Πόσο αξίζει το όνειρο μιας ενωμένης Ευρώπης;

Πόσο αξίζει το όνειρο μιας ενωμένης Ευρώπης;

«…αλλά ως εδώ καριόληδες Ευρωπαίοι! Δεν θα μας φορτώσετε εμάς τις γουρουνιές σας, δεν θα αποθέσετε στην καμπούρα μας τον ρατσισμό σας, δεν θα ξεφτιλίσετε το όνειρο μιας ενωμένης, ελεύθερης, φωτεινής Γηραιάς Ηπείρου, για δέκα λίρες, πενήντα φιορίνια, εκατό ευρώ, χίλιες κορώνες. Ως εδώ και μη παρέκει».

Τάδε έφη Ξανθάκης. Τόση αλήθεια συμπυκνωμένη σε λίγες λέξεις. Μια αλήθεια με ιστορική διαδρομή. 

Στην Ευρώπη δυστυχώς, που δεν είναι μια οικογένεια όπως όλοι θα θέλαμε αλλά μια «εταιρεία» συμφερόντων με μεγαλομέτοχους και μικρομέτοχους, κυριαρχεί η λογική της επίρριψης ευθυνών: Αν δεν κάνεις αυτό ή εκείνο, θα σου κάνουμε αυτό. «Θα σε τιμωρήσουμε για παραδειγματισμό» μια κλασική συνταγή επικυριαρχίας που στην εποχή της κρίσης λαμβάνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Οι απειλές, για "αποπομπή" της Ελλάδας απο τη συμφωνία Σένγκεν έρχονται σε συνέχεια αυτών για την Ευρωζώνη ακόμα και από την Ευρώπη. Στην Ευρώπη αυτοί που αποφασίζουν έχουν ξεφύγει και σιγά-σιγά και η κοινή γνώμη ξεφεύγει. 

Σε συνέχεια των ευθυνών για την οικονομική κρίση οι νέες  αντιπαραθέσεις στήνονται γύρω από το προσφυγικό. Ένα έργο που επαναλαμβάνεται, όπως στην αρχή της κρίσης που οι «σωτήρες» μας έριξαν στη φωτιά για να γλυτώσουν το δικό τους τραπεζικό σύστημα έτσι και τώρα μας βάζουν στην πρώτη γραμμή για να μην φτάσουν οι «ενοχλητικοί» πρόσφυγες στις πρωτεύουσες τους. Και σε αυτήν την περίπτωσης χωρίς εμπνευσμένες ηγεσίες που προσκολλημένες στους αριθμούς ψάχνουν για  μαύρα πρόβατα και αποδιοπομπαίους τράγους. Λες και οι προσφυγικές ροές θα ανακοπούν αν φτιάξουμε αυτά τα hot spots και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και φιλοξενίας. Απίστευτα πράγματα εκστομίζονται από ευρωπαίους όπως η πρόταση για στρατόπεδο συγκέντρωσης 300-400.000 προσφύγων στην Αθήνα ή ακόμα και για εκτέλεση προσφύγων που θα επιχειρήσουν να περάσουν τα σύνορα αλλά και το ανατριχιαστικό να παίρνουν τα τιμαλφή, χρήματα, κινητά και κάθε αντικείμενο αξίας από αυτούς τους δυστυχισμένους ανθρώπους. Η ανικανότητα των κυριάρχων ευρωπαϊκών πολιτικών ηγεσιών οδηγεί στη στοχοποίηση της Ελλάδας και των προσφύγων τρέφοντας την ακροδεξιά για να δικαιολογηθούν στο εσωτερικό τους και να μην χάσουν ψηφαλάκια. Αυτό πως είπαμε ότι λέγεται; Λαϊκισμός; Ο δυναμίτης που βάζουν στα θεμέλια στης Ευρωπαϊκής Ένωσης προφανώς δεν τους ενδιαφέρει. Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως τραγωδία…  

Ήδη έχουν ενεργοποιηθεί τα ελατήρια του φόβου στις κοινωνίες της Ευρώπης που σε συνδυασμό με την παρατεταμένη οικονομική κρίση δημιουργούν εκρηκτικό μείγμα.

Δυστυχώς κάποιοι θέλουν να τους εμφανίσουν ως απειλή και όχι ως κυνηγημένους από τον πόλεμο με κίνητρο την απελπισία από το φόβο του θανάτου που τους αναγκάζει να  διασχίζουν τις θάλασσες με βάρκα την ίδια τη ζωή τους.  

Η λύση δεν είναι τα κλειστά σύνορα γιατί πολύ απλά ο απελπισμένος που δεν υπολογίζει τα κρύα και τα μποφόρ του χειμώνα που δεν κατάφερε να φρενάρει τις προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές δεν θα καμφθεί από αυτό.  

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο των χωρών πρώτης άφιξης γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι από κάπου ξεκίνησαν και κάπου θέλουν να φτάσουν. Ας ξέρουν αυτοί που προφανώς δεν τους ενδιαφέρει η ευρωπαϊκή ιδέα και εκστομίζουν απειλές περί απομόνωσης και κλεισίματος συνόρων  ότι τις προσφυγικές ροές ποτέ στην ιστορία δεν τις σταμάτησαν τα σύνορα.

Η οικονομική κρίση και στη συνέχεια το θέμα των προσφύγων βάζουν ξεκάθαρα το ερώτημα προς τις ευρωπαϊκές ηγεσίες αλλά και τους λαούς: Αλήθεια πόσο αξίζει το όνειρο μιας ενωμένης Ευρώπης;   

 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο