* Να διαπραγματευτεί την απομείωση του χρέους.

* Να επαναφέρει όσα ισχύουν στην Ευρώπη για τις εργασιακές σχέσεις.

* Να αποτρέψει τις κατασχέσεις πρώτης κατοικίας.

* Να υπερασπιστεί το ασφαλιστικό σύστημα.

Ο Αλέξης Τσίπρας το βράδυ των εκλογών κατάλαβε ότι πρέπει με εθνική και κοινωνική συνεννόηση να προστατεύσει τα συμφέροντα της χώρας και όχι του κόμματος του.

Ο Πρωθυπουργός θα κριθεί αυστηρά για αυτά που είπε στις προγραμματικές του δηλώσεις και το σχέδιο του για προοδευτικές μεταρρυθμίσεις στην οικονομία και τη δημόσια διοίκηση, αλλά και τη στήριξη του κοινωνικού κράτους.

Δεν θα είναι εύκολος ο δρόμος του Αλέξη Τσίπρα και το γνωρίζει πολύ καλά γιατί μπροστά του έχει εκτός από την εφαρμογή μιας δύσκολης συμφωνίας με τους δανειστές, πολιτικές δυνάμεις εντός και εκτός του κόμματος του που αν και ιδεολογικά είναι αντίθετες είναι αντιδραστικές σε οποιαδήποτε αλλαγή.

Ο πρωθυπουργός εμφανίστηκε πιο αποφασισμένος και πιο ώριμος για μια προσπάθεια με εθνικά χαρακτηριστικά. Και από την έκβασή της θα κριθεί όχι το αύριο της Αριστεράς-όπως ανησυχούν κάποιοι ινστρούχτορες - αλλά το αύριο της χώρας.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο