Γιατί πρέπει να κλείσουν διαπραγμάτευση και αξιολόγηση

Γιατί πρέπει να κλείσουν διαπραγμάτευση και αξιολόγηση

Ο λαϊκισμός καταδικάζεται από όπου κι αν προέρχεται. Έχουμε τους λαϊκιστές που φαίνονται από μακριά κι αν θέλετε είναι και οι πιο ακίνδυνοι γιατί «χωριό που φαίνεται κολαούζο δεν θέλει» υπάρχουν όμως και οι λαϊκιστές του λεγόμενου ορθού πολιτικού λόγου που δήθεν μας αποκαλύπτουν την αλήθεια.

Που όμως είναι η δική τους αλήθεια και στην εποχή μας κατατρέχονται από το σύνδρομο δικαίωσης στη λογική «όλοι τελικά ίδιοι είμαστε» γιατί δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Σε αυτόν τον δρόμο δικαίωσης ξεχνούν το «αρχή ήμιση του παντός» γιατί πολύ απλά η κάθε αρχή είναι το μισό του όλου από τη στιγμή που αποφασίστηκε να πάρουμε τον λάθος δρόμο για την έξοδο από την κρίση ήταν σαν να είχαμε φτάσει κιόλας στη μέση της καταστροφής. Το 2012 είχαμε μια ευκαιρία να διορθώσουμε πορεία αλλά συνεχίσαμε με γρηγορότερο βήμα...         

Το τελευταίο διάστημα και με αφορμή την ένταση της διαπραγμάτευσης με τους θεσμούς που θα οδηγήσει στην αξιολόγηση και ουσιαστικά στην αλλαγή πίστας για τη χώρα στην περίοδο της κρίσης. Δηλαδή στη συζήτηση για το χρέος, την έξοδο στις αγορές αλλά και την ανάπτυξη.

Ας γράψουμε τους αριθμούς. Τα δυο μνημόνια που υπέγραψαν ΠΑΣΟΚ αρχικά και ΝΔ-ΠΑΣΟΚ στη συνέχεια κατέστρεψαν την οικονομία και το τρίτο που υποχρεώθηκε να φέρει ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν η συνέχεια των δυο προηγούμενων σε ηπιότερη μορφή με μεγαλύτερη χρηματοδότηση για αυτά που είχαν υποσχεθεί αλλά δεν υλοποιήσαν οι προηγούμενοι. 

Βέβαια σε μια οικονομία και κοινωνία κατάκοπη και σχεδόν σε κατάρρευση το ηπιότερα μέτρα τη στιγμή που είχες υποσχεθεί καλύτερες μέρες σε κατατάσσει στη λίστα με τους προηγούμενους.

Σίγουρα τα μέτρα που συζητάει η κυβέρνηση στους δανειστές  αλλά και το ασφαλιστικό δεν είναι το σενάριο που φανταζόταν ο Αλέξης Τσίπρας ως αρχηγός της Αξιωματικής αντιπολίτευσης αλλά αυτοί που κουνάνε σήμερα επιδεικτικά το δάχτυλο μάλλον ξεχνούν τις υποχρεώσεις που άφησε η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου.

Ανατρέχοντας στην τελευταία αξιολόγηση του ελληνικού προγράμματος από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, τον Ιούλιο του 2014, στον πίνακα που περιλαμβάνει τα προβλεπόμενα έσοδα από διάφορους τομείς για το 2015 και το 2016 βλέπει κανείς τις προβλέψεις για τα έσοδα από τη φορολογία (44,4 δις για το 2015, 45,3 δις για το 2016) ή τις κοινωνικές εισφορές (25,1 δις το 2015, 26 δις το 2016), όμως βλέπει και unidentified measures, δηλαδή μέτρα που δεν διευκρινίζονται, από τα οποία η τότε κυβέρνηση υπολόγιζε έσοδα 2,02 δις το 2015 και 3,74 δις το 2016.

Ο λογαριασμός του ασφαλιστικού είναι τα χρέη των προηγούμενων κυβερνήσεων που καλείται να πληρώσει η σημερινή του Αλέξη Τσίπρα.

Η οικονομική ύφεση που προκάλεσαν τα δύο πρώτα μνημόνια επέφερε σημαντικό πλήγμα στα έσοδα των ασφαλιστικών ταμείων που σε συνδυασμό με την αύξηση της ανεργίας δημιούργησαν οικονομική ασφυξία. Και η ύφεση δεν είναι απόλυτα συνδεδεμένη με της ανεργία αλλά το δεύτερο ήταν και πολιτική επιλογή με τα λουκέτα σε δημόσιους οργανισμούς και τις απολύσεις, με την επέκταση ελαστικών σχέσεων εργασίας και με την έκρηξη αδήλωτης εργασίας. Παράλληλα η καταστροφική επιλογή με δημοσιεύματα τρόμου και προαναγγελίες για πετσόκομμα συντάξεων οδήγησε χιλιάδες εργαζόμενους σε πρόωρη συνταξιοδότηση που είχε ως στόχο τη δημοσιονομική ελάφρυνση που γύρισε μπούμερανγκ με μεγαλύτερο κόστος στα ασφαλιστικά ταμεία και στην συνταξιοδοτική δαπάνη. Τότε εφαρμόστηκε το σχέδιο καθυστερήσεων στην έκδοση συντάξεων, χιλιάδες στην αναμονή και μια νέα μαύρη τρύπα κάτω από το χαλί για τα ασφαλιστικά ταμεία.

Ο συνδυασμός μείωσης μισθών και μείωσης εργοδοτικών εισφορών ήταν ακόμα ένα χτύπημα για τα ασφαλιστικά ταμεία που μαζί με το κόστος προγραμμάτων εθελούσιας εξόδου οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια στη σημερινή κατάσταση.

Το τελειωτικό χτύπημα ήρθε με το PSI και ο τρόπος που έγινε για τα ασφαλιστικά ταμεία που όσο κι αν θέλουν κάποιοι να το εξωραΐσουν μιλάμε για κρατική λεηλασία. Οι ονομαστικές απώλειες ήταν περίπου 12 δισ , όμως στην πράξη οι πραγματικές ζημιές είναι πολύ μεγαλύτερες, γιατί τα ασφαλιστικά ταμεία, έχοντας την ανάγκη του ρευστού, είναι υποχρεωμένα να «σπάνε» ομόλογα που πήραν στο πλαίσιο της ανταλλαγής με ημερομηνία μετά από 20 χρόνια σε χαμηλότερες τιμές από την ονομαστική τους αξία. Παράλληλα η μείωση των αποθεματικών μείωσε και τα έσοδα από τόκους με τα οποία πλήρωναν συντάξεις. Αν υπολογίσουμε ότι σήμερα συζητάμε για μείωση δαπάνης από το ασφαλιστικό 1,8 δισ  που οδηγεί σε περικοπές συντάξεων καταλαβαίνουμε το μέγεθος των καταστροφικών πολιτικών που μας οδήγησαν σε αυτόν τον λογαριασμό. Επίσης αν είχαν αποζημιωθεί και τα ασφαλιστικά ταμεία όπως έγινε με τις τράπεζες με ένα μέρος των 50 δισ που έδωσαν τότε σήμερα δεν θα συζητούσαμε για μείωση συντάξεων.     

Ας θυμηθούμε πόσο στοίχησαν τα δυο μνημόνια που προηγήθηκαν για να κάνουμε και τους λογαριασμούς:

- Μέχρι τον Ιανουάριο του 2015 σωρευτικά η ύφεση στην οικονομία έφθασε στο 25% δηλαδή απώλεια εθνικού πλούτου περίπου 50 δισ. ευρώ.

-Οι καταθέσεις μειώθηκαν: 2010 στα 237 δισ. στα 148 δισ. τον Ιανουάριο του 2015 δηλαδή μείωση 89 δισ. ευρώ.

-Οι τράπεζες ανακεφαλαιοιποιήθηκαν επί ΠΑΣΟΚ και ΝΔ – ΠΑΣΟΚ στο διάστημα 2010 με 2014 2 φορές:

Το 2013 έλαβαν 25 δισεκ. σε κεφάλαιο +15 δισεκ. σε funding gap το 2014 η ανακεφαλαιοποίηση ήταν ύψους 8,3 δισεκ..

Δηλαδή 33 δισεκ. επενδύθηκαν σε κεφάλαια και 15 δισεκ. σε κάλυψη της διαφοράς μεταξύ ενεργητικού και παθητικού funding gap.

-Τα κόκκινα δάνεια:

Τα  προβληματικά δάνεια το 2009 ήταν 19-20 δισ. ευρώ δηλαδή 7,7% των δανείων που ανέρχονταν στα 250 δισ .

Τέλος του 2014 τα προβληματικά δάνεια ανέρχονταν σε 82 δισεκ.  αντιστοιχούν στο 38% των δανείων. Μεταξύ 2009 και 2014 τα προβληματικά δάνεια αυξήθηκαν περίπου 62 δισ .

-Περίπου 30 δισ. ευρώ είναι η ζημία λογιστικού τύπου από χρηματιστήριο και ομόλογα.

Αυτός είναι ο λογαριασμός των προηγούμενων κυβερνήσεων για να δούμε τον λογαριασμό των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ:

-Αρχικά οι δυσοίωνες προβλέψεις μεταξύ Φεβρουαρίου  του 2015 έως το τέλος του 2015 έκαναν λόγο για ύφεση στην οικονομία στο -1,5% με -1,6% που αυτό μεταφράζεται σε απώλεια εθνικού πλούτου περίπου 3  δισεκ. ευρώ. Αντί για την προβλεπόμενη ύφεση, το 2015, στην ελληνική οικονομία υπήρξε το διάστημα αυτό επί της ουσίας σταθεροποιητική τάση (-0,3%).

-Οι καταθέσεις μειώθηκαν μεταξύ Ιανουαρίου  στα 148 δισεκ. στα 120 δισεκ. τον Αύγουστο του 2015 δηλαδή μείωση 28 δισεκ. ευρώ. Η μεγάλη μείωση του Ιανουαρίου του 2015  οφειλόταν και στην τρομολαγνεία που επικράτησε στην προεκλογική περίοδο αλλά και στα απίστευτα λάθη του Βαρουφάκη με  αρνητική επίδραση στις καταθέσεις.

-Οι τράπεζες ανακεφαλαιοποιήθηκαν για τρίτη φορά καθώς στις δυο πρώτες δεν είχαν αντιμετωπιστεί τα θέματα των κόκκινων δανείων. Το κόστος ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών ήταν τελικά το 1/5 σε σχέση με ότι είχε υπολογιστεί(από τα 25 περίπου 5 δις .), με συνέπεια να επιβαρυνθεί πολύ λιγότερο το δημόσιο χρέος.

-Τα προβληματικά δάνεια αυξήθηκαν κατά περίπου 10 δισ μέσα στο 2015.

-Η ανεργία βρίσκεται στα χαμηλότερα επίπεδα από το 2012 και διατηρεί πτωτική τάση (25% το 2015).

Εδώ ήμαστε σήμερα και οι περισσότεροι γνωρίζουμε ότι το καλύτερο για τη χώρα είναι να κλείσει γρήγορα η αξιολόγηση να εκταμιευτούν τα 10,5 δισ . ευρώ και να ανοίξει η συζήτηση για το χρέος. Το αποτέλεσμα θα είναι άμεσο, η αγορά θα ανασάνει με τη ρευστότητα και το οικονομικό κλίμα θα αρχίσει να αλλάζει με άμεσα αποτελέσματα στο ΧΑΑ και με παράλληλη επιστροφή μικρών επενδύσεων.

Σε αντίθετη περίπτωση, αν η αξιολόγηση δεν ολοκληρωθεί ως τα τέλη Ιουνίου δεν θα μπορέσει η χώρα να πληρώσει τη δόση 2,6 δισ . ευρώ προς την ΕΚΤ και η χώρα θα ξαναμπεί σε μια περιδίνηση αβεβαιότητας και πολιτικών εξελίξεων με τεράστιο οικονομικό και κοινωνικό κόστος. Υπάρχουν όμως κι άλλα σοβαρά θέματα που απειλούν τόσο την Ελλάδα αλλά περισσότερο τη συνοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το προσφυγικό, το Brexit αλλά και το τραπεζικό σύστημα σε Ιταλία, Γαλλία και Γερμανία προκαλούν πονοκέφαλο σε Μέρκελ  και Σόιμπλε. Η κατάσταση στο ευρωπαϊκό οικονομικό και πολιτικό περιβάλλον είναι χειρότερο από κάθε άλλη φορά για να μπει η Ελλάδα σε μια δίνη απ την οποία οι ζημιές θα είναι καταστροφικές όχι μόνο σε οικονομικό αλλά και σε εθνικό επίπεδο.

Όσοι αντιδρούν με ακραίο τρόπο ας κοιτάξουν τη μεγάλη εικόνα που υπό προϋποθέσεις μπορεί να απειλήσει όχι μόνο ένα κομμάτι της οικονομικής τους ζωής αλλά  την οικονομική ύπαρξη αλλά και την κοινωνική συνοχή της χώρας.

Ήρθε η στιγμή για τις δύσκολές αποφάσεις που πρέπει να πάρει ο Αλέξης Τσίπρας αλλά θα κριθεί και ο Κυριάκος Μητσοτάκης από τη στάση που θα κρατήσει σε αυτό το διακύβευμα που δεν είναι άλλο από την ίδια τη χώρα.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο